Het landje aan de Reeuwijkse Plas heb ik ooit, ruim 10 jaar geleden, samen met Francien gekocht; soms kwamen we er samen, maar van lieverlee steeds minder, Francien wilde, als zij er met haar vriend was, het landje voor zichzelf, dus moesten er afspraken gemaakt worden wie wanneer wel of niet ging. In wezen werd het dus een verdeling om elkaar te vermijden, en nu dit jaar wil zij er nog vaker gebruik van maken. 
Het leek mij beter dat ze dan een landje voor zichzelf zoekt, en dat heb ik haar laten weten. En aangezien zij zich stoorde aan mijn gebrek aan bereidwilligheid om haar wensen in te willigen heeft ze besloten van haar deel van het eigendom af te zien en dit aan mij over te doen. Op zich zijn we het over deze overdrachts-regeling, inclusief de prijs, snel eens geworden. Toen Margrete en ik de dag na deze beslissing op het landje waren voelde Margrete spanning. Margrete is toen als representant van het wezen van het landje gaan staan. Ik wist niet of dit de representant van alleen dit landje was, of van de vier naast elkaar gelegen landjes, maar het wezen was zeer specifiek: Alleen van dit landje. Ik heb ‘m de situatie uitgelegd, hij had al aangevoeld dat er een afscheid in de lucht hing maar wist nog niet van wie. Hij kon zich er wel in vinden, want Zij is toch altijd boos en ontevreden. Ik sprak mijn vermoeden uit dat zij ‘m niet zou aanspreken, ik weet dus ook niet of ze je gedag zal zeggen, en bovendien, dit seizoen blijft ze nog komen. Ik vroeg ‘m of hij verder tevreden was met het landje nu, en ja, hij voelde zich goed verzorgd, fijn dat we zoveel onderhoud hadden gepleegd en hadden opgeruimd. Stoorde het hem dat ik er vaak een vuurtje stook? Nee hoor, brengt wezens die er anders nooit zijn, is een goede zaak, maar wees wel voorzichtig met het gras. (Door de sterke wind was er onlangs wel veel hete as op het gras gewaaid). Dat was het.
