Stille zaterdag, 3 uur, evangelie-lezing omlijst door muziek. Het is geen volledige dienst, de priester leest voor uit een door haar zelf (uit de bijbel) overgeschreven tekstboek, ook niet vanaf het altaar maar vanaf de preektafel. Op zich geen onderwerp voor deze site, ware het niet dat de reiswezens: De gemeente-engel was er niet bij en nu konden we in het boek kijken; anders worden we altijd tegengehouden door de gemeente-engel, we mogen dan niet in het boek kijken. Nu was er ook wel een lichtwezen bij, maar die hield ons niet tegen. En de tekst heeft ze helemaal zelf geschreven. En wat nemen jullie daar nu van waar? Een mooi licht, maar we weten niet hoe we dat moeten noemen, we hebben het wel gevoeld, maar hebben er geen naam voor. Wacht even, even vragen………..sereen! Sereen, dit woord kennen we niet, maar het gevoel kennen we nu wel, heel mooi, en er straalt ook een beetje harte-licht van die mevrouw in mee, maar niet zo sterk. Hebben jullie ook naar het verhaal geluisterd? Nee, we hebben toch het licht ervan gevoeld, heel sereen!! haha, dan hoeven we toch niet te luisteren, we hebben het gevoeld! Jullie mensen luisteren, maar er zijn maar weinig mensen die het ook helemaal kunnen voelen, veel mensen houden het in hun verstand, maar voelen niet mee, wij voelen het helemaal, en wij hebben ook geen oren!!
Dat lijkt een beetje op wat er gebeurt als Odilia komt, dan zien wij haar heel mooie licht, echt schitterend, de meeste natuurwezens hebben zo ‘n mooi licht nog nooit beleefd, daarom roepen we ze er altijd bij. Jij praat met Odilia, maar van dat licht zie jij niets, toch? Klopt, ik neem het niet waar. Maar ik heb er wel een vraag aan jullie over: kunnen jullie zien wat dat licht met ons lichaam doet, nemen wij er in ons lichaam iets van op? Een heel klein beetje; voor jullie lichaam zou het niet goed zijn als het er te veel van opneemt, daar kan het niet tegen. Dat is toch een keer met haar (Margrete) gebeurd, toen is ze een hele tijd er ziek van geweest. Jullie bedoelen toen ik Margrete via internet een foto van een megaliet had toegestuurd en toen Odilia meekeek en zelf ook verrast was en zich heel sterk met die megaliet verbonden voelde, ze toen haar kracht niet inhield en Margrete ineens helemaal van slag raakte, en daar nog dagen lang beroerd van is geweest. Ja precies, dat was veel te veel voor haar lichaam. Wij hebben geen lichaam, dus voor ons speelt dit niet. Maar wat doet het dan met jullie, of nemen jullie het alleen maar waar en verder niets? Jawel, maar dat is lastig uit te leggen; laten we zeggen: wij voelen een soort van tinteling, heel bijzonder, alsof we een beetje extra licht krijgen, maar wij hebben er nooit last van, het voelt juist bijzonder. Boeiend! Fijn dat jullie ons dit allemaal laten weten, heel interessant, dankjewel! Jullie, wij zijn jullie, geen je! Dag.
Op facebook ontdek ik een foto van een hunebed in Langenstein, Duitsland. Zou Odilia ook hier verbinding willen? In tegenstelling tot normaal laat Odilia niet een ja of nee voelen, maar wil zelf doorkomen met een mededeling: Het is een ja, maar er is meer, er ligt ook iets onder de kerk, de kerk is er bovenop gebouwd. Ik: voor ons te zien? Nee. Binnen of buiten? Binnen, probeer maar te vinden, en anders neem je als jullie daar zijn contact met me op, dan leid ik jullie er wel heen. Tot later.
Het is Margrete en mij opgevallen dat we de laatste tijd veel heftiger dromen dan een tijdje terug, en ook zijn de dromen veel minder terug te voeren op ons leven, of het nou recent is of uit onze jeugd, en er ook duidelijk minder samenhang in zit, veel losse flarden die geen verhaal vormen. Zijn wij onrustig? Dat idee hebben we niet, de verbouwing is achter de rug. Misschien beleven wij wel wat onrust over het feit dat we niet mogen reizen, maar als het maar niet al te lang duurt maken we ons er ook niet zo heel druk over. Vraag voor Odilia? Dat doen we: De onrust in jullie dromen van de laatste tijd heeft niet zo zeer met jullie persoonlijk te maken; nee, het is een reactie van jullie droomwezen op de onrust in onze wereld. Hier in de kosmos is er veel gaande, en gevoelige mensen pikken dat op, en jullie doen dat in je slaap. En in jullie eigen leven is er niet zo veel onrust gaande, maar in de wereld als geheel wel zeker, en ook dat is een afspiegeling van wat er in onze wereld gaande is. Dus zo zit dit in elkaar, en zo zal het nog wel een tijdje doorgaan, maar het is niet ernstig verontrustend, wel onrustig.
Dit klinkt aardig in overeenstemming zoals Rudolf Steiner hierover schrijft.
