Bota-nische tuin

Voor de nacht zochten we een rustige plek, maar toch niet te ver van het centrum, en die vonden we aan de weg langs de botanische tuin, Hammarskjöldinite, pal bij de ingang (’s nachts gesloten), gratis parkeren en onder de bomen in de schaduw van de straatverlichting.

The wounded angel Simberg

Bij onze dagafsluiting met Odilia vroeg ze: De één ligt, en de ander zit, klopt dat? Ja, dat klopt, het is al laat in de avond maar nog heel licht. Dat is lastig voor jullie lichaamswezen, dat moet nu veel licht afvoeren. Bij de mensen hier speelt dat ook, zij het iets minder, ze zijn ‘t wat meer gewend. Ik wil jullie graag een vraag stellen: Wat verstaan jullie onder lichtwezens? Een soort engelen die aan de aarde gebonden zijn. Jullie mensen, maar ook muggen, en koeien, zijn allemaal lichtwezens, en jullie doen allemaal je aan je soort verbonden taak. Dan hadden we ons deze reis kunnen besparen, ik had thuis een paar muggen kunnen vangen en in een lucifersdoosje aan jou kunnen geven! Dat is toch niet hoe je het bedoelt? Odilia moest lachen. Ik begrijp je beeldspraak. De lichtwezens waar het jou om gaat zijn toch lichtwezens van een ander kaliber, meer kosmische lichtwezens. Dat benadert het aardig. Zij waren er al voordat er mensen op aarde waren, zij hadden op aarde hun ankerplaats, wat jullie krachtplaatsen noemen, en wat de mensen vroeger konden voelen (en sommigen kunnen dat nog altijd). Ze hebben daar hun cultus-stenen geplaatst, eigenlijk in opdracht van de lichtwezens, die de mensen ook hebben geholpen daar tijdelijk de zwaartekracht uit die stenen te halen; die mensen ontvingen inspiratief aanwijzingen hoe ze de stenen moesten plaatsen. De lichtwezens met wie jullie contact maken hebben dus al meegewerkt aan de schepping van de aarde. Hun pijn dat ze niet meer gezien en geëerd worden geldt niet alleen henzelf, maar vooral ook omdat ze daardoorbeseffen dat de tegenwoordige mens de aarde niet meer als levend orgaan ervaart, eert en eerbiedigt.

Een ander onderwerp dat ik graag wil aansnijden is plastic. Dat is het enige materiaal op aarde waar wij als natuur- en lichtwezens helemaal niets mee kunnen. Toch is het een aarde product, het wordt als olie uit de aarde gehaald. (lees het boek: “Achtergronden van de olieramp – gesprekken met natuurwezens”, Abc boeken, 14 euro) Ja, maar alle licht-substantie is er uitgehaald. Er wordt vanuit onze wereld hard gewerkt om daar iets aan te kunnen doen. Vergelijk het een beetje met chemtrails, daarbij lukt het ons ondertussen een klein beetje om enkele giftige stoffen ervan onschadelijk te maken, maar het grootste deel ervan valt toch op aarde neer.

 Zondagochtend zijn we naar de dienst in de Christengemeenschap geweest, bijzonder in het Fins, onverstaanbaar en toch bekend. Na afloop werden we allervriendelijkst uitgenodigd bij de koffietafel. Van de vier ongastvrije dames geen spoor.

 In ons contact met Odilia: Jullie hebben bonuspunten verdiend, om maar in de taal van de reiswezens te spreken, goed dat jullie je rust hebben genomen, en jullie zijn nog steeds heel gevoelig.

De houding van Irmeli naar natuurwezens is sterk veranderd, ze heeft je boeken en jullie reisverslagen aandachtig gelezen en staat er nu zeer open voor . Ze heeft zich ontroerd gevoeld over de kabouter in het boekje “Het kleine volkje” (A summer with the leprauchon).

