Letland

Maandag 3 juli, ondertussen al in Letland, reden we naar Berzaine over een landweg in het district  Valmiera (57.626953 / 25.211940), waar we een bord met uitleg zagen bij de Davini 1, een redelijk grote steen, met zgn. cupstones, kleine “putjes” er in, midden in bouwland. Eerst vlogen er twee zwanen over, daarna twee kraanvogels, en toen kwamen er zeven ooievaars paaltje-wissel spelen, waarna ze naar verder vertrokken. Toen pas liepen we naar de steen en vroegen contact met het lichtwezen. Deze reageerde terecht eerst met Dat is wel lang geleden, maar verder open en welwillend. Margrete vroeg of ie contact had met de steen verderop (Davini 2). Vroeger wel maar nu al lang niet meer, en bovendien is er daar geknoeid – maar hij wist niet goed hoe of wat. Hij gaf ook te kennen dat contact met ons wel wat veel voor ‘m werd, zo onvoorbereid, maar hij zou zeker het Grote Lichtwezen van vroeger toelaten als hij er aan toe was. Hij vroeg of ze in de buurt voelbaar aanwezig wilde blijven zodat hij aan haar hernieuwde aanwezigheid kon wennen.

Davini 2 ligt zo’n 2 km verderop, ergens linksaf, het staat aangegeven. Hier kwam Odilia erbij: De steen is verplaatst, en daardoor niet meer verbonden met zijn lichtwezen, maar het lichtwezen is nog wel aanwezig op de oorspronkelijke plaats. Ik wil proberen of ik ze weer met elkaar kan verbinden, en wil daarvoor Margrete vragen representant te staan, en kijken of ze contact met de deva van het gebied kan krijgen om deze dan naar het lichtwezen te begeleiden. Het lukte! Margrete voelde zich na enige tijd verbonden met het lichtwezen, en begon te huilen, voornamelijk van blijdschap. Steen en lichtwezen waren weer verbonden! Ook kon ze contact voelen met Davini 1.

Ik vroeg nog aan Odilia waarvoor die zogenaamde cupstones hadden gediend: Die werden gebruikt om voedsel mee te geven aan de overledenen als geschenk aan de goden, vooral aards voedsel om ze sterker aan de aarde te binden.

Later vertelde Odilia nog dat zowel Davinia 1 als Davinia 2 zich zeer geraakt, geroerd en dankbaar voelden en zich weer bewust van elkaar waren.

We riepen naar onze reiswezens “verzamelen” en vroegen naar onze bonuspunten. Hoezo?

Nou, omdat we jullie tijdig geroepen hebben! Enigszins verbouwereerd reageerden ze met: Oh ja.

Ik vroeg of ze wel eens onenigheid samen hadden: Nee, nooit, wij zijn nooit uit contact, wij zijn juist van contact en communicatie, wij zijn altijd vriendjes, ook met andere natuurwezens, waarmee ze aangaven dat ruzie alleen kan ontstaan als je uit contact met elkaar gaat, zoiets had Odilia ook al eens gezegd.

Later die dag reden we richting Riga, toen om een uur of 2, KNAL!!, onze auto plotseling in het rond draaide – voor mij alsof ik in een zweefmolen zat. Tot stilstand gekomen bleek hij bijna een hele cirkel beschreven te hebben. Ik mankeerde niets maar had geen idee wat er gebeurd zou kunnen zijn; ik had goed uitgekeken en geen verkeer waargenomen. Ik vroeg aan Margrete of met haar alles in orde was, die zei ja. Ik stapte uit en zag dat de auto rechtsachter was geraakt door een volkswagenbus. Ik liep eerst naar Margrete, deed haar deur open maar ze voelde zich toch niet zo goed. Uit de bus stapten twee jongemannen; de een had wat pijn z’n knie, de ander iets aan zijn pols; deze sprak wat Engels. Ik voelde me verward. Wat nu? Gelukkig stopte er nog iemand die goed Engels sprak en zei dat politie en ambulance onderweg waren.

Om een lang verhaal kort te maken, Margrete (met haar reiswezen) werd per ambulance naar het ziekenhuis in Valmiera vervoerd, de volkswagenbus werd weggesleept – en de politie stelde mij voor te proberen of mijn auto nog kon rijden. Als ik een gevaren driehoek achterop zou hangen (ik had totaal geen achterlichten meer) kon ik naar Valmiera rijden, het ziekenhuis bereiken en daar zou ook een Renaultdealer zijn voor reparatie. Zo gezegd zo gedaan. Margrete werd de volgende ochtend uit het ziekenhuis ontslagen, wel na uitvoerig onderzocht te zijn. Er werd een stevige hersenschudding geconstateerd, een aantal gekneusde ribben en één rib die op twee plaatsen gebroken was. Ze kreeg een recept voor veel pijnstillers mee en ik ging op zoek naar een hotel. Daar verbleven we twee weken voordat ik vervangend vervoer kreeg en we verder konden reizen.