Pyre-neeën – Natuurlijke Wezens

Pyreneeën

Op dinsdagavond de 18e vonden we een slaapplek, waarbij we uitkeken op dat deel van de Pyreneeën, waar wij de volgende dag een wandeling wilden maken. Deze wandelroute ligt in het Parc National Dés Pyrínés, de Valleé de Aspe.

De wandeling – Chemin de La Mature (Ordesa) – zou 2,5 tot 3,5 uur duren en 8 tot 11 km lang zijn en was volgens de beschrijving niet al te moeilijk. Echter onze beleving ervan zou totaal anders worden: de route was zwaar en duurde veel langer; in de reviews die ik later las werd dit ook door anderen beaamd.

We hadden ook gelezen dat er een route bovenlangs liep die op ons beginpunt uit zou komen, maar wel wat langer zou duren. Boven aangekomen besloten we dat te doen omdat het ons heel zwaar leek om ook via hetzelfde pad weer terug te gaan.

Dat hebben we geweten, de route die bovenlangs liep was een stuk langer en nog veel zwaarder.

De wandeling begon met een waarschuwing voor mensen met hoogtevrees, want vrijwel direct aan het begin van het pad boog dit af naar links en liepen we geruime tijd langs een diep ravijn. Het uitzicht hier was prachtig !!

Het pad werd omstreeks 1676 aangelegd door de minister van Marine, Colbert, die de vloot van Lodewijk XIV, de Zonnekoning moest vernieuwen en uitbreiden. Voor de scheepsmasten waren lange, rechte stammen nodig. Die vonden ze hier, vandaar de naam Mature, wat mast betekent. Voor het verslepen van de boomstammen gebruikte men ossen. En om dat te kunnen doen, werden de paden gewoon in de rotsen uitgehakt – breed genoeg om een os te laten passeren, dus zeker breed genoeg voor een mens.

In dit gebied hebben ook 4 bruine beren in het wild geleefd, dit zeer tegen de zin in van de boeren. Het vee leeft inmiddels nog maar de beren zijn dood. (Margrete)

route Cromlechs boven de Vallee pyreneeen d’Ossau

’s Avonds in het donker de auto op een grasveld geparkeerd, en toen we de volgende ochtend wakker werden zag het hele veld wit van de rijp!

Wat ik (Ferry) anders nooit doe (een wandelgids, boekje, meenemen) had ik voor ons vertrek in de bieb dit keer wel gedaan toen ik deze wandelgids zag – met een wandeling erin vermeld langs cromlechs! (Cromlechs de Benou) Toeval dat ik nu wel een gidsje had meegenomen?

Die wandeling gingen we natuurlijk zeker doen. Het was even zoeken naar het beginpunt, maar daarna wees de weg zich vanzelf. Vrij hoog, met een prachtig uitzicht over de Vallée d’ Ossau kwamen we bij de 7 steencirkels aan, stenen van minder dan een meter boven de grond, en mooi intact. We maakten contact, ze voelden heel zelfbewust, vredig en tevreden, waren blij dat we ze aanspraken, het leek alsof elke cirkel een eigen lichtwezen had. Odilia voelde zich geroerd nu weer verbonden te zijn met deze stenen, op zo’n afgelegen locatie.

Reisverslag:

terug naar boven