Ten noorden van Viseu – Natuurlijke Wezens

Ten noorden van Viseu

Op weg naar Cerquera, het werd al wat donker, reden we op een stille weg, en stopten we even om te overleggen: nog verder zoeken of nu een slaapplek zoeken? Het was er heerlijk rustig. Volgens de navigatie was het nog 15 minuten rijden met als coördinaten: N40.780.13, W8.30990.

We ontwaarden een bord langs de weg en gingen even kijken wat erop stond. Toen pas zagen we dat we pal naast een mooi hunebed stonden, met een mooie lange ingang! Ja, we zagen ook hoe de weg heette: Rua de Anta! Ik parkeerde de auto pal naast het hunebed, aardig uit het zicht.

Odilia liet weten in de war te zijn, ze was nog druk in de weer met de drie plekken van vandaag, had dit beslist niet meer verwacht, zo onverwachts! Ze had het lichtwezen ook niet kunnen waarschuwen.

om je een idee te geven zoals het geweest zou kunnen zijn

Ook het hunebedwezen reageerde geschokt: Ik lig al zo lang stil, en nu komen jullie ineens contact maken; het stoort niet echt, maar ik schrik er wel van, ben daardoor ook wat terughoudend terwijl ik eigenlijk blij zou moeten zijn. Dat is niet jullie schuld, maar er is wel veel gebeurd door mensen en daardoor heb ik een negatieve houding aangenomen naar mensen; het is moeilijk die ineens te veranderen.

En ook het lichtwezen van de plek reageerde geschokt: Eindelijk, zo lang het contact al kwijt, en in de steek gelaten, en nu ineens dit… Het komt wel goed… ik moet erg omschakelen… Ik ben jullie echt dankbaar voor jullie contact, en de boodschap die je brengt, samen met het grote lichtwezen van vroeger.

Gun me tijd, ’t komt goed, echt, het is een kwestie van tijd, ik zit nu te veel in mezelf. En ik ben jullie ook dankbaar voor het echte licht (we hadden een waxinekaarsje neergezet), niet dat van daarnet (zaklantaarn), dit heb ik vaker gezien, maar dat ken ik niet echt.

Odilia, bezorgd: Gaan jullie direct verder? Ik: Nee, we blijven hier slapen vannacht.

Odilia weer: Wat fijn, dan kan er vannacht nog van alles geregeld worden voor wat meer evenwicht.

Wij gingen, zoals gebruikelijk, in de auto slapen, die we als een soort camper hadden ingericht: we konden er beiden gestrekt in liggen. Omdat het ’s nachts niet koud was lieten we de achterklep meestal open.

En bij die klep nam Margrete nog een wezen waar, een beetje speels, qua energie lijkend op Frits of Briek (voor wie dat wat zegt). Margrete: Hij is nieuwsgierig naar jou, zo’n groot lichaam kent ie niet, dat boeit ‘m, maar hij zegt verder niets. Maar ik heb ‘m wel gezien en nu voelt ie zich betrapt! Achteraf besef ik dat ik ‘m had kunnen aanspreken, en dat houdt dan in dat ik ‘m in mijn greep heb, hij kan dan niet zomaar weg, en moet dus wel reageren. Daarmee kun je een natuurwezen gevangen houden, daar zijn ze erg beducht voor want dat hebben mensen wel gedaan. Als ik contact maak hou ik hier rekening mee en hou ’t altijd kort; maar ik was hierop ook niet zo op berekend en heb de kans om met een nieuw wezentje kennis te maken voorbij laten gaan.

Nog wat later meldde Margrete nog een bezoeker: de deva/landschapsengel van het gebied. Ze was heel blij met onze komst en met het contact dat we gelegd hadden. Ze verteld ook blij en tevreden te zijn met haar gebied, het was mooi en ongerept. Ze had nog contact gehad met de wat verwarde wezens van het hunebed, en met “ons” lichtwezen, en daarmee had ze bij allen voor wat meer rust gezorgd. Margrete was nu ook ineens haar hoofdpijn kwijt.

Die nacht hadden we beiden heftige dromen.

terug naar boven

Wellicht is hier een kleine uitleg op zijn plaats:

Ik heb al eerder geschreven dat wij met natuurwezens contact maken door gebruik te maken van opstellingen. Dat is nog steeds zo, en geldt zeker voor mij. Voor Margrete ligt dat genuanceerder; zij voelt soms de nabijheid van een etherisch wezen, en “hoort” ze soms ook. Soms “ziet” zij ze, dat wil zeggen, energetisch – de ene keer duidelijker dan de andere. Dit vermogen heeft ze altijd gehad, beseft ze inmiddels. Alleen vroeger, als kind, vond haar omgeving dat maar gek, fantasie, en zo heeft ze dit vermogen eigenlijk weggestopt, je zou kunnen zeggen slechts onbewust beleefd. Door het werken met systemisch opstellen, en door onze gezamenlijke belangstelling voor natuurwezens, is dit vermogen bij haar steeds bewuster geworden. Door het vele contact met Odilia weet Margrete onderhand wel hoe Odilia aanvoelt, en kan zij, als het om eenvoudige boodschappen gaat, of juist heel indringende, zelf met Odilia communiceren.

