21 juni: bezoek van de tv-ploeg, camera-vrouw, geluidsman, presentator Narsingh en regisseur Tami, voor opnamen eerst bij ons thuis en ’s middags in park Clingendaal, en vrijdags bij de hunebeddenexcursie. Ach, wat moet ik daarover schrijven? Gesproken met de wezens van een omgevallen boom, nijlganzen met jongen, de vijver (nam presentator Narsingh! voor zijn rekening), een dijk die geen dijk is (volgens eigen zeggen), misschien maar beter om in de herfst naar de uitzending te kijken: houd in de gaten: “Iedereen verlicht”, NTR op Ned.2, duurt maar 25 minuten, waarvan ons item maar 8!. We sturen tzt bericht! (zie ook de Kroniek van mei: Iedereen verlicht)
In de loop van juni kwamen er wat versoepelingen, zowel betreft binnenland als ook met betrekking tot reizen naar het buitenland. Als eerste leek het erop dat wij ongestoord naar Spanje zouden kunnen, en dat zouden we ondanks de hitte dan ook maar gedaan hebben, maar een paar dagen later werden daar weer strengere regels uitgevaardigd. Bijna tegelijkertijd wijzigden de codes van Duitsland en Polen van oranje naar geel, zag er even heel gunstig uit maar toen kwamen daar weer wel testen bij en maximale verblijfsduur, en het bleef maar overal wat veranderen. Natuurlijk hield dat ons flink bezig want onze hoop en verwachting waren erop gericht om voor eind juli te kunnen gaan reizen. Odilia maande ons dit onderwerp met rust te laten, in het licht zag zij het nog niet gebeuren, met name wees zij op allerlei randvoorwaarden, zoals testen e.d. Maar bovendien vertelde ze ons dat zij er sterk op gericht was om haar beschermende energie in te zetten voor onze excursies bij de hunebedden, want we hadden voor beide excursies heel wat aanmeldingen, en zij was er zich van bewust dat we dan met een volgens de geldende regels met een te grote groep mensen bij elkaar zouden zijn, en al haar energie was erop gericht te zorgen dat we daarmee geen problemen zouden krijgen, en als we ons nu al met reizen gingen bezig houden dan zou een deel van die energie naar onze reisperikelen wegvloeien.
Een week later konden we het niet laten: de mogelijkheden voor reizen naar Duitsland en Polen leken er nu echt te zijn, en we kregen een mogelijkheid aangeboden om een vaccinatie-paspoort te verkrijgen. Odilia liet weten dat ze wel licht zag op onze plannen, maar dat we er wel rekening mee moesten houden dat we vervroegd terug zouden moeten vanwege aangescherpt regelgeving. Zij zag trouwens ons anti-geen bewijs – met dokters handtekening en stempel – èn het gele boekje als noodzaak, er zal bij controle naar deze papieren gevraagd gaan worden, waarschuwde ze.
Diezelfde week twee dagen naar Drenthe, op donderdag de hunebedden-excursie zoals we die vorige jaar ook gedaan hebben; veertien deelnemers, zeer onder de indruk dat ze met lichtwezens gepraat hebben en ze ook daadwerkelijk gevoeld hebben! De laatste twee het meest indrukwekkend, één lichtwezen zonder hunebed, met nog wel een steen onder de grond waaraan het lichtwezen zich heeft vast gehouden, gelegen op een stuk privé grond en waar we natuurlijk Cecilia in haar eigen tuin voor het lichtwezen hebben laten representeren. Bij de laatste, Dikke Stien, plofte de hele groep vermoeid neer, maar na afloop voelde een ieder de vermoeidheid niet meer, wat een energieke steen/ lichtwezen!
Op de vrijdagmiddag met de tv-ploeg erbij bij een nieuwe route, begonnen in Borger, daarna D26 bij Drouwen op speciaal verzoek van één van de deelnemers; bijzonder hier dat bij de kransstenen en de menhir een heel andere energie werd waargenomen dan bij de hunebedstenen: de kransstenen om de energie te bundelen en de menhir om de energie meer naar de kosmos te richten. Daarna, spannend voor ons!, een natuurgebiedje achter een school waarvan iemand beweerd had dat er een hunebed lag, maar zeer recentelijk bij nader onderzoek bleek van niet. Maar thuis, op de foto op internet, had Odilia via de ogen van Margrete meegekeken en aangegeven dat ze daar wel een lichtwezen waarnam. Zou dat nog wel kloppen nu er aangetoond was dat er geen hunebed lag? Eenmaal daar aangekomen met de groep bij elkaar, contact met Odilia, en wat blijkt? Zij voelt er de aanwezigheid van meerdere lichtwezens! Weliswaar wel flink weggezakt in de grond, wat betekent dat ze op dit moment niet aanspreekbaar zijn en wij alleen de hartverbinding kunnen doen. Eenmaal thuis vertelde Odilia ons dat ze met één ervan al contact had gehad, wat ons hoop geeft dat dit volgend jaar als we weer deze route doen daar met een lichtwezen contact kunnen krijgen.
Daarna was het een eind rijden naar de laatste bij Diever, Pottiesbargien, (plaats met potscherven) D52a, in het bos achter de camping bij de Pucklaan, even lastig te vinden. Het staat bekend als plek van een verdwenen hunebed (staat ook op het bordje aangegeven), maar er is daar niet alleen wel degelijk een lichtwezen waar we contact mee konden maken, maar Odilia voelde dat er meer in de buurt liggen die zij via deze en met behulp van de landschapsdeva wel zal kunnen vinden. Wat een grandioze vondsten op deze dag voor Odilia!
