Het binnen-land in – Natuurlijke Wezens

Onze volgende bestemming had ik via facebook gevonden, een foto van een vlakke rots met twee erin gehouwen graven (vol water). De foto had ik thuis doorgestuurd naar Margrete met de vraag of zij kon invoelen of deze in onze route diende te worden opgenomen. Margrete had mijn mailtje niets vermoedend geopend, net zo als Odilia evenzeer nietsvermoedend met Margrete meekeek.

Echter, Odilia voelde zich onverhoeds zo intens geraakt door deze twee graven, dat ze vergat haar kracht in te houden waardoor ze Margrete met haar volle kracht overdonderde. Er zijn mensen die beweren rechtstreeks met God in contact te zijn. Dat is godsonmogelijk! Je zou ter plaatse in een hoopje as veranderen. Margrete was volkomen van slag, belde mij, maar kon geen woorden vinden die konden omschrijven hoe zij zich voelde. Volkomen van slag. En dat heeft nog twee dagen aanghouden.

Odilia heeft zich later uitgebreid verontschuldigd. Ik stuur nog steeds mailtjes over megalieten naar Margrete, maar dan altijd met een waarschuwing erbij.

De naam: Fornos do Algodres. Op de bordjes stond vanaf de weg aangegeven: sepulteros antemorphoses, en deze leidden ons een bospad in, waarvan ik alleen het eerste stuk met de auto durfde te gaan. Uiteindelijk zagen we verderop een gebouwtje met parkeerplaats, maar al een heel stuk al geen bordjes meer. Daarom zijn we terug gelopen en hebben goed in het bos gekeken. Teruglopend zagen we rechts van ons de juiste plaats (maar daar dus zonder aanwijzing!).

We zagen twee in rots uitgehouwen graven (althans, we nemen we aan dat het graven waren) en ik ging weer als representant staan. Margrete deed de uitnodiging, ik voelde eerst heel veel twijfel; toen: We zijn er dus nog, helaas, we hadden met z’n allen al besloten om te verdwijnen; ’t is dat wij twee nog zichtbaar zijn, de rest is al onder aarde aan het zicht onttrokken.

Margrete vertelt over Odilia en haar intentie, en de nieuwe taak die zij hen voor de toekomstige aarde in het vooruitzicht wilde stellen. Ik ben onder de indruk, en je noemt het hele Grote Lichtwezen, de Heer der elementen (Christus), dus ons oude Lichtwezen van heel vroeger…, ja dit brengt twijfel; we zullen met elkaar moeten overleggen; ikzelf neig naar akkoord, zo ongelooflijk indrukwekkend, en ook dat julie hier speciaal voor komen, en jullie voelen oprecht en betrouwbaar; we zullen het heel serieus nemen, maar dit vraagt wel tijd!

Daar lieten we het bij. ’s Avonds vertelde Odilia: Ik ben hoopvol, ze hebben me laten weten dat zij contact opnemen; dat voelt goed, tot later.

Onlangs, een half jaar nadien, vertelde Odilia ons dat tot nu toe niet één lichtwezen heeft afgehaakt; wel zijn er nog die niet besloten hebben.

Vlakbij Orca zou er ook een megaliet zijn, we wisten alleen niet in welke vorm. We kwamen vanuit het noorden, reden door het dorp heen, passeerden wel een kogelronde steen van misschien wel twee meter omvang vlak langs de weg, maar hoe bijzonder ook, hij voelde toch niet als een cultussteen. Onderweg vragend kregen we te horen dat we het beste naar Philippe konden gaan, de baas van een zeer modern uitziend café, want die sprak goed Engels.

op zoek naar iets .. waardoor Ferry met een mooie vrouw uit het dorp wegreed en bracht een local ons naar deze bijzondere plek in de buurt van Orca

Al op de parkeerplaats werden we aangesproken door een Engelsman die in de buurt woonde (het is hier een heerlijk klimaat en lekker rustig; en er zijn wel meer Engelsen). Deze man vertelde ons dat de oude naam van dit dorpje Portal to the Underworld was. Dat klonk veelbelovend! Philippe sprak inderdaad goed Engels, was zeer behulpzaam, voeg aan de dames rondom de tafel in zijn cafe of die iets wisten van een dolmen, ja, dat wisten ze wel. Vijf dames stonden op en liepen met me mee om mee te rijden. Ik vertelde dat ik maar 1 stoel beschikbaar had; de dame die meereed liet me inderdaad weer naar die bijzondere ronde steen rijden. Weer terug naar het café, nog wat meer uitgelegd, met name dat we niet wisten hoe het er uit moest zien, maar dat het een heel oude cultusplek moest zijn. Philippe zei dat ie misschien wel wist wat we zochten, maar het was geen hunebed of zo, maar iets dat ingehouwen was in de stenen in de grond. Een soort “bowl”, in Portugese orca! het dorp had er zijn naam aan te danken. Ja, dat zochten we!