(Overigens beweert Odilia dat iedereen dit vermogen heeft, maar niet iedereen ontwikkelt het.)

Oefening baart kunst, dat merk ik zelf ook; vaak komen we op plaatsen waar ik wel degelijk energieën waarneem, maar het lukt me (nog) niet om ook de boodschap op te pakken.

De volgende ochtend. Odilia geeft ons, op ons verzoek daartoe, eerst uitleg over onze dromen:

Margrete’s droom: haar witte was hangt in haar moeder’s tuin aan twee tomado rekken; haar moeder zegt dat het al 5 minuten regent. Margrete is boos dat haar moeder dat niet eerder meedeelt; ze rent de tuin in en smijt een tomado rek naar binnen; haar moeder haalt een doek van het rek en gaat die rustig en netjes opvouwen, wat Margrete nog bozer maakt.

Uitleg van Odilia: is zowel de beleving van Margrete als kind als die van het hunebed: boos, want in de steek gelaten; en de moeder staat ook symbool voor mij (Odilia), ik was gisteravond verward en reageerde toen niet bepaald adequaat.

Ferry’s droom gaat over een jongetje op een schommel, die van de schommel zo het raam uitvliegt.

Uitleg: Je innerlijk kind heeft de behoefte om er uit te springen, zich los te maken; het is tegelijkertijd ook een waarschuwing om meer stil te staan bij je innerlijk kind, de pijn uit je jeugd bewust te gaan maken, anders kan hij er wel eens kwaadschiks uit stappen en dan ben je ‘m kwijt!

Odilia liet weten dat het contact met het lichtwezen van het hunebed nu goed was, en of we aan haar wens konen voldoen om in en bij het hunebed lekkers voor de natuurwezens te plaatsen; en verder, of we nog apart contact wilden maken met het speelse wezen van gisteravond. Die was wel erg geschrokken dat ie betrapt was.

Via mij als representant vertelde hij dat ie nog erg gespannen was, vooral uit angst dat we hem zouden vasthouden, want contact met mij voelt als gevangen zijn. Ik zei dat ik het kort zou houden, en hem beslist vrij zou laten gaan; maar ik wilde wel graag weten wat zijn taak is.

(Het heeft geen zin aan een natuurwezen te vragen wie hij/zij is, ze hebben geen naam en geen identiteit. Datgene waarmee zij zich volledig identificeren is hun taak (zoals een klein kind iemand volledig kan identificeren als bijvoorbeeldde de slager, of de bakker). Hij antwoordde heel nonchalant: Ach, ik ben hier altijd in de buurt, ik regel ’n beetje dat het hier tussen de natuurwezens goed loopt. Ik: Doe je dat samen met het lichtwezen? Nee, die is veel groter, maar ik doe het wel in zijn gebied. Ik: Fijn, het is ook een heel mooi gebied. Dankjewel. Mag ik gaan? Voel je vrij – daag!

Odilia kwam weer door om te vertellen over de deva van het gebied: Ze is heel helder en krachtig, ze heeft mij van haar licht geschonken, dat heeft mij geholpen en ook Margrete’s hoofdpijn – veroorzaakt door mijn verwarring – weggenomen. Ze was zich heel bewust van het hunebed, en heeft ervoor gezorgd dat het intact is gebleven. Nu het lichtwezen van het hunebed meer ontwaakt is, kan ze met haar samenwerken en ook meer aan het lichtwezen van het hunebed overlaten. Bovendien kan ze voortaan meer van haar kracht inzetten voor deze magische plek. Mijn vraag: Voor het hunebed dus? Nee, meer voor de krachtplaats zelf, die er al eerder was voordat het hunebed hier geplaatst werd. Hier is een heel sterke energie uitwisseling tussen aarde en kosmos.

Het is voor ons mensen lastig om dit soort krachten en inwerkingen in te voelen. Margrete en ik hadden het idee dat we dat wel zo voelden, maar als je het eenmaal weet, is het lastig om goed onderscheid te maken tussen wat je zuiver waarneemt en wat je zelf door je weten invult. En terwijl ik deze aantekeningen zit te schrijven, vertelt Margrete me dat ze veel geknisper hoort op de plek waar ze het lekkers heeft neergelegd!

Reisverslag:

terug naar boven