Juni bracht een paar dagen bewolking, dus geen Reeuwijk, tijd voor wat bezigheden thuis. Soms saaie dagen, bijna niet de deur uit geweest, en veel achter de laptop, vooral voor de reiswezens heel saai. Op een zo’n saaie dag hadden we ze ’s avonds nogal mopperend verwacht, maar ze reageerden heel tevreden: heerlijk gespeeld met de waterwezens (buien!), helemaal niet saai! Tja, hun beleving is anders dan de onze, hadden we even niet bij stil gestaan. Sterker zelfs, de volgende avond kwamen ze aan: Opgepast, wij zijn kletsnat, dan worden jullie ook nat! Ze kunnen aardig spelen met parameters uit de mensenwereld!
Een bewolkte middag, dus wij bleven thuis, beiden aan de laptop, reisvoorbereidingen, plaatsen van megalieten die wij voor Odilia gaan bezoeken op de kaart opzoeken en aantekenen, ik eerst met Tsjechie en later nog wat toevoegingen bij Duitsland, Margrete zat Schotland voor te bereiden, en kwam dan met haar lijsten aan of ik die wilde afdrukken en later wilde uitzoeken en ook die op de kaart aantekenen; en tussendoor had ik af en toe een vraag over Duitsland aan Margrete. Odilia volgt onze voorbereiding voor “haar” reizen (want dat zijn het in wezen) op de voet, puur energetisch, want zij heeft geen idee van geografische namen, en vroeg in de avond liet ze voelen dat ze graag contact wilde. Wij begrepen wel waarom.
“Zoveel energieën door elkaar, ik heb geen idee waar jullie mee bezig zijn geweest, en met welke reis, of dat er iets speelt dat zo veel verwarring geeft“. Natuurlijk kon ik haar snel geruststellen, voor ons was het allemaal heel overzichtelijk met plattegronden voor onze neus. En er was nog een ongerustheid bij Odilia: als zij in het licht keek kon ze zien dat de landen die wij noemden nog niet toegankelijk waren. En dat klopt: Oostenrijk gaat op 15 juni open, morgen dus, en van Tsjechië wordt alleen vermeld dat verwacht wordt dat het 1 juli open gaat, en voor die tijd zijn wij nog wel in Oostenrijk bezig. Dus niets verontrustends.
Onze buurman Hans (met de botkanker) kwam langs voor een akkefietje, verder niet van belang. Wat we wel interessant vonden was de reactie van de reiswezens: Hij draagt nog het licht van Dicky met zich mee! Toen Dicky nog bij ons was ging hij heel vaak bij Hans langs voor ondersteuning; dat licht van Dicky hing blijkbaar nog steeds bij Hans. Daarop vroegen wij ze of dit aspect vergelijkbaar was met het licht dat Frits indertijd bij zijn afscheid bij ons in ons hart had gedrukt. Ja, ongeveer wel, alleen dit herkenbaar als van Dicky, maar het komt wel op hetzelfde neer. Het ontroerde ons, zo mooi als die lichtwereld toch is, en eigenlijk ook de onze zou kunnen zijn, wij mensen beschikken ook over licht-(=liefdes) kracht. Ze vertelden er nog bij dat doordat dit licht bij Hans nog zichtbaar is, ook andere natuurwezens met helende krachten door dit licht worden aangetrokken om hem nog ondersteuning te verlenen.
