Vanaf de tijd dat Margrete bij mij is komen wonen vraagt ze mij geregeld: Hou je nog van mij? Niet dat ze daaraan serieus twijfelt of omdat ze van zichzelf zo sterk bevestiging nodig heeft, ik heb ’t altijd als iets speels ervaren en daar dan ook zodanig op gereageerd, b.v. Daar moet ik een nachtje over slapen, of Jeetje, ik ben nu net met iets anders bezig, of: Wat denk je zelf? Ik heb onlangs zelfs een tegenvraag verzonnen: Heb je ’t nog steeds naar je zin? Nu we ontdekt hebben dat Ootje een rol speelt in ons leven, heeft Margrete bij zichzelf bespeurd dat ze zelf eigenlijk vindt dat ze die vraag wel erg vaak stelt, hij is er al uit voor ze ’t beseft, soms dus niet echt vanuit zichzelf gemeend. Nu is ze er achter: ze wordt daarin gestuurd door Ootje! Die laat haar dit vragen! En misschien gebeurt bij mij hetzelfde met mijn vraag, ik heb dat niet helder. Voor een ander lijkt dit misschien een vreemd verhaal, maar als je weet hoe open Margrete is voor invloeden vanuit haar omgeving, met name van natuurwezens, zoals ook de reiswezens geregeld bij haar binnenvallen, en vroeger Frits en de Bemiddelaar ook, dan wordt dit wellicht iets begrijpelijker.
Toen we gisteravond gingen slapen vroeg ik haar: Wie eerst, de reiswezens of Ootje? Direct reageerden de reiswezens fel: Wij eerst, want Ootje heeft het niet meer naar zijn zin, hij is zijn vrijheid kwijt en overweegt te vertrekken en dat willen we niet. Daar schrokken wij van; ik had ‘m een paar keer geplaagd maar was niet van plan ermee door te gaan, en bovendien heeft hij zijn plekje bij ons wel verdiend, zo trouw als hij Margrete is gevolgd bij haar verhuizing. En een beetje ondeugende speelsheid is ook niet verkeerd, van ons mag hij daar gerust mee doorgaan, hoewel we niet weten of zijn vraag via Margrete, nu die bewust is geworden, zal blijven werken. Dus we hopen dat ie blijft, hij hoort erbij! En ook voor de reiswezens, die hebben aan hem een leuke speelkameraad.
Bericht van de reiswezens: De huisgeest van hiernaast heeft contactwezens naar hier gestuurd, iets heel opmerkelijks, ze komen vragen of wij hier meer weten of dat huis nog lang leeg blijft, hij vindt het verschrikkelijk! Wij hebben geen nieuws hier over, als de eigenaar zijn prijs niet verlaagt zal het nog wel lang leeg blijven staan. Niets aan te doen.
Overigens beseffen de reiswezens dat ze zo langzamerhand aardig op weg zijn weer reiswezens-plus te worden; ze gaan heel gemakkelijk met z’n tweeën op pad (maar blijven nooit meer zo lang weg als vroeger), gaan ook makkelijk met z’n tweeën met één van ons mee, laten ons onderweg (als we lopen) los om zelf op avontuur te gaan (maar niet meer zo ver weg als vroeger).
En hoewel we heel druk bezig zijn onze website te voltooien hebben we ’s middags meegedaan aan een bos-excursie tot in de avond. Ons werd allerlei interessants getoond waar je normaal aan voorbij loopt, dus leerzaam en vermakelijk.
Gewoonlijk sluiten we de bostochten af met een persoonlijke sessie waarbij elke deelnemer een tijdje onder zijn zelf gekozen hulst gaat zitten; opmerkelijk hoe zo’n hulst afsluit, je daar tot jezelf komt, je de omgeving scherper ervaart dan wel je in de kortste keren in slaap valt, zelfs in de winterkou! Deze keer deden we hierna nog een gemeenschappelijke sessie, waar we elkaar onze ervaringen deelden, en tenslotte Jeroen, de excursie leider, verschillende soorten natuurlijke boomhars brandde: benzoë, copal en ponderosa dennenhars, die elk een totaal andere sfeer oproepen, en dat gezamenlijk gezeten onder de beschermende invloed van een hulst, en waarschijnlijk ook nog versterkt door de invloed van een volle maan, heel bijzonder!
Reactie van onze reiswezens: Eindelijk kregen we jullie Innerlijke Kinderen weer eens te zien!
Ze hadden nog een boodschap: Er wordt hierboven gefronst! Ja, wij begrijpen het, de frons is van Odilia die ons wil laten voelen dat we meer dan lang genoeg aan de laptop hebben gezeten, maar we zijn heel fanatiek bezig met onze website; hele dagen zit ik tekst te schrijven van alle aantekeningen die we in de loop der jaren hebben gemaakt; we zijn pas in 2017 begonnen met de website, terwijl de aantekeningen beginnen in 2015, en ons feitelijke “werk” is in augustus 2014 begonnen met de kennismaking met Odilia op de Odiliënberg. Margete zet al mijn tekst in de website en voegt foto’s toe. We willen voor ons vertrek op 1 april naar Spanje ermee klaar zijn. En dat gaat lukken weten we sinds een paar dagen, want vanmorgen 11 maart heb ik de laatst overgebleven aantekening in tekst uitgewerkt!! Wat een opluchting!! We hebben er veel voor opzij gezet, ik ben b.v. het afgelopen weekend niet één keer wezen tango dansen. En nu ik mijn schade zou kunnen inhalen, worden bijna alle tango-salons afgelast vanwege de angst voor het corona-virus. Margrete heeft nog wat werk te gaan om de laatste teksten te plaatsen, in te delen en van foto’s te voorzien.
Margrete blijft vragen of ik nog steeds van haar houd, en laatst gaf ik haar daarop een paar vreemde reacties mijnerzijds. We hadden beiden de indruk dat er met ons gespeeld werd, hadden natuurlijk de neiging om dat uit te zoeken, maar hebben het er maar bij gelaten, beseffende dat Ootje een flink risico heeft genomen, want we hadden ‘m op zo’n moment makkelijk kunnen vangen. Maar ja, we weten dat ie daar een enorme hekel aan heeft en dan misschien zal vertrekken en we willen ‘m niet kwijt. Dus laten we ‘m met rust. En ook de reiswezens blij, zijn dikke maatjes met ‘m.
