Richting Evora – Natuurlijke Wezens

Richting Evora

Zomaar onderweg zagen we rechts van ons iets dat onze aandacht trok : gestapelde stenen constructies, rond, zo’n 3 m hoog, misschien wel 20 in aantal. Daar wilden we meer van weten, ik reed even terug, het bospad op, en zagen er wat werkmannen aan de koffietafel. Een kwam er naar ons toe, hij sprak wat Engels en legde uit dat dit een houtskool stokerij was. Verse boomstammetjes werden in de ovens opgestapeld, de vlam erin en dan werd de ingang afgesloten, alleen van boven een gat om de rook eruit te laten, een paar dagen laten gloeien en dan nog een paar dagen om het te laten afkoelen. Nooit geweten !

Orbs !! als het afgekoeld is wordt het er uit gehaald

Benieuwd wat Odilia erover dit proces kon vertellen: Ja, dit is een plaatselijk feestje van vuurwezens, zie de orb’s op de foto ! die worden hier getransformeerd, wat zeker geen pijnlijk proces is, maar juist heel vreugdevol. En je kunt wel ruiken dat er ook heel veel geurwezens meedoen. En de houtwezens doen er natuurlijk ook aan mee, die worden ook getransformeerd, dat proces wordt gedragen door het vuur en is beslist niet onaangenaam voor de houtwezens. Er ontstaan dan nieuwe wezens, zeg maar de houtskoolwezens. Houtskool ondergaat dan nog een keer zo’n transformatieproces door de vuurwezens bij het gloeien, waarbij de houtskoolwezens worden getransformeerd tot as. Door al die langzame transformaties, die voor de wezens processen zijn die ze bewust meemaken, is zelfs de as bezield, door aswezens !

Mijn vraag : hoe gaat dat dan bij een bosbrand ? (waarvan er vele zijn in Portugal) Odilia: Als de stam blijft staan, dan blijven de houtwezens er in, totdat deze vergaat, maar de faun vertrekt zodra het leven uit de boom verdwijnt. Als de boom het vuur overleeft, dan blijft de faun, ook al wordt de boom zwaar beschadigd. Ook hier ondergaan het hout en de boom een transformatie. Vanuit de lichtwereld kijken wij naar het licht in het hout en in de processen. Als de boom sterft verdwijnt het licht eruit, zo nemen wij dat waar. Zo kon ik jullie ook vertellen dat dat hondje in het bos oud was, zijn licht was niet zo sterk meer als bij een jonge hond; de aanwijzing die ik jullie gaf om naar zijn gebit en poten te kijken was mijn vertaling voor jullie; ik zie jullie fysieke lichaam niet, ik zie de lichtkracht die afhankelijk is van levenskracht (etherlichaam) en je gevoelens.

Hierna reden we weer verder voor onze volgende “afspraak”: Anta Grande da Comenda da Igreja em Montemor o Novo(N38.761638, W8.180.342), bij Sao Geraldo. Vlak langs de weg gelegen maar nauwelijks zichtbaar, achter wat struiken De coördinaten hielpen ons hier, we wisten waar we moesten kijken. Het lag mooi beschermd, niet alleen achter struiken, maar ook nog met een stevig hek van prikkeldraad langs de weg. Niet erover maar eronder door ging Margrete, ik bleef aan de wegkant, maar stond er wel vlak bij.

Het voelde heel rustig. Het hunebedwezen: Ik lig hier heel tevreden, ondanks de nieuw aangelegde weg zo vlak naast me; ik weet dat jullie het een rustige weg noemen, maar voor mij is dat wel anders. Maar goed, ik lig mooi verscholen, maar een beetje verzakt, dus laat ik niet klagen. Ik heb er weet van dat het lichtwezen een netwerk wil gaan opbouwen, daar wil ik graag aan mee doen. Er liggen hier in de buurt nog meer hunebedden, daar heb ik goed contact mee, maar jullie zien ze niet want ze liggen goed verscholen, en dat is maar goed ook, dan blijven ze intact. Het is goed zo nu, de rest wissel ik zelf wel uit met het lichtwezen.

We reden verder, het was mooi weer. Heel onverwachts zagen we een klein bordje met Anta de San Pedro, dus maar even doorgereden. Tot we in het volgende dorp kwamen en beseften dat we dus waarschijnlijk het anta gemist hadden. Terug, een inrit in naar een boerderij om aan de bewoners de weg te vragen – een boer op een tractor kwam ons net tegemoet. Ja, hij wist ervan en kwam er toch langs, dus we konden achter ‘m aanrijden. We moesten een flink eind een particulier terrein oplopen, maar hij liet ons ook zien waar het hek open kon, dus dat zou wel in orde zijn (zijn eigen land?). We liepen het veld in, voorbij een groepje bomen, en ontdekten het anta, en er vlak naast nog wat geitenbotten, waarvan Margrete de mooiste meenam.

Contact: het voelde zich heel tevreden, zo achter in het veld, was verrast door ons bezoek, en helemaal dat we contact maakten; was nieuwsgierig naar een eventuele nieuwe taak en zei het lichtwezen zeker toe te laten. Ook Odilia was aangenaam verrast met onze onverwachte vondst. (N38.761638, W8.180.342)

Aan de overkant van de weg, in open veld, gingen we onze lunch gebruiken en even rustig genieten van het heerlijke weer.

Onze volgende bestemming was Pavia, waar op het stadsplein een kapel tegen het hunebed aan was gebouwd. We kregen er geen contact. Odilia gaf aan dat er geen leven meer in zat, eigenlijk verjaagd door het gebruik van de kapel, maar anderzijds is het hunebed door die aanbouw wel mooi behouden en goed zichtbaar gebleven

Reisverslag:

terug naar boven