Noord-Spanje
Vandaar door Noord Spanje, richting Portugal. Na een stop onderweg konden we kiezen tussen een nieuwe brede snelweg, die niet op onze kaart stond, of een wat oudere 2-baansweg. Odilia kwam via Margrete tussenbeide: zij had voorkeur voor de oude: veel aangenamer voor natuurwezens, dus ook prettiger qua sfeer voor ons. Op de nieuwe weg wordt zo hard gereden dat de luchtwezens verward en zelfs beschadigd raken, en die moeten dan in een soort spiritueel hospitaal herstellen, wat veel inspanning kost. Vlak langs de oude weg ligt ook een natuurlijke berm van onkruid, waar als het nodig is, de wezens kunnen wegduiken.
Bovendien liep een stukje verderop langs de weg ook de Camina de Santiago, de pelgrimsroute. Odilia liet namens Margrete’s lichaamswezen nog weten dat ie lopen niet zo zag zitten, rijden wel, en eten ook!
Heel dicht bij de Portugese grens, in Maus de Salas, zagen we bordje dat naareen hunebed verwees. Stond niet op onze lijst! Voor alle zekerheid even navraag gepleegd… Engels? nee dat verstonden ze niet, wel Duits! … een Duitse vrouw met haar Spaanse man.
Ja, de zijweg leidt naar een stuwmeer, Casina da Moura, en daar staat een dolmen, vlakbij de brug. Bij een bocht in het weggetje lag een prachtige rotspartij, ik zei direct: daar moeten we straks ook even heen, ’t voelt als heel bijzonder! Margrete stemde in, maar wel eerst naar het dolmen, zei ze streng. Direct erna zagen we het meer liggen, en er liep een lange brug overheen.
Vlak voor de brug zagen we het hunebed: hoog, we konden er rechtop in, mooie rechtopstaande stenen met een heel grote deksteen. Alleen… ik voelde er niets bij, helemaal niets. Was ik niet in de stemming? Te lang gereden? Te warm? (Het was eind september, 25 graden, volop zon, geen airco in de auto). Hoe kon dat nou, zo’n gaaf hunebed! Margrete had eerst wat rondgekeken, en kwam aangelopen. Ik: Vertel jij maar, ik voel hier helemaal niets! Stilte… vreemd… ik voel ook niets… leeg… doods… er is hier niets… en toch zo’n gaaf dolmen.
We keken nog eens rond, en zagen dat we eigenlijk op een betonnen ondergrond liepen, met wat zand en aarde er overheen, wat onkruid… verderop een gebouwtje… we liepen boven op een gemaal… en het hunebed stond daar dus ook…dat is natuurlijk uit elkaar gehaald geweest, tijdelijk verplaatst en daarna hier neergezet… misschien niet eens z’n oorspronkelijke plaats… dan is het lichtwezen ervan nog op de oorspronkelijke plaats… maar hoe vind je die?
En daarbij… het kan ook de benen hebben genomen, nou ja, eh… verdwenen zijn in elk geval.
Hier hebben mensen wellicht met de beste bedoelingen het hunebed verplaatst, en later met zorg een mooie plek gegeven, maar niet met verstand van zaken of met enig invoelingsvermogen! Wat triest!
Vervolgens naar de rotspartij langs het weggetje gegaan. Ik er direct opgeklommen, alsof ik er naar toe getrokken werd. Er bovenop, niet heel hoog, had ik een prachtig uitzicht over meer en omgeving, ik voelde me groots! Dit is een bijzondere plek! Wat? Waarom? Geen idee! Margrete ging er in mee. We riepen Odilia aan, via Margrete. (Representant zijn voor Odilia is anders dan we gewend zijn; zelf kom ik niet verder dan ja of nee, verder “ontvang” ik haar niet. Margrete kan hele verhalen doorgeven, maar zonder dat ze er zelf bewust van is; na afloop moet ik dus altijd eerst Margrete terug vertellen wat Odilia heeft doorgegeven; wat Margrete na een doorgeving wel ervaart zijn Odilia’s gevoelens en emoties, en die zijn er veel en heftig. (In dit opzicht reageert Odilia heel menselijk, maar dan wel supergevoelig en empatisch).
Odilia, ontroerd: Ja, dit is een bijzonder plek, deze rots, en die aan de overkant van het dal (voor ons: het meer) horen bij elkaar. Ze geven een sterke verbinding met de kosmos, en zijn door mensen vroeger veel gebruikt, dat konden ze voelen, wat een kracht! Willen jullie hier wat laten klinken, het zal deze plaats goed doen, en een van jullie meegebrachte stenen hier achter laten, dat helpt mij de verbinding vast te houden. Dat zou fijn zijn.
Wat een heerlijke plek om geluid te maken, mijn didgeridoo over het meer laten galmen, en er heerlijk op los geroffeld op onze beide trommels – misschien hebben we wel het verdriet over het dode hunebed uit onze lijven getrommeld.
(Klank maken geeft trilling, dat gecombineerd met onze aandacht en intentie, kracht en erkenning geeft aan de natuurwezens, die hierdoor ook worden aangetrokken. Ik weet zeker nu ik dit schrijf dat ze dat ook weer voelen, zo werkt het in de ethersferen! Net zo goed als ik me door de sfeer van deze rotspartij nu ook weer laat ontroeren, alsof je elkaar aanvoelt als twee geliefden op afstand).
Reisverslag:
- Inleiding
- Duitsland
- Frankrijk
- Noord-Spanje
- Noord Portugal
- Ten noorden van Viseu
- Ruta de Moures
- Ten oosten van Viseu
- Het binnenland in
- Sintra
- Rondom Lissabon
- Richting Evora
- Evora
- Evora 2
- Richting Beja
- Westkust
- Portimao
- District Faro
- Huelva in Spanje
- Op weg naar Soto
- Voorbij Sevilla
- Antequera
- Pyreneeën
- Het gebied van de Tarn
- Castres
- Huiswaarts