Val-miera – hotel Wolmar

Margrete was een beetje opgeknapt en wilde graag de reis voortzetten; ik liet de keus aan haar, als het niet zou gaan, dan zouden we huiswaarts keren. Odilia had al aangeven dat ze al heel dankbaar was met alles wat we voor haar gevonden hadden en beslist niet aandrong om de reis voort te zetten. Eigenlijk liet ze merken dat ze vond dat het voor Margrete beter was om naar huis te gaan.

Overigens was Valmiera een prettige plaats om te vertoeven, vrij rustig verkeer ook. Ik ontdekte een winkel waar ze heel goedkoop tweedehands laptops verkochten (we kochten er beiden één, en ik ook nog een moderne smartphone). De warme maaltijden haalde ik in het uitstekende buffetrestaurant van supermarkt Top, voor 6 euro 3 gangen. In de bibliotheek ontdekte ik een boekje (met Engelse vertaling) over megalieten in dit deel van Letland en toen ik vroeg waar ik dat boek zou kunnen kopen belden ze naar een overheidsinstelling waar ik een gratis exemplaar kon afhalen. Na een levendig gesprek daar, kreeg ik er nog eentje over een ander deel van Letland. We liepen een paar keer naar de prachtige rivier, waar bij de stroomversnellingen onze reiswezens hun vaste stek gevonden hadden en heerlijk verhalen uitwisselden met de waterwezens. Tijdens ons verblijf daar hadden we de nodige gesprekken ook met Odilia.

Deze legde uit dat onze aanrijding bepaald geen toeval was: de vorige avond wilden we graag vlakbij de zee overnachten en was ik achteruit een pad ingereden waar Margrete klaar stond om te seinen. Ik zag Margrete totaal niet staan en reed scheef het pad af en kwam vast te zitten. Een flink eind gelopen om bij een huis aan te bellen en hulp te vragen. De man wist me met zijn auto redelijk snel los te krijgen, en dat voorval was, zo vertelde Odilia, als waarschuwing bedoeld dat ik alerter moest zijn, meer aanwezig in het hier en nu, meer aanwezig in mezelf.

Ik had de waarschuwing niet echt opgepakt en daarom was er een hardere les voor mij geënsceneerd, die trouwens voor alle 4 betrokkenen passend was. Odilia vertelde erbij, dat als ik deze les nog niet zou oppakken, er nog meer in petto lag! Dat klonk dreigend. Ondertussen had ik wel meer helderheid over de toedracht: ik had wel degelijk goed gekeken en geen auto op de weg gezien; maar ik was van plan na het  oversteken van de voorrangsweg aan de overkant te stoppen omdat Margrete had gezegd dat ze last van haar rug had. Ik heb blijkbaar afgeremd in plaats van – wat de bestuurder van het busje had verwacht – op te trekken.

Zo raakte hij de achterkant van mijn auto zonder te remmen, in volle vaart. Kortom, ik was meer bezig geweest met mijn zorg voor Margrete dan met mijn aandacht voor een veilige verkeerssituatie. Ja, hier zitten wel wat thema’s in voor opstellingswerk !

De volgende dag kreeg Margrete nog door, waarschijnlijk van Odilia, dat Frits, onze ooit geadopteerde dierbare natuurwezenvriend van het ongeluk op de hoogte was gebracht.

Blijkbaar waren onze beide reiswezens met Margrete meegereisd in de ambulance, want ze lieten weten dat het autowezen ervan vond dat ie het goed getroffen had, lekker scheuren over de wegen! Hij had niets met al die mensen die bij hem binnenkwamen, maar voelde zich lekker actief en belangrijk.

Namen voor de reiswezens …….
Ik stelde aan Margrete voor – je moet toch ergens over praten al die tijd dat we in het hotel aan het wachten waren – om een passende naam voor onze reiswezens te vinden, en dacht zelf aan Snip en Snap, wilde weten wat ze daar van zouden vinden.