Hij reed ons voor een zandweg in, en stopte in het zicht van een witte watertoren midden in het veld. Daar vonden we inderdaad net zulke rotsgraven als de eerder beschrevene. We vroegen contact en kregen dat vrijwel direct: Ja , graag contact, het is al zo lang geleden, we raakten afgesloten, maar het lichtwezen bij jullie ken ik nog van toen. En waarom komen jullie nu? Ik vertelde dat we zo’n twee jaar geleden Odilia hadden ontmoet en zijn gaan samenwerken. Ik vertelde een en ander over de nieuwe taak. “Hij” (voelde mannelijk aan) begreep en vertrouwde het direct en zei: Laat maar toe, het is goed, en heel veel dank voor jullie bemiddeling. Ik ga het ook direct aan de anderen vertellen, want we zijn hier met velen. Onze vraag aan Odilia: Goed zo toch? Je wilt vast direct aan de slag hier, zullen we het daarom maar kort houden? Odilia: Ja, klopt, graag.

terug naar boven

dolmen Andreidos waar we naar toe gebracht zijn met een landrover

Op weg naar Enta (=Anta) dos Andreiros, dicht bij Crato, niet ver van Portalegre (N40.45, W7.7704): We reden weer in zuidelijke richting, door Crato heen richting treinstation, en pal voor het spoor linksaf een zandweg op; onder een groot viaduct door en nog verder, tot bij de ingang van een landgoed Hedera de Anta. Er was hier echter een stevig hek, op slot. Even later stopte er nog een auto, er stapte iemand uit die kennelijk ging vissen, en uitlegde dat er een dolmen op het landgoed stond, maar nog wel een eindje – een half uur schatte hij in – lopen. Hij ging vissen bij het meer, en wrong zich door een gat in het hek, door wat braamstruiken en liep het pad af. Konden wij dat ook? Het nam voor ons behoorlijk wat meer tijd in beslag, ik met mijn heel wat grotere postuur dan de visserman, en Margrete met haar gehandicapte been. En dat in die hitte! Na zo’n half uur lopen, verhit en moe, kwamen we bij een mooie en luxe hacienda uit, we zagen een man in een jeep onze kant uitrijden, en verwachtten natuurlijk een uitbrander vanwege onze aanwezigheid op het verboden terrein. Toen we hem echter uitlegden waarnaar we op zoek waren, gebaarde hij ons in te stappen en reed ons naar het hunebed. Hij zei wel dat we zelf terug moesten lopen, legde ook uit welke route en liet ons achter bij ons hunebed. Het was een gaaf hunebed, zonder galerij, een grote boom was er geheel mee vergroeid.

We besloten eerst contact te zoeken met de deva van het gebied. Deze reageerde wat onverwacht voor ons: Jullie storen me, ik zoek geen contact met mensen. Okay, maar we hebben nog een vraag. We willen graag met het wezen van de dolmen spreken. Jullie zijn welkom.

Ik weer als representant. Margrete was zeer terughoudend naar “mij” als dolmen. Wellicht was ze wat van slag door de reactie van de deva? Ik als Ferry was dit natuurlijk gewaar en snapte haar houding niet. We wilden toch contact met het dolmen, en ‘m vertellen over Odilia, de nieuwe taak, etc. Ik, als dolmen moest alles vragen, wat wij wilden en waarom; als ik als Ferry had gereageerd dan zou ik haar niet vertrouwd hebben, maar als representant van het dolmen was ik zo nieuwsgierig dat ik door bleef vragen, ik voelde de grote belangstelling en stelde me open voor haar verhaal.

Even later vulde Odilia aan: Tja, het gesprek liep wat moeilijk, maar zoals jullie er voor hem zijn is het goed. Ik wil jullie nog vragen om de hartverbinding te maken samen met het dolmen en te zingen.

De hartverbinding hadden we geleerd van een graancirkelwezen bij Hoeven: je legt je ene hand op het hart van de persoon naast je en je andere hand houd je open naar de aarde gericht.

Ik sprak nogmaals als representant: Boeiend hoe jullie mensen soms reageren, maar het contact via jullie met het lichtwezen is er, waarvoor dank.

Toen we over het zandweggetje terugreden (en dus wisten waar het hunebed stond) konden we het hunebed tussen de struiken door zien, met de boom.

s Avonds, op onze vraag aan Odilia: Hoe is ’t met je? Odilia: Heel druk! Maar ’t voelt fijn voor mij; ik heb Andreidos nog wat uitgelegd over mensen, hij kon er wel om lachen. En voor Margrete een goede les, omgaan met afwijzing en even stilstaan bij wat ze zelf wil, en niet automatisch doen wat een ander vraagt, vooral als ze moe is. Wij zien vaak de onhandigheid van mensen. En over vanmorgen: nog heel veel dank, de stenen hebben me laten weten dat ze er voor open staan! mooi he?

Reisverslag:

terug naar boven