Op weg !!

Donderdag, 25 mei 2017
We hadden de middag ervoor de auto ingeladen, en ’s avonds nog enkele familie-opstellingen gedaan. We vertrekken na het ontbijt. De eerste die reageert is de Bemiddelaar: Zijn we nu op reis? Ja, we zijn nu onderweg, eerst naar Barchem . Ik zal ’t hem vertellen, maar begrijpen doet ie ’t niet. Het is in elk geval heel veel rijden, en dat is toch wat een auto graag doet. Hou het daar voorlopig maar bij, de rest wordt vanzelf wel duidelijk. Het was anders wel een toestand gisteravond, jullie hadden me wel eerst even mogen waarschuwen.  Nou sorry. Maar eigenlijk dacht ik, waar bemoeit ie zich mee!!!

Nadat we even gereden hadden, merkte Margrete op: het is een hele drukte achterin. (Margrete kan soms natuurwezens horen als een soort geritsel, geknisper, maar dus niet verstaan. Als zij dan op zo’n moment mij direct waarschuwt, en ik alert reageer – dit gebeurt vaak terwijl ik achter het stuur zit – kan ik ze aanspreken, en daarmee houd ik ze vast, gevangen. Dat is voor de wezens die nog niet eerder contact hadden met mensen heel eng, want ze geven op zo’n moment hun vrijheid op; ik kan ze zo lang vast houden als ik wil en zij weten allemaal dat mensen van  zo’n situatie misbruik kunnen maken, zoals bijvoorbeeld bij zwarte magie. Tegelijkertijd kunnen ze aan onze aura zien dat wij vaker contact hebben met natuurwezens en daarbij integer met ze om gaan. Maar zo’n eerste keer blijft toch altijd eng voor ze. En… ze zijn te verlegen (en/of te beleefd?) om te vragen of ik ze weer wil laten gaan. Als ik ze aanspreek, zijn ze dus verplicht te reageren, en spreken dan via Margrete, die daarbij vaak haar hele mimiek laat meedoen, incl. stemverandering en zelfs lichaamshouding en motoriek.) 

Ik begreep dus van Margrete, dat ze bedoelde dat er veel natuurwezens meegegaan waren en ik riep: Gaan jullie allemaal de hele reis mee? Niet allemaal, hey olijee!! Wat hadden we nu in hemelsnaam aan boord? Nu wil je zeker weten wat onze taak is? (natuurwezens identificeren zich met hun taak). Ja, ik heb geen idee. Wat doen jullie dan? Reizen! Zijn jullie ook mee geweest naar Portugal? Bedoel je dat warme land? Ja, daar waren we ook mee. En ook naar Ierland, toen met Inge en Barry? Ja, maar die gingen niet de hele reis mee. Ja, dat klopt, en reisde je ook met Margrete in de trein mee, toen die mensen bijna klem kwamen te zitten tussen de deuren? Ja, toen ook, wat een toestand. Ben je er niet verschrikkelijk van geschrokken? Nou voor die mensen was het wel heftig, maar voor mij niet hoor. Ga je ook met Margrete mee als ze boodschappen gaat doen? Nee hoor, veel te saai, dat is geen reizen. Wat doe je dan als zij boodschappen doet? Oh niks, ik denk dat ik dan ’n beetje slaap. Ken jij de bosgeest bij Mirre (waar Margrete en ik geregeld kwamen voor een cursus.) Ja, dan ben ik er altijd bij, die is boeiend.

Goed, dat was dus onze kennismaking met onze reiswezens. Later gaf Odilia nog een toelichting. Reiswezens dienen vooral om informatie te verspreiden over wat ze allemaal meemaken; de mensen van wie het reiswezen die informatie krijgt, nemen daar dus als het ware ook iets van mee en zo komen allerlei mensen meer open te staan voor nieuwe ideeën. Wanneer iemand voor het eerst op reis gaat, dan voegt zich uit de grote bron van reiswezens de meest geschikte en die blijft tot aan de dood met deze persoon verbonden.Wanneer zo’n persoon niet reist, slapen ze als het ware in, totdat er weer reisplannen komen.

Naar Barchem dus nu. Daar woonde enige jaren terug Nicolaas de Jong, bij wie we ruim een jaar lang een opleiding volgden aan zijn Jaspisschool voor innerlijke en esotherische scholing (www.jaspisschool.eu), waar we ook onze eerste schreden zetten op het pad van het waarnemen van natuurkrachten. Na zijn verhuizing, eerst naar Baarle-Nassau, en later naar Rotterdam, zetten we de opleiding voort. Nadat we deze uiteindelijk afgesloten hadden, zijn Margrete en ik nog eens langs zijn voormalige woonplek gegaan om te zien hoe de nieuwe eigenaar het gebied aan het ontwikkelen was. Dat werd grondig maar met zorg veranderd tot een prachtig tuinpark; ook de gebouwen werden stevig onder handen genomen. Er was toen een tuinman aan het werk, die ons een en ander over de verdere plannen vertelde. Vervolgens maakten we contact met de deva van dit gebied, die ons zeer hartelijk weer-welkom heette, en heel blij was dat we haar konden vertellen wat er zoal in de planning stond. Daardoor kon zij de betrokken natuurwezens instrueren, zodat die zich niet hoefden te laten verrassen als de bulldozers en andere bouwwerktuigen zouden komen. Ze betreurde het dat de nieuwe eigenaren geen contact met haar of de natuurwezens maakten, hoewel ze wel ervaarde dat zij veel zorg aan het gebied en de gebouwen besteedden.

