Vorig jaar kreeg ik zowel een blaasontsteking als een longembolie. Voor de blaasontsteking kreeg ik antibiotica, en voor de longembolie bloedverdunners. Een half jaar later mocht ik de dosering van de bloedverdunners halveren. Ik heb toen contact gemaakt met mijn lichaamswezen d.m.v. een opstelling. Mijn lichaamswezen begon heel ontevreden, ik had ‘m wel ’s mogen waarschuwen van de verandering, nu moest ie dit onvoorbereid opvangen! Behoorlijk verbolgen was hij. En wel fijn dat ik nu wel contact maakte over de a.s. afspraak voor een blaasonderzoek bij een uroloog. Hij had al begrepen dat er met iets naar binnen in mijn blaas zou gaan en dat dit geen lolletje voelde. Klopt! Voor hem was het hele onderzoek niet nodig, hij voelde nergens klachten, zeker niet bij mijn blaas. Hij wist wel dat er met de sterke dosering ergens een heel klein beetje bloed doorsijpelde, maar daar had ie zich nooit druk over gemaakt, en nu was dit verholpen, volgens hem. Ik zegde ‘m toe dat ik wel naar de uroloog wilde gaan, maar eerst wilde vragen of er nog steeds bloed in mijn urine werd gevonden, en als dit niet zo was ik niet van plan was me onnodig te laten onderzoeken. Daar kon hij zich wel in vinden. En inderdaad, geen bloed in mijn urine meer aangetroffen! Maar de arts wilde toch graag mijn blaas onderzoeken, eventueel op sporen van kanker. Ik vertelde hem dat ik daar niet in mee ging, ik heb geen reden om me op kanker te laten onderzoeken, en bovendien had mijn lichaamswezen al gezegd dat ie geen afwijkingen in mijn lichaam bespeurde. Daar kon de arts helemaal niets mee, een lichaamswezen?? Voor mij was dat het einde van het gesprek. Kwalijke zaak, dat artsen in hun opleiding niets mee krijgen over een lichaamswezen!!
Deze ervaring doet me sterk terug denken aan 2 jaar geleden bij de oogartsen in het ziekenhuis. Ik moet zeggen, ik werd zeer adequaat geholpen, ’s ochtends mijn klacht bij de huisarts gemeld, en om drie uur al drie oog-onderzoeken gehad. Ik gaf aan dat mijn oogafwijking het directe gevolg was van spanning (heftige ruzie met mijn broer). “Spanning is niet medisch, daarvoor moet u naar een psycholoog!“Ja, dat ben ik zelf! “Verder kunnen we u niet helpen; het enige wat we U kunnen meegeven is dat het vanzelf is ontstaan, het zou dus ook vanzelf kunnen verdwijnen“. Noem je zoiets een medisch advies? Ik liet de artsen zelfs een boek zien over opstellingen en ogen. Bij enige belangstelling had ik het ze graag geschonken, maar er werd niet eens naar gekeken! Wat ze wel deden was mij persoonlijk een wat vreemde blik toewerpen! Gelukkig ben ik flink aan de slag gegaan met mijn lichaamswezen en enkele andere natuurwezens, die hadden zeer adequate suggesties, vooral veel visualisaties en geconcentreerde aandacht geven, en drie weken later was mijn oogspiertje weer in orde. Ik voel me zo dankbaar hoe er hard aan mij gewerkt is, vooral door het getroffen oogspiertje en zijn natuurwezentje. Die dankbaarheid en waardering voel ik nog steeds, want nog steeds moet ie zich harder inspannen dan de andere oogspiertjes, en hij doet ’t fantastisch!
Kort hierna kwam er een nieuwe gezondheidsfactor ons leven verrassen: covid! Bij Margrete het vervelendst want in combinatie met een longontsteking; zij werd positief getest, ik heb me niet laten testen, het was wel duidelijk. Margrete kwam de eerste twee weken van maart geheel niet naar buiten, ik alleen voor het noodzakelijkste. De reiswezens beklaagden zich hevig: Wij zijn heel zielig! Oh ja? Ja, wij komen bijna nergens meer, heel saai! Ik: En wat dachten jullie van ons, wij komen ook bijna nergens maar voelen ons ook nog eens flink beroerd, jullie mankeren verder niets! Tja, dat gaf ze wel even te denken: Dan zijn we alle vier heel zielig toch? Dat lijkt er meer op, ja. Maar jullie gaan toch niet dood? Nee, zo erg is het ook weer niet. Oh gelukkig; want als éen van jullie dood gaat blijf je dan nog wel getrouwd? Oh, wat een vraag! Even over nadenken……Nee, in wezen niet, want dan kun je weer met iemand anders trouwen. En hoe zit dat dan met ons, wij zijn ook getrouwd, maar zijn wel van jullie afhankelijk. Tja, dat weet ik niet precies, het is niet normaal voor reiswezens om getrouwd te zijn, dus dit is nieuw, weten wij ook niet. Wij ook niet; wij weten wel dat als jullie lichaam dood gaat wij terug gaan naar de bron en een nieuwe taak krijgen; wij hebben vroeger ook andere taken gedaan maar herinneren ons er niets van, zo zal het dan wel weer gaan. En als jullie lichaam dood gaat blijft jullie licht toch, dat verdwijnt niet, maar hoe dat bij ons gaat weten we niet, behalve dat we terug genomen worden naar de bron. Voor zo ver ik er iets van afweet klopt het zoals jullie nu zeggen, en ik zou er maar op vertrouwen dat het wel goed komt, dat doe ik voor mezelf ook, dit soort zaken is bij onze (en jullie) geestelijke leiding in goede handen, vertrouw daar maar op! Zo, dat was even een heel serieuze noot!
Wat er wellicht aan heeft bijgedragen dat ik vergeten had de esdoorn van de buurman te waarschuwen dat we ‘m zouden gaan snoeien was mogelijk veroorzaakt door iets wat ons stevig in zijn greep hield: dat wij waarschijnlijk lange tijd niet naar het buitenland zouden kunnen reizen, tenzij we ons zouden laten vaccineren, maar dat willen wij beslist niet. Het zgn. vaccin is geen echt vaccin, met anti-stoffen, maar een substantie die ingrijpt op het menselijk dna, en dus het ether- en mogelijk ook het astraallichaam aantast, met de kans dat deze aantasting zelfs in toekomstige incarnaties doorwerkt. Dit zou betekenen dat we voorlopig geen nieuwe contacten met megaliet-wezens voor Odilia kunnen leggen! Nu hadden zowel Margrete als ik begin maart de zgn. covid griep gehad en dus hebben onze lichamen waarschijnlijk anti-stoffen ontwikkeld. Ik had net een youtube filmpje ontdekt waarin getoond werd dat d.m.v. een kleine bloedprik in je vinger geconstateerd kan worden of je inderdaad voldoende anti-stoffen in je bloed hebt, en als dat zo is, je hierover een verklaring kunt krijgen waarmee je wordt toegelaten tot grote bijeenkomsten en ook naar het buitenland mag reizen. Margrete had die week al een afspraak bij onze huisarts voor controle staan, en heeft haar hierover gevraagd. Onze huisarts kent dit soort onderzoek en vertelt ook dat zij bereid is eraan mee te werken. Kortom: heel misschien toch een mogelijkheid om te reizen!!! Al zal het zeker nog wel maanden duren; heel heel misschien in de zomer??? Zou fantastisch zijn: verbouwing van ons huis klaar, tuinaanleg klaar, en dan voor lange tijd op reis en heel veel nieuwe megalieten voor Odilila opsporen!!!! Prikje met uitslag volgen in april.