Op vrijdag heb ik een afspraak gemaakt bij mijn garage voor een grote beurt van mijn auto. Donderdag avond voor het slapen gaan kloppen zoals gebruikelijk de reiswezens aan: we hebben iets gehoord dat er afspaken niet doorgaan, klopt dat? Ja, vanwege een griep-epidemie zijn er heel veel voorstelling afgelast, dus we gaan deze week niet naar de bioscoop en volgende week niet naar de opera. Jammer. Vinden wij ook. En klopt het dat je de auto morgen wegbrengt? Ja, voor een grote beurt. Heb je ’t ‘m al verteld? Oh jee, nee. Zullen wij ’t ‘m dan even gaan vertellen, dan weet ie er tenminste van. Fijn! Maar dan moet je het morgenochtend nog wel even zelf vertellen. Dat is goed. (maar toch nog vergeten).
Boodschappen gedaan bij AH, vreemd al die lege schappen! Verwacht iedereen binnenkort in quarantaine te zitten? Ik snap het niet. De reiswezens reageren: Gaat er oorlog komen? Ik: Wat een rare vraag, hoe komen jullie daarbij? De natuurwezens denken dat er oorlog komt, ze herinneren zich nog de tijd dat de winkels ook leeg waren en toen kwam er oorlog, dus nu zijn ze bang dat dit weer gaat gebeuren. Bovendien voelen ze dat de mensen angstig, gespannen, bezorgd zijn en dat het dagelijks leven verstoord is, dus allemaal aanwijzingen. Wat is er dan aan de hand? Ik vertel ze over het Corona-virus en de hysterie er rondomheen, maar dat er beslist geen oorlogsdreiging is. Jullie zouden ze dat dan eigenlijk moeten vertellen, kunnen jullie dat doen? Gaan we zeker doen, zo meteen al, en morgen bij de markt ook. Fijn! En we zullen dat ook in onze nieuwsbrief opnemen, die willen we nog voor onze reis versturen.
Wij krijgen steeds wel zorgelijk nieuws over de verspreiding van het Corona-virus, in Spanje is de toestand heel ernstig, en er worden geen toeristen meer in de populaire toeristenoorden toegelaten.
Voor ons niet bedreigend, in die streken hoeven wij niet te komen. Maar de situatie ontwikkelt zich erger, alle toeristen worden uit Spanje geweerd, maar Odilia blijft maar zeggen dat ze geen enkele rimpeling in het licht ziet wat betreft deze bestemming. Voor alle zekerheid gaan we er toe over om ook Zuid-Frankrijk maar op de kaart te zetten met megalieten die we daar voor 0dilia zouden kunnen aandoen, maar Odilia voelde dat wel en vroeg waar we mee bezig waren: voor het geval dat Spanje wordt afgesloten zijn we uit voorzorg Frankrijk aan het voorbereiden. Dat vindt ze een goed idee. Maar weer een dag later meldt het nieuws dat zowel Spanje als Frankijk hun grenzen hebben gesloten, en Odilia maar zeggen dat ze voor onze reis geen enkele belemmering ziet. Wij besluiten zekerheid te zoeken en bellen de Anwb: we kunnen beslist Frankrijk niet in, laat staan Spanje. Duidelijk. Ondertussen heeft Odilia de zaak verder onderzocht en vertelt dat ze blijkbaar niet diep genoeg in de aardewereld heeft gekeken om deze belemmering waar te nemen maar nu wel degelijk begrijpt dat Spanje, en Frankrijk, nu voor ons onbereikbaar zijn. Wel heel spijtig, want er wordt in Spanje door de lichtwezens van de megalieten daar naarstig naar onze komst uitgekeken. Odilia heeft al wel laten weten dat onze komst uitermate onzeker is geworden.
En wat nu? De grens met Duitsland is nog open, en in heel Duitsland, van noord tot zuid, van oost tot west, liggen megalieten verspreid. Dus nu nog 10 dagen om dat te voorbereiden, d.w.z. voor Margrete om op internet bij Megalithic Portal de foto’s te bekijken en in te voelen welke door Odilia gewild zijn, daar een lijst van maken, en voor mij om ze op de plattegrond van Duitsland in te tekenen en een route te bepalen. En nu maar hopen dat de grens met Duitsland open blijft. Zijn we bezorgd dat we het virus daar zullen verspreiden? Tijdens onze reizen hebben we nauwelijks contact met mensen, we overnachten in onze auto, het enige oppervlakkige contact is soms wat boodschappen, maar dat zouden we thuis ook doen. Alleen hopen dat we zelf niet ziek worden. En mocht dat onderweg gebeuren, vanuit Duitsland kunnen we binnen een dag thuis zijn.
