West-waarts richting Duits-land

 

Woensdag 26 juli

​Borkovo Megalit Slarono 54.229000 / 16.598000, alweer een flink eind westwaarts, en ook flink veel regen. We hadden afgezien van ons bezoek aan Gdansk vanwege de onophoudelijke regen, en ook een beetje vanwege Margrete’s conditie.

De plek die we zochten was weer in bos gelegen, we konden er aardig dichtbij komen met de auto en vroegen ons af of we contact zouden kunnen maken vanuit de auto, maar we waren ook wel heel nieuwsgierig, dus gingen er toch even rondlopen.

We vonden er niet alleen hunebedden maar ook een prachtig langgraf​, en de regen viel op dat moment wel mee, dus toch gewoon buiten contact gemaakt met een woordvoerder: hij was helder en al goed op de hoogte (reiswezens ?), maar wel onvoorbereid en wat overstuur, zomaar ineens was het Grote Lichtwezen van vroeger terug! Het was hier altijd heerlijk rustig en nu ineens dit! Wel geweldig hoor, maar ook heftig zo plotseling wakker geschud te worden; en veel dank aan jullie.

Grzybnica, Park Bobolice, de coördinaten van de website verwezen ons naar de oude toegang, in de bocht van de weg (54.050000 / 16.450000), maar de nieuwe toegang bevind zich iets verderop, aangegeven door een wit bordje Kamienne Kregi bij een brede bosweg; hier kun je de bordjes gaan volgen naar de parkeerplaats. Ook op deze plek vonden we weer een onvoorstelbare grote verzameling steencirkels met veel variatie in vorm, en een aantal grafheuvels. ​

Ook hier was de woordvoerder goed ingelicht: Welkom!     Wij zijn al aardig op de hoogte van jullie missie, voelen ons zeer verrast dat we met mensen kunnen praten, en hebben ook het Grote Lichtwezen al gezien, ook al houdt ze zich nog wat op afstand. Wat fijn dat we met jullie in gesprek te kunnen geraken; dat doen mensen nooit en het lijkt zo eenvoudig nu en wat zou het fijn zijn als meer mensen met ons contact zouden maken. En natuurlijk nog een woord van dank aan ons adres.

​We hadden nog 4 plaatsen over op onze lijst, en de eerste 3 daarvan waren twijfelachtig; we hadden op internet geen heldere informatie kunnen vinden, maar er moest wel iets zijn.​

De eerste was in Wolin, wat een nagebouwd vikingdorp bleek te zijn; aardig, maar niet in onze belangstellingssfeer. Voor het 2e moesten we wat langer zoeken.

Hanged men’s hill Wolin

Bij Reclaw, aan de andere kant van het water, vonden we eerst niets in het duinachtige gebied, maar verderop zagen we even later inderdaad een grafveld, maar – helaas voor ons – van vikingen; minstens duizend jaar jonger dan dat wat wij zochten, en dus geen lichtwezens.

De volgende …… stond op internet aangegeven als beschadigd/vernietigd, maar dat betrof de stenen; zou het lichtwezen er nog zijn? Roscin Mysliborz, we reden tot vrij dichtbij over een pad dat steeds slechter werd, nog 1 km ongeveer. Ik vroeg Margrete of ze vanaf hier zou kunnen testen (kinesiologisch​) of het lichtwezen er nog was. Nee.

Voor alle zekerheid bij Odilia gecheckt of zij verderop iets kon waarnemen, ook nee.

Daar hebben we het bij gelaten.

Bij Pyrzyce hadden we 3 plekken met verschillende coördinaten genoteerd. De eerste nabij Kariko (53.154300 / 15.156800), geen bordjes, wel een redelijk berijdbaar pad, maar verderop lagen er wel flinke plassen waar ik niet in vast wilde komen te zitten. Het was nog ca 1 km lopen en prachtig weer. Verderop wees de gps het veld in, maar we zagen er niets, behalve uitgebloeid koolzaad en er lag zo’n 10 cm water op het veld; maar zo’n 100 meter verder bij de kruising zagen we enkele flinke keien liggen, en intuïtief hadden we het gevoel dat die er iets mee te maken hadden. Onze reiswezens beaamden ons voorgevoel trouwens, maar zagen daar het lichtwezen niet. Wel troffen ze haar in het veld aan. Wat was hier aan de hand?

