Sintra

Sintra

De volgende dag kwamen we aan in de vroegere hoofdstad Sintra, waar we wat tijd namen om rond te kijken; in het centrum zag ik een bordje dat naar de bibliotheek verwees. Ik wilde wel even de tijd nemen om onze komende bestemmingen te checken, met name die in Spanje, liefst ook met coördinaten erbij. Margrete vond het zonde om met dit mooie weer binnen te gaan zitten, maar ik drukte mijn zin door. (Mijn argument: als we moeten zoeken zijn we uren bezig, en zitten we te balen, en misschien is het wel koel in de bieb! Desnoods neem je een boek mee!) Gelukkig voor mij was het heerlijk koel in de bibliotheek en prettig van sfeer! We namen onze route door tot aan de grens met Spanje, dan konden we voorlopig verder! En we vonden eindelijk een website waarop alle megalieten inclusief coördinaten (van de hele wereld) vermeld staan: megalithic.co.uk. Wat een verademing! We konden nu in alle landen de megalieten op de kaart aangegeven zien, en op de plekken klikkend, vaak ook foto ’s naast de coördinaten. Wat een verademing!

We ontdekten nu ook dat we op onze route in de buurt van een steencirkel waren geweest, Penedo do Crodo. Maar terugrijden ernaar toe zou enkele uren vergen, en dan weer richting zuiden. Odilia probeerde via Margrete’s blik op de foto’s contact te leggen. Dat lukte wel, maar ze kon alleen constateren dat de stenen heel erg in de  war waren, en kreeg geen contact met het lichtwezen ervan. We vonden bij de informatie dat er vlakbij een stuwmeer lag. Dat verklaarde mogelijk de verwarring van de stenen: het leek ons waarschijnlijk dat die waren  verplaatst bij de aanleg van het stuwmeer. Odilia gaf aan dat het lichtwezen zich nog in de grond onder het meer zou kunnen bevinden. Misschien zou ze er contact mee kunnen krijgen vanuit een andere steencirkel! Hadden we nog een steencirkel op onze route liggen? Jawel, die van Almendres, nog wel een flink stuk verder.

Laat in de middag verlieten we Sintra op weg naar een rotspartij even buiten het stadje bovenop een berg waarvan we de naam helaas niet genoteerd hebben – wel de coördinaten: N38.773298, W9.244273. Misschien was het Anta da Agualva?

Diep in het bos de auto geparkeerd, en verder gelopen. Na wat zoeken een prachtige, en voelbaar krachtige rotspartij gevonden. Daar bovenop waaide het stevig, donkere wolken kwamen dreigend onze richting uit.

Ik heb contact gezocht, en het rots-lichtwezen vertelde zijn eigen verhaal, waarbij ik me heel blij en kordaat voelde: Ik heb lang gewacht op jullie, en het lichtwezen dat met jullie meereist, maar jullie zijn er nu en het lichtwezen ook, en daar gaat ’t om, en het is goed zo. Ik kan nu contact maken met het

lichtwezen. Gaan jullie maar snel terug voor het donker wordt.

 Margrete wist een kortere route terug (met behulp van de gps zei ze, maar ze had de coördinaten voor de auto niet opgeslagen!), ik gaf de voorkeur aan zekerheid en wilde dezelfde weg terug die we gekomen waren. Dit keer was het aan Margrete om haar zin te krijgen (of te nemen?), maar op de smalle kronkelpaden overwoekerd door begroeiing, zijn we lang en flink verdwaald. En de top konden we ook niet meer terugvinden. Gelukkig hielden de wolken het alleen bij dreiging, en bleven we droog. Maar wel lichte paniek! Na lang zoeken kwamen we op een breder pad en dat bleek ons naar ons oorspronkelijke pad te leiden. En daar werden we een hele tijd gevolgd door een schattig hondje, dat graag aandacht (en misschien ook wel eten!) wilde. Bij de auto aangekomen gauw onder de wol (in de auto, in het bos). Nadat we het hondje eten en drinken gaven, bleef ze bij de auto slapen. We hadden het erover om het beestje mee te nemen. Dit was echt een hondje naar mijn hart!

Nog even contact met Odilia gehad: die was geschrokken van onze dwalerij! En vertelde over de rotspartij, dat ze daar heel blij mee was; wat een kracht, deze was beslist niet nooddruftig, integendeel, hij kon haar goed helpen!

En het hondje meenemen? Beslist niet! Het diertje zou er niet tegen kunnen om opgesloten te worden in een auto, en waren we niet van plan de volgende dag een gebouw (museum) te bezoeken, dan kon het hondje toch niet mee? En bij politie afgeven leek haar ook geen goed idee, dat gaf geen enkele garantie op een goede opvang. Ze is veel beter af hier in het bos, ze overleeft al langere tijd hier, en zoekt af en toe wandelaars op voor wat aandacht. Heus, dat gaat ze wel redden. Bovendien, het is niet zo’n jong dier als jullie denken; kijk maar naar z’n tanden en poten. Dit zei ze ’s avonds in het donker; voor natuur/lichtwezens bestaat er geen donker, maar wij konden in het donker echt niet veel details van het diertje onderscheiden!

Later de volgende dag vertelde ze dat het zo was geregeld dat er binnenkort mensen zouden langskomen die haar zouden meenemen en haar een goed tehuis konden bieden. Wat een opluchting! En ontroering dat er zo werd meegeleefd met ons verlangen.

Kortom, een heftige avond!