Sinds Margrete en ik samen wonen ontstond de gewoonte om ’s avonds even contact met Odilia te hebben, maar die gewoonte hebben wij zelf weer beëindigd omdat het voor ons als een soort dagelijkse evaluatie voelden van ons leven waarop Odilia dan feedback zou geven.
Maar dit tastte wel ons gevoel van zelfstandigheid aan, dus we hebben deze gewoonte snel weer omgezet in de afspraak dat we alleen contact hebben als Odilia of wij daartoe een goede reden zagen. Odilia gaf toen nog wel aan dat ’s avonds er heel veel wezens in ons huis verzamelden om van haar mooie licht te genieten, of wij hun tegemoet wilden komen door dan wel even de hartverbinding te doen, een ritueel dat natuurwezens ook graag bijwonen.
Een jaar nadat wij in Sardinië waren ontdekten we op internet nog deze megaliet nabij Oschiri, waar we zelf niet zijn geweest. Odilia reageert: Met deze heb ik verbinding! Ik denk dat ik in dit land met alle megalieten verbonden ben, nog veel meer dan ik via jullie heb doorgekregen; ik ben er enorm geholpen (rondgeleid) door de deva’s daar.