Onze reiswezens doen nogmaals melding van de naburige huisgeest, dat ie zo ongelukkig is met z’n lege huis. Tja, maar wij kunnen aan die situatie niets veranderen. Kunnen jullie niet een keertje voor ‘m zingen? Zou dat ‘m helpen? Nou, dat zou ‘m vast wel goed doen, nu voelt ie zich zo in de steek gelaten, dan weet ie in elk geval dat er met ‘m mee geleefd wordt. Akkoord, kunnen we mogen wel even doen. Ik had het idee dat dit buiten voor het huis moest gebeuren, maar Margrete zei dat ’t ook wel bij ons in de keuken kon, en dat werd bevestigd door onze jongens. Aldus geschiedde. En volgens de reiswezens kon de huisgeest van hiernaast het horen, en bij ons in de keuken waren er zijn contactwezen(s?) en een steenwezen die aandachtig meeluisterden (wij deden er de hartverbinding bij).
Op maandag was het mooi zonnig weer, lekker fietstochtje naar de “Haagsuh Mart“. Feest voor de jongens, er lopen heel veel buitenlandse Nederlanders, dus ook heel veel en heel boeiende reiswezens, onvoorstelbaar! Gaan jullie hier vaker heen, dat willen we wel hoor! En thuis de rest van de dag poetsen, d.w.z. al het opgedane vreemde licht een plekje geven, integreren.
Vandaag 19, rijdt de makelaar van ons buurhuis voor: plakt “verkocht” op het raam. Direct de jongens geroepen en het ze verteld dat er binnenkort bewoning komt in het leegstaande huis. Mogen we ernaar toe, kunnen we het de huisgeest vertellen. Ga maar doen.
De volgende dag nog meer goed nieuws: de overburen met de kindertjes zijn weer terug van vakantie, onze reiswezens dolblij. Wat boeit ze dan toch zo? Odilia: Die kindertjes leven nog bijna helemaal in de ethersfeer, omdat ze nog heel jong zijn, maar ook omdat in dat gezin een heel harmonische sfeer heerst; de reiswezens laden met hun bezoekjes daarmee hun etherkracht op, voor hun is het dus goed om daar geregeld langs te gaan.
Het is een paar dagen geleden dat de makelaar het plakkaat verkocht op het raam plakte. De reiswezens komen namens de huisgeest hun bezorgdheid uitspreken dat er daarna niemand meer in het huis is geweest. Ik leg ze uit dat dit heus wel even kan duren, de nieuwe eigenaar zal wel allerlei zaken moeten regelen, maar zal heus wel een keer komen opdagen, zeker! Dan gaan we ‘m dat direct vertellen, want hij is erg ongerust. Wacht even! ik heb een vraag, ik wil weten welke route jullie volgen om daar te komen, gaan jullie hier door het dak? Nee, daarachter is niets, eerst naar de keuken en dan daar naar binnen. Zo’n antwoord was te verwachten, het is een onderwerp dat hun totaal niet bezig houdt. Maar hoe gaan jullie dan naar de keuken, door de vloer?
Zou kunnen, het houtwezen laat ons wel door, maar langs de muur in de kast daar zitten heel veel kieren, dat vinden we makkelijker. Oke; hoe weten jullie dat er daar kieren zitten, hebben jullie dat dan uitgezocht? Eh?? Gewoon he, dat weten we, hoeven we niet naar te zoeken, jullie weten toch ook dat daar een trap is! Maar die kieren zitten in een kast, die dicht is! Maakt toch niet uit of die deur open of dicht is! Oh, en hoe dan verder van de keuken naar ernaast? Daar lopen allerlei leidingen met gaten in de muur. Maar er zijn twee muren, van mijn huis en van hiernaast, zijn er dan ook twee steenwezens die jullie moeten doorlaten? In principe wel, maar ze kennen ons toch, en de huisgeest ook, dus dat is geen punt. En twee muren, is dat niet lastig? We gaan toch gewoon door de ruimtes die het steen ons biedt! En als jullie naar de kindertjes aan de overkant gaan, gaan jullie dan door de ramen? Door de kieren naast de ramen, is makkelijker. Oke, dank jullie wel. Mogen we nu gaan? Ja, ga je gang. En zoef, weg zijn ze. Voor hun een bijster saai onderwerp, voor ons vooralsnog een vreemde werkelijkheid!
