Voor het weekend van 1 en 2 mei hadden we 2 excursies gepland, 1 mei Park Sonsbeek en 2 mei de Wodanseiken bij Wolfheze.
Al in de voorafgaande week had Odilia laten doorschemeren dat ze ernstige bezorgdheid voelde over 2 achtereenvolgende inspannende dagen i.v.m. de gezondheidstoestand van Margrete (herstellende van een dubbele longontsteking; voelt zich goed, maar snel uitgeput). Ik begreep de verholen boodschap: van “hogerhand” zou de energie voor die zondag geblokkeerd worden. Toen ik dat tegen Odilia uitsprak zei ze dat ze hierop niet wilde ingaan, maar ik zei haar toch dat ik duidelijk aangevoeld had dat Wolfheze energetisch geblokkeerd zou worden om Margrete in bescherming te nemen. Wat bleek? Voor de zaterdag 20 aanmeldingen, voor de zondag 2 !
Anderzijds had Odlilia mij wel al gewaarschuwd een niet al te lange inleiding te houden, want zij had al ingevoeld dat er een heel enthousiaste groep zou zijn met veel vragen.
Zo gezegd zo gedaan; enkele inleidende oefeningen voor degenen die niet vertrouwd zijn met opstellingen, rondje vragen (inderdaad vele!) en dan op pad. En nog even onze reiswezens in actie laten komen, ze gevraagd of ze Margrete wilden sturen naar twee deelnemers die interessante reiswezens hebben (waarvan de persoon dus veel of langdurig in het buitenland is geweest).
Heel bijzonder dat één persoon bij Margrete kwam melden dat zij hierbij de reiswezens ook werkelijk lijfelijk heeft gevoeld, ze beschreef het precies zo als Margrete het ook kent!
Heel bijzonder dat één persoon bij Margrete kwam melden dat zij hierbij de reiswezens ook werkelijk lijfelijk heeft gevoeld, ze beschreef het precies zo als Margrete het ook kent!
Kleine hindernis dat Jeroen de boswachter, die ons zou rondleiden, verhinderd was i.v.m. zowel een sterfgeval en een spoedbezoek aan het ziekenhuis van zijn ouders. Gelukkig waren er enkelen vertrouwd met het park die dit konden ondervangen.
Net op pad kwam er uit de groep al een vraag over de beek; dat werd dus de eerste kennismaking / opstelling, het beekwezen.
Gevolgd door de deva (landschapsengel) van het park, die vertelde dat ze met z’n vijven als beheerders van het park functioneerden. Nog nooit eerder meegemaakt dat natuurwezens / -krachten vertrouwd zijn met getallen, want het beekwezen had al verteld dat de beek in 17 segmenten was verdeeld met elk een eigen beekwezen!
En als volgende het wezen van de zwaan, dat vertelde als taak te hebben te zorgen voor “rond maken en verbinden”. Maar was hij alleen? Nee, mijn partner is verderop. Vlakbij was een sjofele man op het bankje gezeten; zijn eerste opmerking: wat zijn jullie een gezellige groep, als normaal bij elkaar, en verder wist hij te vertellen dat de partner-zwaan op het eiland zat te broeden.
Gevolgd door de deva (landschapsengel) van het park, die vertelde dat ze met z’n vijven als beheerders van het park functioneerden. Nog nooit eerder meegemaakt dat natuurwezens / -krachten vertrouwd zijn met getallen, want het beekwezen had al verteld dat de beek in 17 segmenten was verdeeld met elk een eigen beekwezen!
En als volgende het wezen van de zwaan, dat vertelde als taak te hebben te zorgen voor “rond maken en verbinden”. Maar was hij alleen? Nee, mijn partner is verderop. Vlakbij was een sjofele man op het bankje gezeten; zijn eerste opmerking: wat zijn jullie een gezellige groep, als normaal bij elkaar, en verder wist hij te vertellen dat de partner-zwaan op het eiland zat te broeden.Bij de waterval uitgebreid kennisgemaakt met het wezen van die plek, met de bijbehorende rotsen. Zijn taak: het water heerlijk laten kletteren.
