Met Ferry en Margrete op bezoek bij een aantal verschillende hunebedden was een bijzondere ervaring.
Persoonlijk was ik vooral diep geraakt toen één van de andere deelnemers het oeroude en tegelijk tijdloze steenwezen vertegenwoordigde.
Het gebeurde bij het langgraf. Het wezen zei me dat het niet aan een plaats gebonden was. De Stenige communiceerde niet zoals mensen meestal doen, dus ik vond het spannend om te proberen goede vragen te stellen, maar het was zooo echt.
Ik ben nu, dagen later, nog steeds onder de indruk omdat ik met de Stenige heb gesproken. Meestal kan ik goed verwoorden maar nu kan ik niet navertellen wat we hebben besproken. Wat ik wel onthouden heb is dat het wezen dankbaar was dat we het hadden wakkergeschud.
Waarschijnlijk is dat ook het belangrijkste voor me, dat het goed was.
Het was zo ontzettend oud, ouder dan oud. En echt heel stenig. Zelf had ik eerder die dag al tweemaal een steen gerepresenteerd, waarbij ik zelf die stevige tijdloosheid en die ouderdom had gevoeld. Het steenwezen was nog veel ouder, steniger en heel diep verzonken.
Toch kwam het met ons praten, het voelt als een grote eer. Het voelt als verbinding met oerkracht, en meer.
Annet
