Ten oosten van Viseu – Natuurlijke Wezens

’s Avonds om 9 uur komen we aan bij een heel groot dolmen: Cunha Baixa (N40.56968, W7.77004); deze staat duidelijk aangegeven nabij Mangualde. Eerst contact met Odilia, die vroeg wat de bedoeling was. Wij: Wil je eerst zelf contact maken, of zullen wij eerst. Odilia gaf aan dat ze betwijfelde of het haar zou gaan lukken. Aanroepen van mensen werkt dwingend. Aanroepen van lichtwezens onderling kan nooit dwingend zijn. Anders had Odilia ons ook niet hoeven in te schakelen! Ons voorstel heel even contact te maken, dan kan dat de nacht doorwerken; we blijven hier toch slapen, dan kunnen ze ons in onze dromen verkennen, en kunnen we morgenochtend uitgebreider contact maken. Het leek haar een goed idee.

Mijn vraag hoe het met haarzelf was, werd het niet te veel? Haar reactie dat het inderdaad heel veel was, maar ook heel fijn. Ik vroeg naar het beschadigde dolmen van de middag. Daar wordt hard aan gewerkt. Fijn dat jullie daar contact mee hebben gemaakt; en met die suffige ook. Ook daar wordt hard aan gewerkt, die komt wel verder. Dat was ook zo de bedoeling. De deva daar had jullie daarom uitgenodigd voor die wandeling en jullie ook met opzet één bordje niet laten zien, opdat je langs dat beschadigde dolmen zou komen. Die twee waren voor de deva daar de hoofdzaak. Het was ook door toedoen van die deva dat Margrete hem zag liggen, want eigenlijk lag hij buiten jullie gezichtsveld. Ik: En dat wezen dat naar de auto toe kwam?

Ook gestuurd door de deva, ze zag dat jullie ‘m niet gingen vinden.

Cunha Baixa stond dus goed aangegeven; via een klein zijweggetje vanaf de eerste parkeerplaats konden we verder en kwamen we op een tweede parkeerplaats – deze was vrij klein, en achteraf gelegen.

Vandaar ging het pad over een bruggetje langs akkertjes (links), rechts een bosschage met water (een bron?) en even verderop op een “eigen” veld het prachtige hunebed – vrij gaaf met een langgerekte ingang en zelfs hoog, wij konden rechtop staan. Ik ging als representant staan, en zonder vraag van Margrete zei ik: ”

Ssssst... stil… ik weet waarvoor jullie komen van het lichtwezen, jullie boodschap weet ik al, er zijn geen woorden nodig… En dat met een intensiteit en een ingetogen zuiver gevoel, de tranen rollen me over de wangen nu ik er weer aan terugdenk, zo indringend, wat een kracht!

De volgende ochtend, 5 oktober, Odilia: Ik ben niet helder, niet helemaal aanwezig, daardoor voelt Margrete zich zo slaperig; ik ben grotendeels elders bezig, dat is zo nodig. Het zou fijn zijn als jullie nog even trommelen bij het dolmen en heel kort contact maken.

In of buiten het dolmen? vroeg ik. Geen idee, vraag het hem zelf maar, tot later.

En zo hebben we het gedaan, heel kort contact gemaakt; er waren niet veel woorden nodig, het wezen voelde zo nabij en vredig.

in de buurt van Esmolfe lag dit dolmen Penedo do Com

Vandaar naar Peneda do Com, nabij Esmolfe (N40.404853,W07.41225), voorbij een kerkje een nogal woest vrij vlak landschap in. De weg was goed overigens, verderop liep hij met een bocht om het terrein van het hunebed heen. Alweer een hunebed met een lange galerij, er ontbraken zowel opstaande stenen als dekplaten.

We hadden al snel contact, vertelden over ons lichtwezen en haar taak voor een nieuwe aarde. (de ascentie, het verhogen van de trilling van de aarde, populair gezegd het gevoeliger worden van…

Haar reactie: Hoezo verbinding, ik zie haar nog niet. En hoezo anderen? Zijn er dan meer? Ik ben niet meer in mijn oude doen, maar laat ‘r maar komen. Maar waarom heeft ze mij in de steek gelaten? En waarom komt ze nu pas? Jullie zijn direct en maken gelijk contact. Ik zie haar nu ’n beetje, ja, laat ‘r maar komen.
Ze kwam wat verward en afhoudend over, duidelijk ook gekwetst. Ik vroeg of we mochten trommelen. Jawel hoor.

Odilia gaf aan: Ze is er niet echt meer, laten we maar afwachten. In elk geval is ze terug naar het heden geroepen.

Reisverslag:

terug naar boven