Odilia gaf ons het advies om dit eerst aan de faun van de boom te vragen, met als uitkomst: de boer had de grote stenen uit zijn veld verwijderd en bij elkaar langs het pad gelegd; de kleinere had hij laten liggen. De boom en de drie keien voelden zich heel sterk met elkaar verbonden en zo hadden de stenen hun kracht behouden en hadden het lichtwezen ook al vaker uitgenodigd naar hen toe te verhuizen, maar dat had ze niet gedaan. Odilia vulde aan dat ze dat niet had aangekund, zo verzwakt was ze. Odilia stelde voor om haar eerst ondersteuning te geven en als ze wat meer op kracht was, zou ze zich alsnog kunnen verplaatsen en op deze plek bij de drie bomen haar rust vinden.

De kosmisch bepaalde plek in het veld kon niet verplaatst worden, maar als zij eenmaal op kracht was gekomen zou ze zich makkelijk van de ene naar de andere plek kunnen verplaatsen, met behulp van​ de faun van de boom, die vertelde dat hij zijn energieveld makkelijk tot de plek van het lichtwezen kon uitbreiden en op die manier ook het lichtwezen zou kunnen  helpen zich te verplaatsen​.

De volgende bestemming lag 9 km verderop, maar ik durfde het niet aan over het pad met de plassen te gaan. Over asfaltwegen bleek het wel 35 km te worden, dat moest dan maar.


Krepcewo (53.244144 / 15.156666)

Uiteindelijk moesten we toch een boerenweggetje op, weliswaar lagen er grote platte stenen voor de wielsporen, maar ik voelde me toch gespannen: zou ’t zo blijven tot aan onze bestemming, en zou er daar voldoende ruimte zijn om te keren? Ik zag ook vrij grote plassen, zouden de tegels daar nog wel goed liggen? We moesten nog 6 km en waren al behoorlijk moe. Margrete gevraagd of ze ’t wilde testen. Het testte een ja, zou allemaal lukken. Heel spannend, diep het land op, geen levende ziel te bekennen, alleen wat vogels. In de verte ontwaarden we een bosschage, daar lag het mooi in verscholen, een langwerpige steen”cirkel” (stoneship), maar niet zo hoog. Het gras stond er ongemaaid, en een groot bord met uitleg erbij.

Odilia gaf aan dat ze al contact had, dankzij de deva van dat gebied, die heel krachtig was en haar gebied goed kende. Ze kon Odilia ook verder leiden naar de andere heilige plaatsen in haar gebied. Met andere woorden… wij hoefden niet meer naar andere plaatsen te gaan, onze missie was ten einde ! (we hadden er nog één op onze lijst staan: Krepcewo (53.244144 / 15.156666)

Fijn voor Odilia, fijn voor ons, want we waren echt moe, en het rijden en zoeken ook wel beu. We hadden nog wel even contact met het wezen van het langgraf dat heel bijzonder en heel krachtig was, en in verbinding met veel andere megalieten in de omgeving. Hij vormt hier een soort centrale plek voor de wijde omgeving.

Welkom, ik wist al van jullie komst, en ook waarom, jullie reiswezens waren jullie al vooruit gesneld en hebben al veel verteld; ook mijn deva wist er al van door jullie bezoek verderop van deze morgen, en we hebben ook het Grote Lichtwezen net gezien en gevoeld, toen jullie met haar in gesprek waren. Fijn dat jullie de moeite genomen hebben om deze afgelegen plek te bezoeken. Er komen hier niet vaak bezoekers, en zeker niet bezoekers die ook nog eens echt contact maken, we zijn jullie zeer erkentelijk voor je komst hier.  Ik: graag gedaan.

Hiervandaan reden we naar een stad om inkopen te doen voor onderweg en thuis, wel een heel andere wereld in een supergrote supermarkt, en vandaar Duitsland in, nog 1 x overnachten onderweg en thuiskomen. Ook dat voelde even onwezenlijk, tv en kranten met nieuws, rekeningen – wat was mijn wachtwoord ook alweer ? Warme douche, op zoek naar andere auto, en nog achter de afhandeling van de vorige auto aangaan, hoewel daar uiteindelijk wel een veel gunstigere uitkomst bleek te zijn dan ik verwacht had – dat helpt ook thuiskomen.