’s Ochtends even naar de buurtmarkt, ook fijn voor de reiswezens, redelijk druk bezocht en een kraam vol met snoep, ook onverpakte chocola. De rest van de dag is Margrete hard bezig om Duitsland voor te bereiden: samen met Odilia de foto’s van megalieten invoelen (op Megalithic Portal),en op een lijst zetten. Ik teken ze in op de kaart en verder werk ik deze rubriek bij, en stel onze nieuwsbrief samen want die willen we voor ons vertrek versturen. Daarin ook de oproep om de natuurwezens gerust te stellen dat er geen oorlogsdreiging is.
Al met al heel wat uren op de laptop!
‘s Avonds voelt Margrete Odilia’s energie hangen, ze heeft ons vast iets te melden. Ik: Vast dat we te lang aan de laptop hebben gewerkt, maar dat weten we al! Odilia: Ik begrijp dat ik één onderwerp beter kan vermijden? Ik: Ach. Ik heb nog wel wat anders te melden. Ga ja gang. Fijn voor de huisgeest naast jullie dat er bewoners gaan komen, hij had het er heel moeilijk mee; en ik voel me heel dankbaar dat jullie de natuurwezens in jullie buurt gerustgesteld hebben, het bericht gaat als een lopend vuurtje, en ik begrijp dat er ook nog een bericht verstuurd gaat worden, klopt dat? Hebben we al een aan paar mensen verstuurd, en komt in de nieuwsbrief. Heel fijn! En jouw idee om Margrete een opstelling te laten doen voor de aandoening in haar hand, daar zou ik mee wachten. Die aandoening heeft ermee te maken dat ze haar hele leven altijd veel heeft moeten aanpakken, in haar eentje voor vier kinderen zorgen en daarbij nog werken ook, maar er is nu een andere tijd aangebroken voor haar, het is tijd voor haar om lekker onderuit te zakken op de bank en te leren ontspannen. Met een laptop op schoot bedoel je? Dat onderwerp moest ik vermijden! Maar ik begrijp je bedoeling, ja, het is moeilijk voor haar, maar ze mag gas terug nemen, dat is de les die zit in de aandoening in haar hand. Daar zal ze moeite mee hebben! Ze is vandaag heel druk bezig met de voorbereiding van Duitsland. Je hebt haar weer stevig aan het werk gezet! Ik ben niet degene die de grenzen van Spanje en Frankrijk heeft afgesloten! Dat weet ik wel, en ik besef dat ik er mede aan schuldig ben, want jullie doen veel voor mij. Zonder jou zou ons leven heel wat rustiger zijn geweest! Maar ook saaier, toch? Ja hoor, dat ook, en het is uiteindelijk onze eigen keus, dus we gaan lekker door met Duitsland, want zolang dat niet af is heeft Margrete toch geen rust. Dat heb je goed gevoeld, helemaal waar, maar de boodschap van haar hand blijft onverminderd geldig. Genoeg voor nu? Ja hoor. Mooie dromen en tot later.
21 maart. ’s Middags voelt Margrete de energie van Odilia, hebben we weer ’s iets verkeerd gedaan? We zijn ons nergens van bewust! Goedendag, heb ik het juist dat het vandaag een dag is waarop zij gefeliciteerd kan worden? Ja zeker, haar verjaardag! Dan wil ik daar graag aan mee doen, zou je mijn felicitaties aan haar willen overbrengen? Met alle plezier. Ik begrijp dat het probleem dat de reiswezens met haar verjaardag goed opgelost is? Ja, ze hebben er een mooie oplossing voor gevonden, zei ik lachend. Ja, maar besef wel dat het voor hun heel ernstig was, ze leven zo met jullie mee dat ze ook aan dit soort rituelen willen deelnemen, zonder te beseffen dat zij eigenlijk in een andere wereld leven, ze zaten er echt heel erg mee in hun maag, maar voor hun is het nu ook echt opgelost. Grappig, maar fijn voor ze. Was er verder nog iets? Nee hoor, dit was het, fijne feestdag verder. Dank je! Hoe is het probleem opgelost? Margrete loopt al een tijdje rond met het idee om bij opstellingen gebruik te maken van poppen die ze zelf wil gaan maken, een houten pollepel in een fles en die aankleden. Zodoende had ik op internet 18 houten pollepels besteld als mijn verjaarskado voor haar, en toen de reiswezens dat zagen vroegen ze of zij er elk ook één mochten geven, probleem opgelost! Daar mag ik toch wel even om lachen?
