Juli 2020 – thuis-komst

Woensdag 15 juli om 12 uur rijdt de taxi met Nl kenteken bij het ziekenhuis voor, kennismaken met de chauffeur en bagage inladen, op weg naar huis; verwachte aankomsttijd 8 uur vanavond.
Het autowezen van onze auto is verward; reageert eerst verheugd als ie mij weer ziet: Ik dacht dat je dood was! Niet dat hij een helder besef van de dood heeft, maar meer bang was dat ik niet meer zou terugkomen, wat zou er dan met de auto gebeuren? Maar nu ben ik terug, en ga toch niet rijden! En hoe ga ik nu verder? Moet ik met een boot? (heeft ie een grote hekel aan). Nee, geen boot, je gaat op een open vrachtwagen en die brengt je thuis. Dus ik ga nu niet verder, dat vind ik wel heel jammer, en gebeurt dat gauw? Nee, dat gaat zeker enkele dagen duren, maar precies weten we dat niet. En ga ik ooit weer reizen? Reken daar maar wel op, dat gaat zeker gebeuren. Daar doe ik het dan maar mee. We leggen een steen in de auto waarmee we verbinding met ‘m kunnen houden, dat vindt ie fijn. Odilia stelt ons voor elke dag even de hartverbinding voor ‘m te doen.

 
Vreemde beleving, achterin een taxi, saaie lange rit met 3 korte onderbrekingen, beetje naar buiten kijken, meer valt er niet te doen, en dat terwijl ik me prima voel en zeker zelf zou kunnen rijden (waarmee ik niet wil beweren dat het verbod om dit te doen onzin is). Ook onze eigen auto achterlaten met zo’n teleurgesteld autowezen voelt naar, maar we zijn anderzijds wel blij vandaag al naar huis te kunnen gaan. Ook de reiswezens zullen zich de thuisreis heel anders voorgesteld hebben.

Zowel nog in het ziekenhuis als ook thuis hebben we geregeld contact met Odilia: Zij was heel bezorgd, wist dat dit te gebeuren stond, de wezens van karma hingen al enkele dagen om me heen, had ze gezien, maar ze mag niet ingrijpen. Ze geeft aan dat dit vast stond te gebeuren, ook als we niet op reis waren gegaan, met de reis op zich heeft het niets te maken, maar met wat wel?
Een complex geheel, maar belangrijk aspect is dat jij je in jouw bewustzijn te weinig hebt ingevoeld met Kleine Ferry en al zijn beperkingen; je zat vast, je werd ingeperkt, zoals je ook nu vast gezet bent. Je doet er goed aan die overeenkomst goed te beleven, want hier gaat het grotendeels om, grijp deze kans die jou nu wordt gegeven aan om met dit thema verder te komen. En dan is er ook nog het fysieke aspect, ze hebben je grondig onderzocht, maar nog niet de fysieke oorzaak kunnen vinden. Dat is nu tijdelijk ondervangen met bloedverdunners, maar je moet dat thuis verder laten onderzoeken, en goed bespreken met je huisarts. Je lichaamswezen laat ook weten dat er nog iets is, maar weet niet wat of waar.

De huisarts neemt een uur de tijd om mijn toestand te bespreken, om het rapport van de ziekenhuis-arts te lezen, neemt voor alle zekerheid mijn bloeddruk op, 80 – 120, om jaloers op te zijn, zegt ie, verwijst me door naar een longarts omdat de stremming van mijn hartslagader aan de longkant zat, en in het ziekenhuis ook geconstateerd is dat mijn longen licht beschadigd zijn. Zelf moet ik denken aan de heftige griep die zowel Margrete als ik in januari gedurende 2 dagen hadden, toen dacht in Nederland niemand nog aan Covid-19, maar ik nu wel. Mijn huisarts laat me hierop ook nog onderzoeken, en op nog enkele andere aspecten. Wat hem betreft mag ik over 2 weken wel autorijden, als ik maar goed op mijn gesteldheid let. Kortom: wordt vervolgd, en ondertussen voel ik prima.

Ondertussen hebben we thuis hard gewerkt aan onze website; het reisverslag is in grote lijnen hetzelfde gebleven, maar nu met foto’s;
 Zomer 2020, Oostenrijk, Slowakije en Tsjechië