En de reiswezens zijn blij dat je uitgebreid de moeite hebt genomen ze uit te leggen wat bonuspunten zijn, ze begrepen er eerst niets van, maar nu wel hoor! Gelijk werd er gegild: bonuspunten, bonuspunten!

Maandags 26 juni, op bezoek bij Irmeli. Ze had ons nog lang niet verwacht (klopt, we lagen twee weken voor op schema), er viel heel wat uit te wisselen en we wandelden door het plantsoen aan de waterkant.

Old man and child Simberg

‘s Avonds weer terug in de auto. Margrete voelde “iets”. Het voelt vrouwelijk aan. Ik pakte het gesprek snel op: Namens de botanische tuin, wat bijzonder dat jullie hier slapen en steeds weer terugkomen, welkom! Ik ben de deva van het grote parkgebied waar de botanische tuin onderdeel van is. De deva van de botanische tuin zelf is er ook bij. Jullie reiswezens hebben al vaker contact met ons gehad en die zeiden: maak maar contact. We hebben jullie wel al horen praten met jullie reiswezens. En jullie Lichtwezen komt me bekend voor, ook al heb ik nooit rechtstreeks contact met haar gehad. Ze hangt hier nu wel, en jullie praten met haar, maar wel anders, net als met jullie reiswezens, maar anders dan nu met mij. Ja, die kennen we al langer en ze komen zo vaak langs dat ze a.h.w. gewoon “binnen” vallen, maar qua techniek is het toch hetzelfde als nu met jou. Alle mensen zouden dat kunnen, als ze weten hoe, het is heel eenvoudig. Ik ben heel tevreden, er komen vaak mensen langs, ook van ver, dus ik krijg veel aandacht en we worden hier ook goed verzorgd. Ik vroeg naar de vos, is dat een bekende hier? Wacht even…, vos…, daar moet ik even een plaatje van oproepen, ja, ik heb ’t ontvangen. Er zijn er meer, en ze zijn zeer op hun hoede, en er zijn ook andere dieren. Ik zou ’t op prijs stellen om nog eens contact te hebben voordat jullie vertrekken. Ik hoor ook dat jullie vaak lekkers voor de natuurwezens neerleggen, zou je dat ook ’s hier willen doen?Ook voor jou? Nee hoor niet zo zeer. We voelen ons vereerd!
De reiswezens: Leuk hè!? we hadden ’t al vaker gezegd. Hoe vonden jullie ’t bij Irmeli? Die kenden we al, en Ferry’s reiswezen is vroeger bij haar thuis geweest, zij heeft ook veel gereisd. Hebben jullie haar reiswezen gesproken? Ja, natuurlijk, maar nu is het en beetje saai, ze reist niet zoveel meer. Ze heeft ook veel in het buitenland gewoond. Ja, daar ben ik ook geweest, in verschillende landen (Ferry’s reiswezen).

En over die vos in de botanische tuin, die is te snel voor ons, wij zijn snel, maar hij helemaal! En nog wat, de huisgeest van de kassen, die praat niet terug! Misschien heeft ie ’t te druk met al die planten, het zijn er wel heel veel! Maar wij vertellen ‘m wel ons verhaal hoor, dat ie niet terug praat stoort ons niet. En we willen ook wel weer ’s via jou, Ferry, komen. Dat is goed, volgende keer! Afgesproken! En nu gaan jullie weer saai doen? Ja, wij gaan slapen.

Dinsdag 27 juni kregen we bericht van Odilia dat de steentjes die we vanaf de boot in zee hadden geworpen met de bedoeling Gotland te bereiken, een eiland hadden bereikt, maar welk, dat wisten ze nog niet. Het hing van de lichtwezens daar af of ze wilden meewerken om de juiste plek te bereiken. Afwachten dus maar.

’s Avonds kregen we heel veel strafpunten van de reiswezens; We hadden de hele dag met Irmeli opgetrokken, van de ene plek naar de andere, en niet één keer eraan gedacht de reiswezens te waarschuwen. Heel veel strafpunten!!