Januari-huis en thuis

Begin 2021 mag ik, betreft de longembolie die ik vorig jaar zomer had, de dosis van de bloedverdunningspillen halveren; hiervoor ben ik, in overleg met de arts, overgegaan naar een ander merk. Na een paar dagen merkte Margrete op dat het misschien zinvol zou zijn om hierover contact te maken met mijn lichaamswezen, hoe deze het nieuwe merk en halve dosis ervaart. Zo gezegd zo gedaan, met Margrete als representant voor mijn lichaamswezen. Ik begin direct met de vraag hoe hij het nieuwe merk heeft ervaren: heel kenmerkend voor je, je maakt niet eens eerst even contact me me, dus ook niet met jezelf. Precies zoals je de laatste tijd ook leeft: heel mechanisch, afstandelijk van jezelf. Oh jee, daar heeft  ie wel gelijk in! Druk bezig, ja die verbouwing en van alles. (ook dit soort verslagen schrijven). Om voor jou te zorgen kost me de laatste tijd heel veel inspanning, eigenlijk te veel inspanning, daarom voel je je ook zo moe. Sta wat meer stil bij jezelf, voel wat er in je om gaat. Maar goed, dit is nu wel duidelijk. Wat je vraag betreft, hierbij geldt hetzelfde: je bent een ander soort pillen gaan slikken zonder mij daarover te informeren, ik moest het maar ervaren en zorgen dat het goed komt; het zou mij heel wat inspanning hebben gescheeld als ik dit had geweten, nu moest ik me onvoorbereid aanpassen. Dat is wel gelukt, maar het had prettiger gekund. Ik snap het, sorry, totaal niet bij stil gestaan. Nogmaals sorry, ik zal mijn best doen mijn leven te beteren. Maar, ik wil toch wel graag weten of ik met deze nieuwe medicijn kan doorgaan of beter terug naar de oude? Ik heb me nu aan deze aangepast, dus ga nu maar met deze door, anders moet ik weer omschakelen. Dank je, en ik heb je boodschap duidelijk gehoord, ik zal beter mijn best doen. Uiteindelijk doe je het voor jezelf, want ik ben een deel van  jou! Ik begrijp het, nogmaals dank voor deze les, hij past me.

’s Avonds in bed, net het laatste gesprek met de reiswezens gehad, met de gebruikelijke vraag afgesloten of ze naar de overkant, de kindertjes, mochten, of Margrete “voelde” nog iets. Hallo? Ja, ik heb iets gehoord, maar ik weet niet of het klopt. Het lieve, verlegen en bescheiden slaapkamerwezen! Al lang niet meer contact mee gehad. Vertel! Ik heb gehoord dat jullie beneden gaan slapen, en niet meer hier! Dat duurt nog wel even, maar het klopt wel. Dan komt hier niemand meer! Jawel, ik heb hier mijn kledingkasten, dus, ik blijf hier nog geregeld komen. Dan wordt het een troep! Helemaal niet, ik heb hier nu toch ook mijn kledingkasten, het is nu toch ook geen troep! Dat blijft dus hetzelfde. Maar zij komt dan nooit meer, en jij heel weinig. Vroeger was dat toch ook, toen sliep ik in de voorkamer. Ja, maar toen wist ik niet anders. Hoe was het dan voor je toen ik hier kwam slapen? Nou daar moest ik toen wel aan wennen, maar dat is toen goed gelukt en nu ben ik er helemaal aan gewend en vind ik het heel fijn dat jullie hier zo vaak zijn, heb ik een echte taak. Ja, ik snap het, en het duurt nog wel even voordat we beneden kunnen slapen want er wordt nog druk verbouwd, maar het gaat wel een keer gebeuren, dat is zo. En het spijt me heel erg voor je, sorry dat we je er niet over verteld hadden, maar het gaat wel gebeuren, dat kan ik niet voor je veranderen. Oh. (voelt zeer teleurgesteld) Dan moet ik er maar aan gaan wennen, wel heel jammer, ik vind het heel fijn dat jullie hier zo vaak zijn, en ook die gesprekken hebben.
Tja, het is niet anders. Het spijt me voor je.

