Fransje, een goede vriendin van ons die in Amsterdam woont maar geregeld bij een vriendin van haar (en ons) in Den Haag logeert, doet op het zuiderstrand iedere ochtend chi kung en meditatie oefeningen. Bij één van haar meditaties meende zij van de deva aldaar een boodschap te ontvangen die als boodschap voor ons (Margrete en mij) bedoeld was, om onze relatie te verdiepen. Aldus vermeldde zij dit in een mail aan ons.
Maar wij herkenden ons zelf niet in de boodschap, hadden zelfs de indruk dat ie wel eens voor haar zelf bedoeld had kunnen zijn. Bovendien, wij hebben sinds de zandopzuiging om het strand te verbreden geregeld contact gehad met de deva’s van Duindorp en Scheveningen, de deva had ons zonder moeite persoonlijk een boodschap kunnen doorgeven.
We hebben ons idee aan haar laten weten en ze kon zich wel in ons idee vinden; een vergissing is menselijk toch? En ’s avonds beaamde Odilia ook nog eens zich in onze redenering te kunnen vinden.
Dit alles zou ik niet vermelden ware het niet dat dit verhaal nog een heel bijzonder staartje kreeg dat alles te maken heeft met natuurwezens!
De dag hierna was de heetste dag van dit jaar tot nog toe, de warmte was uitputtend en met name Margrete had last met haar ademhaling. ’s Avonds koelde het wat af, dat voelde heel aangenaam en Margrete en ik besloten tot een korte wandeling over het strand, tot grote vreugde van onze reiswezens, want we waren daar natuurlijk niet de enigen! Plots voelde Margrete “iets”, het bleken onze eigen reiswezens te zijn: We willen jullie iets vertellen, er is hier een contactwezen van het andere strand, die heeft een boodschap voor jullie, is dat goed? Ja hoor, laat maar komen.
Hij was zeer onwennig, had nog nooit met mensen gesproken maar kende ons wel, van een ritueel op het zuiderstrand een paar jaar geleden. Ben je gestuurd door de deva van het zuiderstrand? Een heel verlegen Ja, mijn boodschap is dat er geen boodschap was. Wij snapten direct waarover dit ging, precies zoals we al verondersteld hadden, er was voor ons geen boodschap geweest, maar wellicht eerder bedoeld voor Fransje. 
Maar dat wist ie verder niet. Ik vroeg of hij dat zou kunnen navragen. Ja, maar dan moeten jullie niet verder lopen, want hier kan ik jullie vinden, en anders niet want die twee van jullie zijn er nu niet om mij te leiden. Dat is goed, wij wachten hier. Maar eerst vroeg ik ‘m nog of hij over het strand zou gaan of dat hij ook over de zee kon zweven. Als de zee rustig is kan ik ook over de zee. En bij de haven? Daar is altijd wel rustig water te vinden, daar ben ik zo overheen. Na enkele seconden kwam hij terug. Wat was de boodschap ook alweer, ik ben ’t vergeten. Nogmaals onze vraag verteld. We gingen een paar meter verderop bij een kuil zitten wachten, maar wachten was het nauwelijks, want daar was ie alweer: Ik snap niet goed waar het over gaat, maar het antwoord is “Ja”. Wij snappen het, dank je wel.
Ondertussen zat Margrete de ondergaande zon in haar camera te zoeken om er een foto van te maken, toen ze me op iets merkwaardigs attent maakte: op het beeld van de camera konden we het contactwezen als lichte stip, als een orb, boven het strand waarnemen, waarvan zij een foto maakte. Ik dacht dat ze een film opname had gemaakt, wat nog veel interessanter zou zijn, toen zij nog een andere stip op het scherm ontdekte, en van deze maakte ze wel een filmopname. Duidelijk te zien dat ie dichterbij kwam toen we het over lekkers hadden, maar dat hadden we niet bij ons en toen ik ‘m dat vertelde nam hij afstand in. Later kwam hij nog een keer dichterbij en vertrok. Bij de filmbeelden is mijn gesprek met hem te horen!
Dit gaan we vaker proberen!
’s Avonds zei Odilia nog: Jullie hebben leuke ontmoetingen gehad!
