Er wordt nog steeds aan en in onze benedenruimte verbouwd, al is het nu gelukkig wel in de fase van opbouw: mag ook wel want 6 februari worden de twee containers met Margrete’s meubels gebracht. De grote dag! De toilet-douche ruimte is nagenoeg klaar, en de keuken is gezet. Dat laatste was een heel spannende aangelegenheid, is alles wel passend en compleet aangeleverd? (want is een oneindige hoeveelheid in karton verpakte pakketten en pakketjes) en wordt alles wel op de juiste plaats geïnstalleerd? krijgen we alles passend in elkaar? Het grootste deel verliep vrij voorspoedig, dat zijn ook duidelijke herkenbare onderdelen, er zijn uitleg, tekeningen en schetsen en foto’s bijgeleverd, maar als de gehele onderbouw staat, blijkt één van de twee bovenbladen te lang! Afzagen? Maar tegelijk is er naast de oven op een foto een groter tussenschot te zien dan zoals het neergezet is. En dat tussenschot zit er niet bij, wel een plank die veel groter is en waar je zo’n tussenschot uit kunt zagen; is dit de bedoeling? Margrete is er afgelopen nacht wakker van geworden, van de beelden die ze duidelijk “gezien” heeft hoe het zou moeten en niet is. (door wie/wat is haar dat doorgeseind??) Ze is direct opgestaan en alle tekeningen en foto’s gaan bestuderen, diezelfde nacht nog appjes gestuurd naar onze klusman. We zijn er met z’n vieren een uur mee bezig geweest voor we er uit waren en alles kloppend hadden, wat een toestand, en uiteindelijk opluchting! Om alles weer passend te krijgen zijn Wim en Ronald nog wel even bezig geweest, maar tegen het eind van de ochtend ging het bovenblad er op en het paste alles op de millimeter! (ook een compliment aan Ikea!)Toen Margrete en ik weer boven zaten lieten de reiswezens zich voelen: Fijn hè dat ’t goed is, het past heel mooi. Zeg dat wel, en lief dat jullie zo met ons meeleven. Maar eh, wat beleven jullie hier nou aan, jullie zijn toch niet echt met die keuken verbonden, of reageren jullie op onze emoties mee? Ja ook, maar wij hebben toch al die wezens waargenomen die daar bij die keuken zijn, en daar waren ineens heel veel eh eh soort blijdschaps-wezens noemen we ze maar, en ook zijn er wezens van die keuken zelf; elke keer als er een stuk af is worden ze blijer, want zolang het niet af is zijn ze niet helemaal blij; en nu was het zo spannend, daarvan zijn er weer andere wezens, en als het dan goed komt zijn er ineens allemaal blijdschaps-wezens en daar worden wij ook blij van; daarom zijn we nu zo blij! En jullie toch ook? Nou zeker, helemaal waar, en ik dubbel, heb ik weer wat te schrijven! Dat doe je toch graag! Heel graag, ahum.
Nog even doorgevraagd, want ik ben eigenlijk wel heel nieuwsgierig wie of wat afgelopen nacht Margrete heeft gewaarschuwd dat het niet klopte zoals het stond. Dus de reiswezens gevraagd naar nadere uitleg hierover. Nou, daar zijn we eigenlijk niet mee bezig, hoort niet tot onze taak. Maar hebben jullie dan helemaal niets gezien? Jawel, maar we hebben er niet echt op gelet. Toen die hele keuken kwam, was daar een soort opper keuken-constructie wezen, met nog allerlei andere erbij. En het straatwezen is ook al vaak komen kijken, die vindt het kwalijk dat ie niet eerst op de hoogte is gesteld, en heeft vooral de boel in de gaten gehouden toen ze gaten in de muur, in het steen, gingen boren, daar was ie niet blij mee! Maar dat opperwezen dat let erop dat alles goed gaat, hij is vaak bij Ronald want die luistert wel ’n beetje naar ‘m; Ronald is heel rustig. Wim is veel te opgewonden, die hoort echt niks. Vannacht was niet dat opperwezen zelf bij Margrete, maar hij heeft er wel voor gezorgd dat andere wezens haar plaatjes lieten zien, en zo zijn er nog een heleboel andere wezens die allerlei taken hebben rondom die keuken. Sommige ervan zijn alweer vertrokken, omdat hun taak klaar is. En er zijn natuurlijk ook wezens van het huis bij, want die keuken moet goed aansluiten bij het huis. En veel van die huiswezens zijn weer heel blij dat jullie er zo tevreden over zijn