En Margrete werkt met veel plezier en grote overgave elke dag een stukje aan en in de tuin. De stenencirkel is gelegd, de kuil voor composthoop is klaar, de verwilderde klimstruiken zijn teruggesnoeid, het Shiva-beeld heeft zijn/haar plaats gekregen. En nu hebben we van de reiswezens vernomen dat het Bultig Mannetje zijn toekomstige plaats heeft kunnen aangeven. Een goed teken, nog maar even geduld, nog even tijdelijk op het balkon vertoeven, maar hij weet nu zijn plek in de tuin! (en een hulpwezen helpt ‘m om  af en toe van balkon naar tuin en terug te verplaatsen)

Terug naar binnenshuis: de verbouwing beneden: Wij zitten meestentijds in de woonkamer op de eerste etage en horen dat er beneden hard gewerkt wordt, op enig moment zelfs door drie tegelijk, waarbij er één met een apparaat bezig is dat werkelijk heel veel herrie maakt. Achteraf weten we dat dit een apparaat is waarmee de muur wordt  uitgehold om er leidingen in kwijt te kunnen, hoe ’t heet weet ik niet, maar een soort van boor dus (frees?). De reiswezens vragen of ze even mogen storen. (Nogal opgewonden) Die machine is heel blij, hij wordt niet vaak gebruikt maar nu wel, daar is ie zo blij over! En dat komen jullie ons nu vertellen? Ja, we zijn heel blij voor ‘m, dat is toch fijn voor ‘m! Dat zal wel, ik geloof jullie direct, alleen hebben wij het wat anders beleefd, wij hebben zijn blijdschap niet gevoeld maar alleen de herrie die hij maakt al een tijdje aangehoord, dus wij zitten er een beetje anders bij dan jullie. We komen zo meteen wel even kijken welk apparaat het is en hoe die werkt, goed? Ja hoor, en mogen we nu naar de overkant? Ga je gang! Jullie, wij zijn jullie! Ja ik weet het, maar zo zeggen wij dat, ga je gang, ook al ben je met meer. Raar hoor, maar we gaan nu, dag! 

 

Onze vriendin Inge spendeert veel van  haar tijd, zeker nu ze geen cursussen kan geven vanwege de lockdown, bij haar vriend in Limmen. Zorg daarbij is de verzorging van Bonnie, haar poes. Die logeerde toch al vaak bij ons, maar nu kwam de vraag waar ze beter aan zou doen, de poes voorgoed bij ons laten of steeds mee laten reizen naar en van Limmen, een reis van ruim 2 uur per trein. Nu wij niet op reis kunnen en veel tijd thuis zijn, is het voor ons geen enkel probleem Bonnie te logeren te hebben, ook niet voor langere tijd, in tegendeel, Margrete en ik zijn dol op Bonnie, en katten in het algemeen. De enige reden dat wij geen kat  willen is dat we vaak voor langere tijd op reis zijn. Maar er is ook de vraag: waar doen we goed aan voor Bonnie? Hoe komen we dat te weten? Opstellen natuurlijk! Margrete als representant van Bonnie: Heb je het naar je zin hier (bij ons). Ja, hoor. En hoe is ’t om bij Inge thuis te zijn? Ook goed. Heb je een voorkeur? Als ik maar eten krijg en er met me gespeeld wordt. Waar is het eten lekkerder? Hier. (Inge geeft ‘r juist duur biologisch kattenvoer en ik had voor ’t gemak een aanbieding uit de supermarkt gekocht!). Kun je het goed vinden met Inge’s vriend?  Ja hoor, hij is altijd heel aardig voor me. Hoe zou je het vinden als Inge je mee zou nemen en je daar zou logeren? Weet ik niet, ben daar nooit geweest. Lijkt het je eng om in zijn huis te logeren? Ik ga dat altijd eerst heel goed verkennen, en Inge is daar dan toch ook? Ja, die is er dan ook. Dan is het toch goed. En een lange reis? Heb ik toch wel vaker gedaan, niet zo leuk, als ik maar niet opgesloten word.  Dan gaat ze met de trein, heb je vaker gedaan. Daar kan ik toch uit het raam kijken? Ja, dat kan. Dat vind je belangrijk? Ja, ik kijk graag naar buiten. Dank je wel. Conclusie: geeft geen enkel probleem,  een hele geruststelling.