District Faro

Dolmen San Pedro

 

District Faro

Vrijdag 15 oktober zouden we weer iets merkwaardigs beleven! We waren op zoek naar Beringel, hadden de coördinaten op de website gevonden, en werden naar het midden van een gehucht met vijf huizen geleid. Daar stond geen dolmen!

Een man kwam ons tegemoet en vroeg wat we zochten. We vertelden hem dat we een anta zochten. Hij vertelde ons dat er hier beslist geen anta te vinden was, maar hij wist er wel één in de buurt! Terug naar de hoofdweg, naar links en dan bij de eucalyptusbomen rechtsaf een kleine weg in. Bij de hoofdweg aangekomen zagen we een vrouw lopen en vroegen haar voor alle zekerheid ook nog de weg. Ze wees naar een groepje eucalyptus bomen, daar rechts. Dat klonk dus overtuigend, en gelukkig maar, want we moesten op dat weggetje, met weer kleinere zijweggetjes, wel heel lang doorrijden en zagen er geen bordjes. Na een minuut of tien, zagen we echter een steen met het nummer MP13: links naar Anta de Pedro do Alaga, en nog wat verder steen MP15, die even voorbij Vale de Moita aangaf: P (parkeren). Nog een stukje verder lopen, Margrete ging vooruit, ik moest eerst een plasje doen, en liep haar achterna en “moest” ineens een bepaalde steen oprapen en meenemen (N37.344112, W7.922452). Margrete vertelde me dat Odilia al had laten weten contact te hebben, en vreemd merkwaardig… Margrete had een steen willen zoeken, maar had al te horen gekregen dat dat niet nodig was. Die had ik al! Het wezen voelde heel open, een hele zachte maar krachtige energie, liet weten al te liggen wachten op ons.

Anta Pedro

Nog even wat uitleg: bij alle plaatsen die wij bezoeken leggen we wat lekkers neer voor de natuurwezens; en daarnaast nemen we ieder van elke plaats een steen(tje) mee om thuis in onze lichtcirkel te leggen en daarmee de verbinding in stand te houden (niet dat we bijhouden welke steen van waar komt)! Te zijner tijd, als we weer eens in de buurt van de Odiliënberg komen, nemen we alle stenen mee om daar een plek te geven; zo’n steen-verbinding werkt voor Odilia ongeveer net zoals voor ons een telefoonverbinding.

Hierna op zoek naar Masnera, waar op 2 verschillende websites met precieze coördinaten een dolmen aangegeven staat. Helaas, het was er niet, en een open landschap om ons heen, niets te zien. We stonden vlak voor een woonhuis, en de bewoners zeiden ook van geen dolmen hier te weten.

Jammer, niet alleen dat we hem niet vonden, maar ook van de 3 uur zoeken op het heetst van de dag.

Hierna nog even de kust opgezocht, en internet in een bibliotheek in Tavira, met haven en veel toeristen.

Anta Pedro

Onze laatste bestemming in Portugal, was Villa Real de St. Antonio, een grensstad. We wisten vrij precies waar we moesten zijn, en dat bleek in het stadspark te zijn. We zijn er een paar keer langs gereden, maar zagen maar één ingang die afgesloten was, terwijl we wel mensen achter het hoge hek hadden zien lopen. Erom heen gereden en bij een benzinestation gevraagd. Ja, nog wat verderop om de hoek is wel een ingang, met parkeerplaats. Vanaf dat moment liep het soepel: we wisten ongeveer de plek en vonden die ook, maar geen dolmen – wel omwoelde grond, deels ingepakt met plastic. Odilia kon ons uitsluitsel geven, zij kreeg haar informatie van de deva van het gebied, en dat kon nog goed omdat het zeer recent was gebeurd: Dit is de juiste plaats, maar het is onlangs weggehaald. Het was in slechte toestand, en eigenlijk had het gerestaureerd moeten worden, maar daarna ook onderhouden, en daar had de overheid niet zo veel voor gevoeld. Opruimen was makkelijker.

Wij voelden ons heel verdrietig, verslagen kun je wel zeggen. Odilia gaf ons nog een troostrijke boodschap mee: de lichtwereld is zeer onder de indruk van jullie inspanningen, zoiets is nog nooit eerder gebeurd, besef hoe dat hier doorwerkt, dit doet zo veel goed! Tja, ook een deel van de realiteit.

Reisverslag:

terug naar boven