Margrete ging als representant voor de reiswezens zitten en ik nodigde ze uit (wat niet echt nodig is want als we over ze praten komen ze altijd luisteren dan wel meepraten) maar zei wel dat ze zich heel rustig moesten houden en niet mochten wiebelen (ze zijn nogal beweeglijk): Kan ’t wel?. Ja, kom maar. Gaat ’t echt? Ja, kom maar. We zijn wel geschrokken hoor, we zagen ’t aankomen en zijn toen snel naar buiten gegaan, de auto uit, ’t was daar niet leuk, en toen die ambulance, zo koud als ze ’t had. Het was voor mij (Margrete’s reiswezen) de eerste keer in een ambulance en in ’t ziekenhuis, daar was ’t niet zo’n prettige sfeer, maar de mensen waren wel aardig. En mijn reiswezen: Voor mij (Ferry’s reiswezen) was het de eerste keer in een politieauto, daar achterin. Hier in het hotel is ’t maar saai hoor, ik ga wel mee in de auto de stad in, dat is tenminste nog wat. Ik begreep dat dat nog steeds mijn reiswezen was en vroeg of Margrete’s reiswezen dan niet met me meeging. Nee, die was steeds bij haar gebleven. Ik zei dat ie best mee mocht met mij met mijn booschappentripjes, en Margrete beaamde dit. Ik vertelde hoe lekker ze zouden kunnen snoepen in het restaurant van Top, waar heerlijke desserts stonden uitgestald, zonde om al die tijd binnen in het hotel te blijven. Ik vertelde ze over de naam die ik voor ze had bedacht, Snip en Snap. Hoe voelt dat voor jullie? Grappig wel, past wel en beetje, maar wij zijn ook heel serieus hoor, en dat zit er niet zo in. Mogen we er over nadenken/voelen? Da’s goed, tot later.

De volgende dag kwam Margrete’s reiswezen langs, hij verveelt zich. Hij was weliswaar eventjes met mij (Ferry) en mijn reiswezen meegeweest naar de garage en naar de supermarkt met het restaurant, maar daar waren ze langer gebleven en later teruggebracht.

Door wie? was mijn vraag. Had ie geen idee van. Ik wel: De deva van Valmiera, zeer waarschijnlijk. Hij vroeg zich af of hij eigenlijk wel met mij had mogen meegaan, en Margrete alleen laten. Margrete gaf hem haar zegen.

Zijn vraag: Gaan jullie nog wat leuks doen? Nee. Nu samen, ze houden zich enorm in wat betreft bewegen end at is te zien aan Margrete: alleen haar handen bewegen ‘n beetje. Het eten in het restaurant hadden ze super gevonden natuurlijk, zo veel zoetigheid (dessert!). En de garage? Saai! Ik: Jullie hebben met de auto’s toch verhalen kunnen uitwisselen? Die zijn in het buitenland gemaakt, maar dat herinneren ze zich niet, ze hebben zelf nog nooit gereisd. Ik: Morgen ga ik naar de bibliotheek, net over de rivier, dan kunnen jullie je vermaken met de waterwezens. Mmm, ja bij de rivier zijn we al wel ’s geweest.

Ik: En de buren hier?  Saaie mensen, hebben heel weinig gereisd, ze zijn wel tevreden hoor, en moeten hard werken maar hebben het wel goed. We hebben ook arme mensen gezien hoor, maar de meesten zijn toch blij, blij met de vrijheid van hun land. Ze hebben hier veel ellende meegemaakt vroeger, veel erger dan in Nederland.

Zorgen over de terugreis ……
Wij maakten ons zorgen over de terugreis. Margrete’s verzekeringsorganisatie stuurde aan op een terugreis per vliegtuig. Haar arts in het ziekenhuis had echter nadrukkelijk gezegd: “Niet vliegen, dat is heel gevaarlijk met een gebroken rib; door het luchtdrukverschil kan er dan perforatie van de longen ontstaan. Ikzelf had al eerder contact met mijn verzekering gehad, en dit argument ingebracht om voor een vervangende auto te pleiten, en we hadden ook direct een arts geraadpleegd die dit argument ondersteunde. Bovendien had mijn verzekering al laten weten een trailer te sturen om mijn auto op te halen en hem naar Nederland te brengen. Aangezien ze dus toch al een trailer zouden sturen, was het sturen van een vervangende auto al half bekostigd, dus van die kant hadden we al instemming. Maar het was natuurlijk wel onze bedoeling om samen te reizen.