hoe het gaat worden. En dan zijn er ook nog leuke apparaten, er gebeurt dus van alles daar en daarom zijn wij er ook graag, dan valt er weer wat te beleven want als straks alles klaar is gaat het wel heel saai worden zijn we bang.Dan onze volgende vraag: kunnen jullie ons wat vertellen over de wezens van de houten vloer? (die vloerdelen liggen nog opgestapeld in karton en daarom heen plastic verpakt). Die is er niet, die slaapt, of suddert, zoals jullie wel ’s zeggen. Was ie er wel toen ie binnen gebracht werd? Ja, maar toen ie merkte dat er voorlopig niets met ‘m ging gebeuren is ie weer gaan slapen. Hij is heel even wakker geweest toen jullie éen pak open maakten en de plank bewonderden, dat vond ie wel even heel leuk, maar verder niks; we hebben dus ook geen contact met ‘m gehad. Hoe vindt ie het om in plastic verpakt te zitten? Niet leuk! Daarom hangt ie er ook een beetje buiten, in dat plastic vindt ie verschrikkelijk. Maar is dat erg dat ie suddert? Nee hoor, helemaal niet, hij weet dat ie nog even moet wachten en dan heus nog wel aan de beurt komt. En daar vlakbij in de hoek staat zo’n ding dat in de wc hoort, die is helemaal dood, krijgen we geen contact mee. Zit ie ook in plastic? Nee, hij staat daar maar, dood te zijn, meer weten we niet, we krijgen geen contact met ‘m. En nu jullie ’t er toch over hebben, hoe is het met het wc wezen daar? Die is er niet meer! Is die verdwenen? Nee, die is naar de wc boven gegaan. Maar daar is er toch al éen? Ja, nu zijn ze samen. Vind het wc-wezen boven dat wel leuk? Weten we niet, maar in elk geval maken ze geen ruzie zoals jullie soms wel, dus het zal wel goed gaan. En gaat ie weer terug naar beneden als het klaar is daar? Ja natuurlijk, hij logeert er alleen maar om zo te zeggen. En het keukenwezen, hoe zit ’t daarmee? We denken dat ie suddert, af en toe als daar iets gebeurt dan komt ie ff kijken of ’t goed gaat en dan verdwijnt ie weer. Heeft ie er moeite mee? Nee hoor, er is daar wel vaker wat veranderd, is ie wel gewend, en als er gekookt gaat worden komt ie weer in zijn taak.
3 Februari, beiden nauwelijks buiten geweest, in huis en aan de laptop bezig geweest, en wat zitten lezen en later in de middag film opgezet. De reiswezens hebben niet één keer van zich laten horen, zelfs niet om naar de kindertjes van de overkant te mogen gaan. Moet toch wel heel saai voor ze zijn geweest? Hun reactie: Helemaal niet saai! eerst waren er allemaal waterwezens (regen), en toen zijn we beneden geweest, heel boeiend, Wim heeft een nieuw apparaat, die is heel blij, had hééél lang stil gestaan, was zo blij dat ie weer z’n taak kon doen, en bij Wim waren er dus ook veel blijdschapswezens, en er zijn allerlei andere wezens, bij het schilderen en timmeren en alles wat ze doen, heel boeiend, verandert steeds, en er komen ook steeds andere wezens van buiten en er gaan d’r weer weg, en wezens van het huis, heel boeiend allemaal, maar nu willen we wel graag naar de overkant, goed? Ja hoor, ga gerust, dag!
En dan nadert 6 februari, de grote dag dat Margrete’s spulletjes komen, eindelijk na twee jaar opgeslagen te zijn geweest, gebracht in twee containers. Als dat maar gaat lukken, juist de dag ervoor is de normale aanvoerroute weer opgebroken nu moeten ze door een smal straatje met twee scherpe hoeken, en de dagen ervóór wordt er steeds maar hevige sneeuwval voorspeld; uiteindelijk blijkt die sneeuw pas in de avond te komen gelukkig. We hebben vijf mensen die helpen sjouwen en Odilia heeft laten weten dat er vanuit haar wereld alle hulp wordt geboden, zoals b.v. dat we niet met z’n zevenen in en uit mogen lopen, we hoeven ons daar niet zorgen over te maken heeft ze aangegeven. En is het toeval dat de twee auto’s van onze helpers vlakbij een parkeerplek konden vinden? ’s Nachts heeft het nog geregend, maar de ochtend is droog, en de chauffeur van de containerwagen heeft heel kundig de hele smalle straat met de twee hoeken erbij achteruit gereden. En uiteindelijk verliep het heel soepel en vlot.
