Rondom Lissa-bon

Rondom Lissabon

Necropolis of Cenque

Zondagochtend namen we met een verdrietig hart afscheid van ons hondje, met als bestemming

Necropolis Carenque (op sommige borden Cenque) in Amadora (N38.773.298, W9.244.273).

We kwamen bij een verlaten veld vol afval, met verderop een hoog, niet overheen te klimmen hek. Balen! De weg eromheen genomen, en aan de andere kant zagen we bordjes die naar de necropolis verwezen, met openingstijden. Pech: nu gesloten, geluk: vanmiddag geopend!

Er lagen drie grote gave, best indrukwekkende hunebedden ingegraven in de grond. De gids liep met ons mee, blij met ons bezoek; hij vertelde honderduit. Contact leggen ging razendsnel:

Necropolis of Cenque

We waren welkom, maar “hij” had al contact gehad met ons lichtwezen en wist alles al. Met heel veel dank dat door onze komst de verbinding was hersteld.

 

’s Middags zochten we Monte Abroa, in de ongezellige buitenwijk Loures van Lissabon, met heel veel hoge en lelijke flatgebouwen. We kwamen uit op het einde van een straat, verderop alleen kaal land, wel een pad waar af en toe iemand liep met een hond, en aan de zijkanten uitgestrekte parkeerplaatsen. Navraag leverde ons op dat daar in de buurt geen hunebed zou liggen, maar vertrouwend op de naam Monte Abroa, die we op internet hadden gevonden en die ons wél werd bevestigd, liepen we het pad op en zagen even later in de vroege schemering toch een hunebed. In de wijde omgeving stonden hoge flatgebouwen en het zou niet lang meer duren of die naderden ook deze plaats. Zo voelde het althans. Het hunebed was ook aardig zwartgeblakerd van vuurtjes die erin en ernaast werden gestookt.
Tot onze verbazing kregen we wel contact, maar niet bepaald opwekkend. Het hunebedwezen voelde zich van alle kanten bedreigd, en terecht. Als hij al zou overleven dan waarschijnlijk verplaatst naar een parkje als curiositeit, terwijl het wezen ervan zich juist in de grond verankerd heft – dus weinig kans van overleven. We hebben natuurlijk nog wel klank gemaakt en voor de natuurwezens wat lekkers neergelegd, en “haar” in contact gebracht met Odilia.

vernietigd voor windmolens !!!

’s Avonds bij Carcavelos (N38.885774, W9.216627) even ten noorden van Lissabon, redden we via een stille weg met luxe villa’s een zandweggetje in. Langs het zandpad zagen we een herder met z’n kudde geiten. En even verderop vonden we een in stukken geslagen hunebed; aan het onkruid er omheen konden we zien dat het vrij recentelijk vernield was. We kregen geen contact. Advies aan Odilia gevraagd, die vertelde dat het lichtwezen verdwenen was, maar ze had wel een verzoek: rondom het dolmen waren nog veel natuurwezen die zich nog met het hunebed verbonden voelden en hevig onthutst waren. Of we voor hen klank wilden maken en wat lekkers neerleggen, ook als tegenbeeld voor wat mensen daar gedaan hadden. De natuurwezens hier hadden het extra moeilijk omdat even verderop drie moderne windmolens stonden, die een enorme herrie veroorzaakten. Toen we daarmee bezig waren, kwam de herder naar ons toe, hij dacht dat Margrete die met de Tingsha ’s klank maakte een geit was. In een voor ons onverstaanbaar taaltje probeerde hij contact met ons te maken; uit zijn gebaren begrepen we echter, dat hij het heel bijzonder vond dat we daar op instrumenten (trommel en didgeridoo) zaten te spelen.

We gingen in treurige stemming slapen.

Reisverslag:

terug naar boven