Toen we daar zo rond liepen werden we direct door een wezen aangesproken: Jullie kennen we! (we wisten niet door wie, maar Margrete voelde dat het niet de deva van het gebied zelf was, want die kenden we van vroegere ontmoetingen). Ik vroeg of ze blij waren met de ontwikkelingen daar. Deels wel, zeker met de nieuwbouw, maar de huisgeest van de boerderij is erg onzeker. Hij wordt heel grondig aangepakt, maar heeft geen idee wat er met hem gaat gebeuren. Ons wordt niets verteld. Weten jullie meer? Helaas moesten we hem teleurstellen; er was niemand aanwezig aan wie we iets zouden kunnen vragen. Wel zagen we dat de tuin zich al aardig richting park ontwikkelde en dat de oude dakpannen van de boerderij nu op het dak van de nieuwbouw woning lagen (een wat merkwaardige combinatie vonden we) en werd er gewerkt aan het dak van de oude boerderij, dat nu geheel open lag. Later werden we nog aangesproken door de deva zelf, maar we konden haar geen nadere uitleg geven. Bij de lange bomenrij langs het pad zagen we dat de “wachterboom”, de grootste uit de rij, was verdwenen. Op zijn oorspronkelijke plaats stonden nog wel veel struiken, wat het zoeken naar wat er gebeurd kon zijn wat lastig maakte, maar we vonden geen sporen van zaagwerk, dus moest hij wel door de storm zijn geveld en later zijn weggehaald. De natuurwezens in de buurt lieten ons weten dat zijn faun het van te voren had geweten en kort tevoren vertrokken was.

Hierna vertrokken we naar Valthe in Drente, vlakbij het centrum Mirre, waar we geregeld sjamanistische cursussen hadden gevolgd waarbij we altijd overnachtten in de auto, op een vaste plek aan een bospad, waar we dan altijd verwelkomd werden en levendige gesprekken voerden met de bosgeest aldaar. De laatste keer hadden we hem verteld dat we nu een heel lange tijd niet meer langs zouden komen, waarop hij ons vroeg of we dan misschien een steen konden achterlaten zodat we, indien gewenst, toch verbinding konden maken. We hadden toen echter geen passende steen bij ons en lieten een tijdelijke steen achter. Nu konden we die vervangen door een zich vrijwillig aangemelde en permanente steen. Aldus geschiedde, de bosgeest zeer enthousiast, de twee betrokken stenen helemaal tevreden en wij ook. Voor de natuurwezens legden we het traditionele lekkers neer: wat honing, zuivere tabak, chocola, en wat rode wijn (hier zijn  natuurwezens dol op en halen er de etherkrachten uit, wat hen extra energie schenkt).

Onze volgende bestemming was Neuengamme , het concentratiekamp ten zuiden van Hamburg. Hier werden in WO2 medische experimenten op mensen uitgevoerd, wat een extra krachtige kwade uitwerking had die nog altijd voelbaar is, veel meer dan in het niet ver weg gelegen Bergen-Belsen. Bovendien is B-B bekender en worden er vaker herdenkingen gehouden. We wilden er in de buurt overnachten, zodat er ’s nachts al enige energetische uitwisseling kon geschieden voor ons helingswerk de volgende dag? (gewoon in onze slaap) voor een extra krachtige uitwerking de volgende ochtend. De eerste reactie die Margrete opving toen we op onze slaapplek aankwamen…: Jullie zijn weer terug! Fijn jullie weer te zien; daarmee doorbreken jullie een patroon, hier komen er nooit veel terug. En driemaal jammer dat jullie groep er niet meer mee bezig is. Ik was niet direct alert, groep ? Oh, de groep mensen met wie we hier eerder helingswerk hadden gedaan, Bastiaan, Nicolaas en Angelique. De Deva: Ik hoor van jullie lichaamswezen ook de naam Marion. Ja, klopt, die was er ook bij.  Jullie hebben je hartsverbinding gehouden. Het is zwaar hier. Eigenlijk kunnen wij het wel aan, maar veel bezoekers brengen nog zoveel eigen zwaarte mee, dat is jammer.Ik: wij willen op gepaste wijze met klank werken, en daarna wat lekkers voor de natuurwezens hier neerleggen, is dat goed? Ja fijn. Terwijl we dat deden liet Odilia aan Margrete weten het fijn te vinden als we met de hartsverbinding en met zang wilden afsluiten. (De hartsverbinding hadden we de vorige zomer meegekregen van het wezen van de graancirkel waar we toen op bezoek waren: je legt beiden je linkerhand op het hart van je partner en je open rechterhand richt je op de aarde, en dan laat je een klank vanuit je hart opkomen). Terug bij de auto vroeg Odilia nog of we een steen uit het kamp wilden meenemen en daar een steen uit onze voorraad wilden achterlaten. We hebben er nog enige tijd in het parkgedeelte rondgelopen en stilgestaan bij de herdenkingsmonumenten die we daar tegenkwamen: voor de mannen uit Putten, de Jehova’s getuigen, de Polen, en de Fransen uit Murat Cantal en het homo-monument.

Op weg naar Denemarken. Onderweg wilde Margrete nog even contact maken met het autowezen, en legde hem uit: Dit is nou reizen… hij reageerde wat gelaten… we gaan naar een eiland… zei ‘m niets, als er maar wegen zijn! (Het eiland Seeland waar Kopenhagen op ligt, geeft mij eerlijk gezegd ook niet echt een eilandgevoel)… nog erg wennen… we hebben je gewassen van dat strontbad… dat stelde hij wel op prijs.