Bezoek aan kennissen van ons in Kasteel Neubourg in Gulpen, Limburg. Caspar huurt en bewoont enkele vertrekken in het voorgebouw, maar het indrukwekkende hoofdgebouw staat leeg en vervallen, hoewel het uiterlijk, de meeste raamkozijnen en het dak gerestaureerd zijn, maar er zijn vooral beneden nog heel wat vervallen kozijnen en een grote dakkapel vormt slechts een gapend gat waar regen en wind vrij spel hebben.
De reiswezens zijn natuurlijk al direct binnen gaan verkennen en komen verslag uitbrengen: de wezens daar zijn bijna allemaal heel verdrietig, er komt haast nooit meer iemand en ze weten niet waar ze aan toe zijn, ze snappen het niet.
Als wij door een – niet door ons – opengebroken raam naar binnen klauteren zien we aan enkele versieringen aan wanden en in plafonds dat het ooit heel mooie tijden heeft gekend, en door vele deur-nummers en toiletten is duidelijk dat het ook als hotel/restaurant heeft gediend. Maar het vervallen binnenwerk is volledig van hout, met een heel verouderd verwarmingssysteem, en brandtrappen ontbreken geheel. In een van de meest appetijtelijke vertrekken, met nog twee volle flessen champagne in een openstaande kast, besluiten we gezamenlijk de hartverbinding te doen.
Kort daarna wordt Margrete aangesproken, wij denkendoor de huisgeest, maar de reiswezens vertellen later dat de huisgeest wel had meegeluisterd, maar het was een soort van etage-wezen. Zijn vraag (en hoop) of wij er komen wonen. Natuurlijk is dat een nee, en we hebben ‘m maar gelijk verteld dat er hier nooit meer iemand zal komen wonen, en het gebouw ook nooit meer voor andere doeleinden gebruikt zal worden, en dus ook niet verder opgeknapt zal worden. Heel pijnlijk ‘m zijn lot zo te moeten duiden, maar zo is het wel. We voelen een ijzig en diep verdriet dat ons ook sterk aangrijpt. Er komt nog wel een vraag of Caspar dan wel zal blijven, want het wezen had gevoeld dat Caspar zich heel betrokken voelt bij het gebouw (en als landschapsarchitect met het omringende land), maar ook dit levert een pijnlijke reactie: hij is van zins te gaan verhuizen, en heeft geen idee of er na hem iemand komt wonen.
nabij gelegen bronnen
Heel, heel pijnlijk!
Het kasteel met al zijn natuurwezen-bewoners aan hun lot overgelaten, en volkomen in de steek gelaten.
Bezoek aan kennissen van ons in Kasteel Neubourg in Gulpen, Limburg. Caspar huurt en bewoont enkele vertrekken in het voorgebouw, maar het indrukwekkende hoofdgebouw staat leeg en vervallen, hoewel het uiterlijk, de meeste raamkozijnen en het dak gerestaureerd zijn, maar er zijn vooral beneden nog heel wat vervallen kozijnen en een grote dakkapel vormt slechts een gapend gat waar regen en wind vrij spel hebben. 
De reiswezens zijn natuurlijk al direct binnen gaan verkennen en komen verslag uitbrengen: de wezens daar zijn bijna allemaal heel verdrietig, er komt haast nooit meer iemand en ze weten niet waar ze aan toe zijn, ze snappen het niet.