Oost Finland

Woensdag 21 juni. We zijn bij de stad Puumela, Pytäransaari, Kurmakivi (balancing stone); op een bordje zien we staan: Kummakiventie.  Die aanwijzing volgen we en rijden ruim een uur op overigens goed begaanbare boswegen en voelen ons ver van de bewoonde wereld. De gps wil ons een zijweg insturen die geblokkeerd wordt door een ketting, terwijl we nog 3 km te gaan hebben. Ik gok dat er verderop nog wel een zijweg zal komen en vervolg het hoofdpad, en inderdaad blijkt er verderop weer een zijweg rechts te zijn. Deze voert ons naar het einde van de weg: een parkeerplaats, (61.49112 / 28.43781) op ruim 800 m van ons doel (61.492583 / 28.426). Het is al avond, maar we willen ‘m toch graag nu nog zien. Er komen mensen vandaan die ons vertellen dat het een goed begaanbaar en makkelijk te vinden traject is. Het lijkt wel of we nu al iets ervan voelen, of fantaseren we? We lopen in een behoorlijk tempo erheen, uit angst dat het straks donker gaat worden, of….? Als we er aankomen zijn we driedubbel onder de indruk van de plek,

En redelijk rondvormige immens grote steen, zo onvoorstelbaar groot, zo onvoorstelbaar raar geplaatst boven op een andere steen, en… zo krachtig.

Deze plek is werkelijk indrukwekkend, jammer van de muggen, anders hadden we er zeker willen slapen.

Ik als repesentant: (ik voel mijn ingehouden kracht) Ik ben op de hoogte, wil graag mijn kracht inzetten. Het formele contact (met Odilia)moet nog z’n beslag krijgen. Het ga jullie goed. Ik voel dat ik mijn woorden spaarzaam en zorgvuldig kies).

Later op de avond laat Odilia zich voelen: Dit is een heel krachtige en belangrijke krachtplek, en hij geeft heel veel ondersteuning. Fijn dat jullie hier blijven slapen, jullie liggen in zijn krachtveld, dat zul je wel merken in je dromen. (We menen zijn invloed nog wel twee dagen lang gevoeld te hebben, een mooi zacht vredig, ‘n beetje dromerig gevoel). De volgende ochtend, zijn we er nog een keer naar toe gelopen. Majestueus!

 

‘s Ochtends wilde Odilia graag nog wat toelichting geven: Jullie hebben in het licht van zijn krachtveld geslapen, jullie hebben in je dromen heel veel oude energie opgenomen, niet te bevatten met je verstand, hooguit in beelden. Dit maakt veel los en werkt nog dagen door. Bij Margrete zal er oude pijn los komen, dat ruimt op. Ook jullie autowezen heeft dit ervaren – praat straks maar even met hem, misschien heeft hij vragen. Jullie reiswezens leven in deze sfeer, en nemen hier veel licht mee, waardoor ze eerder opgemerkt worden. Dit is een heel sterke krachtplaats, ook mij helpt ’t mijn kracht te versterken.

Ik heb als representant gevoeld dat dit natuurlijke stenen zijn, niet door mensenhanden hier geplaatst. Odilia: Beter nog, door de kosmos zo gecreëerd, eigenlijk goden; in wezen is hij nog steeds met de kosmos verbonden. Had vroeger een sterke band met de Extern Steine; dat zal wel weer komen, hij moet eerst zijn netwerk opbouwen, en kan dan kracht opbouwen, voor meer licht en meer liefde in de wereld. Ik heb veel verbindingen nu en voel me heel dankbaar.

Hoe 2017 en 2025 bij elkaar komen.
In 2017 hebben Margrete en ik een grote reis gemaakt door Scandinavië , Finland en terug via de Baltische Staten en Polen.
Vanuit Oost Finland hebben we toen voor 0dilia op grote afstand contact weten te leggen met de megalieten op de Solovetski eilanden in de Witte Zee (Rusland), een soort binnenzee ten zuiden van de Barents Zee, enigszins nabij Moermansk.
Nu, anno 2025, zien we op facebook  twee berichten over megalieten in Rusland, enigszins in dezelfde regio, Teriberka en het schiereiland Kola of Kolskie (en zijdelings wordt ook Karelië, ten oosten van Finland genoemd). Zouden deze ook tot Odilia’s rijk behoren?
Margrete heeft de foto’s ingevoeld, en 0dilia liet weten al met beide plekken verbonden te zijn, ongetwijfeld gedaan door de landschapsengel.
Nu we, anno 2025, de twee facebook berichten wilden toevoegen aan het reisverslag over Oost-Finland (2017) ontdekten we dat ons verslag over de Solovetski Eilanden niet opgenomen stond bij Oost Finland! Bij deze de correctie en tevens de facebook verslagen!
Hierbij zou je geneigd zijn te denken: hiermee is de kous af! Tenminste, als je in toeval gelooft. Margrete en ik doen dat niet, wij hebben beiden duidelijk het gevoel gehad dat hier iets aan het werk is geweest, iets, een wezen. Trouwens, Odilia is hiervan ook overtuigd. Deze heeft dus 8 jaar moeten wachten voor we onze fout ontdekten! Misschien wel ons reishulpwezen; onze reiswezens noemen hem een reisdeva, ook goed. Zij vertellen ook dat deze heel krachtig en soms heel groot is. Zo groot, dat hij van de top van een hoge berg iets in het dal kan bewerkstelligen, zo groot., en krachtig. Deze correctie in ons verslag misschien ook? Wie het ook is, heel veel dank!