We zochten contact met Odilia en vrogen of ze raad had voor ons. Laat Margrete een energetische zuivering doen op haar verzekering, en zet in de energie/ether uit dat jullie gaan rijden. Bovendien geeft haar lichaamswezen ook duidelijk aan dat vliegen geen goede keus is, die heeft ook het advies van de dokter gehoord en heeft gevoeld dat dat zeer dringend was. Daarnaast speelt er ook iets anders: Margrete heeft extra zorgen over de onkosten, want die lopen nu wel op. Op dat laatste reageerde ik direct dat ik die zorg wel kon wegnemen – de extra kosten zou ik voor mijn rekening nemen.

Direct nadat we het zuiveringsritueel hadden uitgevoerd klopten de reiswezens aan. Hebben jullie meegeluisterd? Natuurlijk, wij willen ook liever met de auto verder. Mijn vraag: Kunnen jullie eventueel hierin iets doen? Ik heb geen idee wat, hoor. Wij hebben met de zuivering meegedaan, waarom maken jullie geen contact met de deva van Margrete’s verzekering?.

Goed idee! Gaan we direct doen!

Margrete als representant: Goedenavond. Ik heette deze deva welkom en begon ons verhaal en onze wens uit te leggen. Haar reactie: Is dat wel een goed idee voor haar, met haar pijn? Ik ging weer verder met mijn uitleg, en met het bezwaar tegen vliegen.

Ik werd onderbroken door de telefoon, het was Unigarant, dat ze nog niet hadden besloten maar morgenochtend overleg met artsen zouden hebben en het ons daarna zouden laten weten. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om nogmaals het belang te benadrukken van verder reizen per auto, en wel met een soort bestelauto waar in we ook in zouden kunnen slapen – en dat dat een deel van de kosten al door mijn verzekering was toegezegd.

Hierna hebben we het gesprek met de deva voortgezet, en uitgelegd dat we door een telefoontje ons gesprek even hadden moeten onderbreken, waarna zij nog enkele verhelderende vragen stelde en ons waarschuwde: Jullie moeten begrijpen dat dit een organisatie is met heel veel regels, dat maakt het allemaal wel ingewikkeld, maar ik zal mijn best voor jullie doen.

De volgende ochtend kwamen de reiswezens weer klagen: Het is hiert allemaal zo saai. Ik nodigde ze weer uit met me mee te gaan naar Top, de supermarkt en naar de straatmarkt.

Hun vraag: Mag die van Margrete mee? Ja, natuurlijk, laat Margrete hier maar lekker rusten.

Mijn verzekering zou ons nog hun definitieve akkoord doorbellen, inclusief de optie die ze met een autoverhuurbedrijf konden regelen (model, datum, e.d.), maar om 4 uur hadden ze nog steeds niet gebeld. Complicaties? In elk geval bij ons weer ongerustheid. We besloten ook hierop een zuivering te doen, en maakten middels een opstelling contact met de deva van Eurocross alarmcentrale. De deva reageerde direct met: Dit heb ik nog nooit meegemaakt! Vond mijn verhaal eerst wat chaotisch, maar na wat extra uitleg en door onze eigenlijke vraag wat kernachtiger te formuleren zei ze (via Margrete): Ik wil me voor jullie wens wel inzetten, maar je zou ook zelf contact kunnen opnemen; hoe dan ook, ik voel geen belemmeringen.   Nog geen 5 minuten later werden we gebeld: het was akkoord, er was een Opel Movano voor ons gehuurd die ons waarschijnlijk nog vóór het weekend zou kunnen bereiken. We mochten er 2 weken gebruik van maken, genoeg om onze oorspronkelijke plannen uit te voeren.

Wat een opluchting! Overigens zou het pas maandag worden, maar dat mocht de pret niet drukken; voor Margrete’s conditie was het trouwens nog rijkelijk vroeg.