Margrete en ik zijn naar een concert geweest in de Hooglandse Kerk in Leiden, Stabat Mater van Pergolesi, heel mooie muziek, aangevuld met framedrum, een ud (Turkse luit) met Sefardische zang. De helft van het kerkgebouw is de concertzaal, in het midden een groot scherm en daarachter leeg. Ongetwijfeld ooit een katholieke kerk, maar na de reformatie protestants, duidelijk voelbaar door het hiaat van het ontbreken van een altaar. Na afloop even rondgelopen in het lege gedeelte, indrukwekkend gebouw maar het voelt zo triest. De reiswezens: Het gebouwwezen en de steenwezens hier zijn heel triest, er is geen kerk-engel meer! Maar die luit is heel vriendelijk, we mochten bij ‘m komen! En muzen? Ja, heel veel, maar alleen tijdens de muziek natuurlijk. Tijdens het concert viel de verwarming uit en ineens zaten we in een koude tocht. Toch maar even onze jassen uit de garderobe gehaald, midden in het concert. De reiswezens zijn zich rot geschrokken, dachten dat ik alleen en zonder waarschuwing wegging, waren ze niet op voorbereid! Ze waren natuurlijk druk bezig met hun taak licht uit te wisselen, de zaal zat vol, heerlijk voor ze. In het Vreedehuis deden we een avond vormkrachten. Zijn de reiswezens niet in geïnteresseerd, gaan ze naar andere zalen reiswezens opzoeken. Wij deden oefeningen met het waarnemen van de etherkrachten in o.a. banaan, zout, en sacharine (zoetjes). Met name dit laatste voelt heel onprettig, doods maar toch dwingend, onvrij, vreemde combinatie. Hier wilden we meer van weten: twee pilletjes sacharine thuis neergelegd en aan de reiswezens gevraagd wat ze waarnemen: het lijkt of het wezen zit opgesloten, triest, het lijkt alsof het afgesloten is door plastic, heel naar. Lekker voor in je thee!
In deze maand maart kan het al lekker weer zijn, vooral binnen in huis met zonneschijn door de ramen. Margrete hoorde merkwaardige geluidjes in de achterkamer. Dan weet ik ondertussen wel hoe laat het is: wezens! Dus direct contact gemaakt: Hallo, zijn jullie daar? Hebben we contact? Margrete kroop snel weg onder een deken op de bank, dus een heel duidelijke reactie, al was het zonder woorden. En de enige reactie die ik verder kreeg was een ja-knik of nee-schudden of schouders ophalen. Wonen jullie hier? (Schouder) Komen jullie ook op andere plaatsen? (ja), zijn jullie hier altijd? (nee) kennen jullie de reiswezens hier? (schouder) Kunnen jullie praten? (nee) Hebben jullie met de zon te maken? (duidelijk ja) Een soort warmtewezens? (schouder). Ik werd er niet wijzer van en Margrete stapte er ook uit: Ze houden het niet langer vol, ik krijg het steeds benauwder. Uitleg gevraagd aan Odilia: Zonnewarmte-wezens; verstilde zonnewarmte; het geluid is niet van hunzelf, maar warmte geeft beweging in materie, ze zijn dus de oorzaak van het geluid. Jullie hebben in de cursus bij Nicolaas het gehad over verschillende soorten warmte, dit zou je broeiende warmte kunnen noemen; zodra er lucht bij komt is het weg. Ze hebben een heel vluchtig bewustzijn, zijn ook heel vluchtig, blijven maar heel even, ontstaan elke keer opnieuw. Zelf voelen / weten ze niet waar ze zijn, ze zijn in broeiende warmte, dat is waar ze zijn, meer besef is er niet.
