Antequera
Maandag 17 oktober, nog steeds stralend zomerweer, op weg naar Antequera waar we verwachten 3 grafheuvels te vinden.
(In wezen is er geen verschil tussen een hunebed en een grafheuvel: oorspronkelijk lagen alle hunebedden bedekt onder een laag aarde en leken dus grafheuvels). We komen aan bij El Romerol (filmpje, op een ruime parkeerplaats maar met een groot hek, en ’s maandags gesloten. Vanaf hier kunnen we hem niet eens zien liggen. Odilia wist raad: Zoek een plaats waar je zicht hebt, zo dichtbij als mogelijk. Daar aangekomen ging ze verder: Ik heb contact met de deva van het gebied gehad, er ligt vlakbij jullie een steen, pak die op en houd hem in je hand; die steen is bereid contact door te geven. Ik ging als representant staan en stelde mij en Margrete voor (zo beginnen we altijd!):
Welkom, wat bijzonder dat mensen mij aanspreken! Ik wordt wel vaak door mensen gezien, maar die zien mij als toeristische attractie. Jullie zien mij in mijn functie, hoewel die vervallen is. Ik voel ook het lichtwezen via jullie, ze heeft me al eerder aangeroepen, maar toen was ik nog te ver weg. Jullie oproep voelde ik sterker. Het voelt heel merkwaardig, mijn functie is van lang geleden en komt niet meer terug en toch voel ik me daarin gezien. Het lichtwezen is ook van lang geleden, en toch ook van nu. Bijzonder! Ik voel dat ze me in het nu wil trekken en ik laat dat ook wel toe. Net alsof ik van heel diep onder de grond naar boven wordt getrokken en dan boven de grond nog verder omhoog, en ik voel haar naar beneden komen, naar mij toe komen. Ja, nu wil ik duidelijk! Wat ontroerend! (Ik voel tranen over mijn wangen rollen.) Jullie werk hier is klaar! Ik dank jullie heel hartelijk en ga nu met het lichtwezen verder. Dank! dank! (Ik voel een heel diepe ontroering.)
We gaan door naar Menga en Viera, beiden gelegen in het stadspark achter een groot hek, weliswaar ook gesloten op maandag, maar toen we er langs reden en ik druk was met het verkeer, zag Margrete twee mensen het hek openmaken en naar binnen lopen.
Ik de auto snel vlakbij op de stoep geparkeerd en wij ook naar binnen. De beide grafheuvels liggen in elkaars gezichtveld, bij de ingang afgesloten met een traliehek, zodat je wel enigszins naar binnen kunt kijken maar niet naar binnen kunt gaan. We wilden er niet te lang blijven, want we wisten niet wanneer het parkhek weer zou worden afgesloten; dus maakten we buiten contact met Odilia: Ik heb nu met beiden goed contact, onderling waren deze twee nog met elkaar verbonden, maar nu zijn ze ook met El Romerol verbonden. De deva had voor mij geregeld dat het hek open ging, anders had ik geen contact kunnen maken. Hierbij hebben de natuurwezens geholpen, dus die hebben wel wat lekkers verdiend, toch. Maar niet binnen het hek leggen, jullie verstoren daar de energie als je nu weer gebruik maakt van het open hek, leg het maar buiten het hek, ze kunnen er wel bij.
Huiswaarts. Zo benoem ik onze reis vanaf dit moment, want we rijden consequent steeds naar het noorden, richting Nederland, hoewel we nog heel wat tussen-bestemmingen op ons programma hebben staan. Margrete vindt dit vervelend van me, want die wil altijd heel lang op reis blijven en er niet aan herinnerd worden dat we over een week weer thuis zijn. Plagerijtje.
Maar vanuit Antequera reden we richting Madrid met voorlopige bestemming de Pyreneeën, dus inderdaad met grote sprongen noordwaarts.
Even ten noorden van Antequera kwamen we bij toeval langs een prachtig natuurgebied, El Torcal, een rotsgebergte. Er loopt een weg omhoog die bij een restaurant uitkomt, met een ruime maar toch overvolle parkeerplaats. Wij zochten een rustiger plekje op voor onze lunch, die we ter plaatse bereidden, en maakten contact met Odilia. Zij begroette ons: Goeden–middag, met veel aarzeling bij middag. Dat zit zo: Odilia heeft geen enkel besef van tijd, zij leeft als het ware in de eeuwigheid, en heeft dus veel moeite met ons idee van tijd. Echter, door het contact met ons kan ze aan ons enigszins merken welk deel van de dag het is, en ze vindt het leuk om hiermee te spelen.
Het wordt bijvoorbeeld verwarrend als we al vroeg inbed liggen, dan krijgt zij de indruk dat het al nacht is.
Tja, en eigenlijk weten we zelf ook niet altijd wat juist is, want hoe benoemen wij 5 uur in de ochtend, of is het dan nog nacht? En om 4 uur? Kortom, flink verwarrend voor haar.
En nu was het dus eigenlijk tussen-de-middag! Onze vraag was of we hier in dit gebied, nu we er toch waren, nog iets nuttigs konden doen voor de natuur(wezens). Odilia gaf aan: Dit is niet nodig, er zijn diverse deva’s actief en de natuur hier is heel ongerept, mede doordat het vrij ontoegankelijk is. Als jullie willen kunnen jullie wel contact maken met de woordvoerder van de deva’s. Maar anderzijds hebben zij al contact gemaakt met jullie, want jullie dragen nog wat energie met je mee van de 3 grafheuvels in Antequera, en door jullie komst hier zijn deze nu met de steenwezens hier verbonden. Jullie zijn als het ware ook naar hier geleid, ook al dacht je dat dit je eigen beslissing was! Ja, zo werken die dingen in onze wereld.
(Na het lezen van het boekje “De etherwereld en haar krachten” door Rob Gruben kon ik hier meer van begrijpen). Verder vroeg ze naar onze plannen voor de komende dagen, die ik vertelde en daarbij opmerkte dat we waarschijnlijk niet zoveel plaatsen onderweg zouden aandoen, want “we zitten vol van alle indrukken.” Dat begreep ze heel goed: Want ik begrijp dat jullie daarom ook dat museum in Sevilla hebben overgeslagen; jullie persoonlijk lichaamswezen was er heel blij mee, want die moet soms wel heel hard werken om alles te verwerken!
Ik: Ja, ik begin nu ook echt naar rustig thuis zijn te verlangen. Odilia: Ja, maar Margrete voelt dat wel heel anders, en daar plaag je haar ook wel eens mee. Ik: dat klopt, maar toch hebben we het heel goed samen hoor! Wat Margrete zeker kon beamen.
Reisverslag:
- Inleiding
- Duitsland
- Frankrijk
- Noord-Spanje
- Noord Portugal
- Ten noorden van Viseu
- Ruta de Moures
- Ten oosten van Viseu
- Het binnenland in
- Sintra
- Rondom Lissabon
- Richting Evora
- Evora
- Evora 2
- Richting Beja
- Westkust
- Portimao
- District Faro
- Huelva in Spanje
- Op weg naar Soto
- Voorbij Sevilla
- Antequera
- Pyreneeën
- Het gebied van de Tarn
- Castres
- Huiswaarts