Castres – Natuurlijke Wezens

Castres

Even verderop linksaf D169, vlakbij Castres, Murat-sur-Vèbres, weer een! (N37.023427, W4.549079) Odilia vertelde: Voelt hetzelfde; misschien beter eerst wat lekkers geven, dat geeft wat vertrouwen, en een stimulans voor de natuurwezens.

Reactie: Ik ben blij en bang; is het waar? Laat me bekomen… kan het waar zijn, zo maar nu? Ik voel geen wantrouwen hoor, maar geef me de ruimte. Ik voel dat er aan me getrokken wordt. Internet geeft de naam Plos.
Dat was heel wat, zeker voor Odilia om al die contacten te leggen en onderhouden; ze vertelde ons later dat ze hierbij wel geholpen wordt, dit was te veel voor haar alleen. We reden verder door een heel mooi gebied: Falaise d’ Orque, heel rustig en zonder dolmens e.d.

Zaterdag 22 oktober kwamen we in de buurt van Arles (Vincent van Gogh, het pleintje!), waar we Fontveilles zochten. Ook weer zo bijzonder, het was nog vroeg en weinig mensen op straat; we spraken een man aan en vroegen in ons beste Frans naar een dolmen, of oude grote steen (want we wisten niet wat ’t precies was waarnaar we zochten) en hij wist ons precies te vertellen waar we moesten kijken, rechts van de weg naar Arles, de D17, verderop, voor de kruising. Helaas, we zagen geen hunebed of iets met grote stenen, dus omdraaien, en daar komt een dame op ons af, of ze kon helpen? Ze wist niets van dolmens, ook niet dat er zoiets in de buurt zou zijn, maar reed ons voor naar een klein bordje waarop stond: Hypogee du Castelet. Misschien was hier wat we zochten? Zelf had ze geen idee wat daar was.

Jaaa! We zagen een enorme ondergronds hunebed, niet ingegraven in de aarde, maar in rotssteen uitgehakt (?), wel meer dan 10 m lang, en daarover heen dekstenen; er stond wel een halve meter water in. Er achter bij wat struiken lagen nog wat stenen, wat rommelig, een vergane steencirkel leek het wel.

We maakten contact met het hypogee, wow! wat een krachtig bewustzijn! Hij lag te wachten, wist al lang van de deva dat we zouden komen, en wilde ontdekt worden. Wist van zijn nieuwe taak, wilde graag en was er klaar voor. Er lagen er nog veel meer in de buurt verborgen volgens hem, hij was een soort leider van de hele groep en vroeg ons dringend om bekendheid over hem te geven. Laat veel mensen naar me toe komen, vertel over mij, ze mogen van mijn kracht genieten, hier rituelen doen als ze willen, kinderen mogen hier spelen en voor jullie, als je ooit weer in de buurt komt, kom zeker weer langs, jullie zijn bijzonder welkom, ik heb heel veel aan jullie (met jullie lichtwezen) te danken!

We waren er helemaal beduusd van!

De reactie van Odilia: Ongelooflijk, hier heb ik geen woorden voor, ik voel me zo overdonderd. Ik weet zelf niet wat voor rituelen hier vroeger plaats hebben gevonden, ik was hier niet rechtstreeks mee verbonden. Beseffen jullie dat dit wezen uit zichzelf jullie op z’n pad heeft gezet, en het zelf zo heeft geregeld dat de juiste mensen op jullie pad kwamen. Werkelijk heel bijzonder!

Reisverslag:

terug naar boven