Vlakbij een omgezaagde boom, van binnen flink uitgehold. Af hij het erg vond daar zo door te liggen? Dood?, ik ben vol leven, ook al groei ik niet meer, in mij en op mij groeit van alles, ik ben nog innig verbonden met mijn wortels diep in de grond, en ook hier liggend op de grond heb ik nog mijn taak; het was wel even wennen niet meer in de hoogte te zijn en als het allervervelendste heb ik ervaren dat ik niet even tevoren ben gewaarschuwd dat ze me gingen omzagen, dat was toch een kleine moeite geweest; verder niet zo ingrijpend want ik wist natuurlijk wel dat ik niet meer zo sterk stond en de tijd was gekomen om om te gaan; en eigenlijk was omgezaagd worden wel beter dan omgaan, want dan had ik mijn wortels uit de grond getrokken, en die zitten er nu nog onbeschadigd op hun plek. Bijzonder toch!
Vlakbij een omgezaagde boom, van binnen flink uitgehold. Af hij het erg vond daar zo door te liggen? Dood?, ik ben vol leven, ook al groei ik niet meer, in mij en op mij groeit van alles, ik ben nog innig verbonden met mijn wortels diep in de grond, en ook hier liggend op de grond heb ik nog mijn taak; het was wel even wennen niet meer in de hoogte te zijn en als het allervervelendste heb ik ervaren dat ik niet even tevoren ben gewaarschuwd dat ze me gingen omzagen, dat was toch een kleine moeite geweest; verder niet zo ingrijpend want ik wist natuurlijk wel dat ik niet meer zo sterk stond en de tijd was gekomen om om te gaan; en eigenlijk was omgezaagd worden wel beter dan omgaan, want dan had ik mijn wortels uit de grond getrokken, en die zitten er nu nog onbeschadigd op hun plek. Bijzonder toch!
Nog een bezoek aan en op de Apostelenberg, en kennismaking met het wezen ervan; en bij het Koude Water (de naam ontleend aan het smeltwater van de ijskelder), heel tevreden maar het in het meer geplaatste kunstwerk kon het wezen niet waarderen, veel te strak, niet speels.Bij het kunstwerk op de “rotonde”, probeerden we in te voelen. Als vanouds een heilige plek van verschillende elkaar opvolgende religies, maar waarbij helaas de voorgaande religies niet geëerd waren, liet Odilia weten. En het kunstwerk als symbool van een liefde die niet verbonden mocht worden. Odilia liet weten dat een gebaar onzerzijds hier heel helend zou kunnen werken. Dat hebben we in een grote kring om de rotonde heen gedaan in de vorm van een buiging, waarbij enkele deelnemers een lichtzuil naar boven konden waarnemen.
Aangrijpend werd ons bezoek aan de vroegere ijskelder. Door de afwezigheid van de boswachter, die de sleutels heeft, konden we er niet in, maar twee jaar geleden had hij Margrete en mij al binnengelaten, en hadden we gezien hoe er op de bodem een heel bleke bijna dode kikker onbeweeglijk zat. Al jaren! Wat afschuwelijk vonden we dat; hij bleef in leven mede omdat het systeem daar ’s nachts een lamp liet branden. Hoe afschuwelijk dit voor het wezen van de kikker was werd duidelijk gemaakt door de representant, van wie je hieronder een indringend verslag kunt lezen.
Hierbij het verslag van Edith, die als representant deze beleving heeft mogen ervaren, op prachtige wijze even heftig en verward weergegeven als zij dit beleefd heeft: (markant dat haar verwarring ermee te maken had dat zij meende als “kikkerwezen” onze reiswezens erbij te ervaren; achteraf bij onze reiswezens nagevraagd of zij inderdaad ook bij dat kikkerwezen waren: Ja natuurlijk, dat was zo zielig, wij hebben ‘m laten weten dat er hoop voor ‘m kon komen dat ie eindelijk verlost zou kunnen worden; hij was er zo beroerd aan toe dat ie daar niet eens contact over kon maken, maar wij zagen het aan zijn licht dat een heel klein beetje oplichtte.)
Maar dat was niet alles: hierna bracht de volgende representant nog een andere zeer heftige beleving naar buiten die we niet konden begrijpen. Aan Odilia uitleg gevraagd. Het bleek om een wezen te gaan dat al sinds de aanleg ervan onder de ijskelder klem heeft gezeten, dus al twee eeuwen! Dit doordat vóór aanleg van de ijskelder de natuurwezens niet op de hoogte zijn gebracht en geen kans hebben gezien tijdig te vertrekken. (Zoals helaas nog steeds gebeurt!) Voordat Odilia ons uitleg ging geven had ze daar al hulpwezens gestuurd om het wezen daar te bevrijden, daarbij geholpen door het ritueel van de gezamenlijke hartverbinding van allen.
Hier een aantal mooie bijdragen van:
