Veneto

Woensdag 16 oktober, steken we de Rubicon over, staat ons iets onherroepelijks te gebeuren? Of geldt dit alleen als je net als Julius Ceasar van noord naar zuid gaat? Trouwens, van de Rubicon hebben we niets anders dan een bordje langs de tolweg gezien. Maar toch!           

Oostelijk Noord-Italië. Voorbij Padua, langs Vicenzo richting Verona begon de zonneschijn verstikt te raken in een gelige mist. Margrete dacht aan zeedamp, maar op 100 km van de dichtstbij zijnde zee bij Venetië? De reiswezens gevraagd wat zij ervan waarnemen: lucht- en waterwezens, en van die wezens die vaak uit schoorstenen komen. Dus smog! Zo’n beetje de hele dag, ene moment dunner en andere moment weer wat dikker.


Zo ook in Sovizzo, waar we aan de Viale Degli Alpini een ruime afgraving aantreffen met veel steenhopen en een keienrij, (round cairns) achter glas en overdekt, maar helaas ook tegen een flatgebouw aan en aan een vrij drukke weg. Dus weinig ruimte om uit te stralen. Er zijn verscheidene lichtwezens, voelen zich goed beschermd maar ook nogal ingesloten, stellen voor dat Odilia op een stiller moment terug komt.

slaapplaats bij parkeerplaats Parco del Lago Moro – Luina


Nog verder noordwaarts, ten noorden van Brescio ligt nabij Gorzone: Luine, Parco del Lago Moro,  ook wel Darfo Boario Terme genoemd, een groot berg-achtig gebied met veel rotstekeningen. De coördinaten van megalithic portal kloppen niet, maar het park is met google maps makkelijk te vinden. We kwamen er ’s avonds aan, hebben op de parkeerplaats overnacht vlakbij een eenzame muilezel. Zijn wel ’s avonds nog even naar de ingang gewandeld, waar je al een mooi overzicht van het beginstuk hebt en Odilia er over verteld.


’s Nachts om vier uur waren we even wakker voor een plaspauze, de reiswezens: Zijn jullie wakker? Wij ook! (Grapje, natuurwezens slapen nooit, ze hebben geen lijf dus worden nooit moe). We willen wat zeggen: Ze (Odilia) heeft al contact! Verder vertellen ze dat ze bij de muilezel zijn geweest, hij is wat zielig, zou wel een vriendje willen, en heeft niets te doen, al heel lang niet. Vroeger werd ie wel gebruikt om te trekken, vond ie wel leuk, had ie wat te doen. En ’s winters staat ie wel ergens binnen. En toen wilde hij niet meer met ons praten, doet ‘m te veel aan nare dingen denken. Ik vertelde ze dat mensen vroeger heel vaak per (muil)ezel reisden.
De reiswezens: Dan zouden jullie wel heel lang onderweg zijn met deze reis!
En ik vertelde dat er vroeger op het strand in Scheveningen ezeltjes waren waar je als kind een ritje op kon maken, kon mijn reiswezen zich dat herinneren of was hij toen nog niet bij mij? Ja, daar wist ie van. Goh, was je er toen al? Dan ben je vast bij mij gekomen toen ik naar Reeuwijk ging, misschien in mijn moeders buik al? Dat van Reeuwijk kon wel ’s kloppen, liet ie weten. En die van Margrete had ook weet van haar ezelritje op het strand in Katwijk.

’s Ochtends moesten we wachten tot het park om 9 uur open zou gaan en zijn toen aan het kokkerellen gegaan. Er was ook wat vuilnis op de parkeerplaats: een officiële grote gele bak met er naast wat volle vuilniszakken, en vlakbij ons hing aan een boom nog een overvolle afvalbak. Eerst kwam er een vuilniswagen de grote gele bak legen, maar de vuilniszakken ernaast liet ie liggen. De volgende vuilniswagen kwam alleen even pauze houden, de daarop volgende nam de vuilniszakken mee, en de vierde kwam speciaal de afvalbak aan de boom legen. ’s Lands wijs, ‘s lands eer!

De rotstekeningen in het park staan op afbeeldingen ter plaatse duidelijk weergegeven, leuke puzzel ze op de rotsen te herkennen. De dame van de toegang geeft ons ook nog een plattegrond mee waar de drie routes op staan aangegeven, vertelt er in luid Italiaans veel uitleg bij, en wijst met grootse gebaren en luide taal welke echt bellissimo zijn, magic en interesting, deze woorden Engels komen er ook aan te pas. En zeer terecht trouwens. Ze wijst ons er ook op dat het park tussen de middag om 12 uur sluit.  

Odilia vertelde dat van haar cultuur er slechts enkele zichtbaar waren, er waren later diverse culturen bij gekomen. Ze vertelde ook dat toen de mensen van haar cultuur vertrokken ze de boodschappen (of betekenis) van de tekeningen hadden meegenomen (niet de afbeelding!), daarna konden mensen de boodschappen of betekenis niet meer begrijpen, zelf zeiden de tekeningen haar ook niets meer. Ik vroeg: Kun je dat vergelijken hoe wij een kerk die niet meer gebruikt wordt ontwijden? Ja, daar kun je het goed mee vergelijken.



En we hebben het lichtwezen van het park opgesteld: Welkom op mijn terrein, fijn dat jullie belangstelling hebben en er respectvol mee omgaan. En ik wil graag nog éen ding benadrukken: Geniet! Dat deden we zeker, waar het mooie weer aan meewerkte. We kwamen om 10 uur aan, en toen wij meenden dat een kerkklok 11 sloeg hoorden we de dame luidkeels roepen, blijkbaar hadden we één slag niet gehoord, maar we waren wel al op de terugweg en gelukkig was ze vol begrip dat we er zoveel tijd aan hadden besteed, wat maakte dat ze niet boos was dat we wat te laat kwamen en haar hadden laten wachten, zo bevlogen was ze over “haar”park, en dat alles in een stortvloed van Italiaans.

The rock of the Spirits – Paspardo

Een half uur later dachten we via de stad Capo di Ponte (Lombardije) aan te komen bij  Al de Plaha, met rotstekeningen, maar we kwamen uit op een parkeerplaats voor een openbaar parkjein het dorp Paspardo met spelende kinderen en een ouder stel aan de picknicktafel, heel veel kastanjes op de grond en wat rotsachtige stenen,Rock of the Spirits, volgens het info bord met rotstekeningen, en lichtwezens volgens de reiswezens (en Odilia, even later). Margrete eerst foto’s genomen en ik aan het oude stel gevraagd naar Al de Plaha. Dat werd mij in het Italiaans  uitvoerig uitgelegd en voor alle zekerheid werd ik ook nog verwezen naar een wat jongere bewoner die net zijn huis uit kwam en Engels sprak: Left, left again, down the hill on your right. Duidelijke taal. Toen gingen Margrete maar even de auto in voor overleg met Odilia en een contactwezen, want de spelende kinderen maakten nogal veel lawaai. Het contactwezen voelde zich wat onwennig in een auto maar luisterde aandachtig, begreep de boodschap, zei dat ie verwachtte dat zijn lichtwezen er wel van zou opkijken. Daarna gingen wij wat kastanjes rapen, daarbij overenthousiast bijgestaan door de man van het stel, hij wist van geen ophouden, roepend: gratis!  In een mum van tijd hadden we een tas vol, kwam hij nog met een grote lege plastic tas aan, maar we hadden meer dan genoeg! Basta….
Margrete belooft er iets lekkers van te bereiden. (46.031925 / 10.36115). Ondertussen hadden de kinderen ontdekt dat wij Engels verstonden en kwamen ze door elkaar schreeuwend hun naam vertellen, my name is…, what’s your name? De naam Ferry pakten ze niet op, maar Fernando en Marguerita wel, en maar roepen…….en dat terwijl de oude man nog steeds kastanjes voor ons aan het rapen was! Het werd dringend tijd om op te stappen, auto in, deuren dicht, rust! Inderdaad 2 x links dan de heuvel af, rechts een parkeerplaats met weer rotsen en tekeningen er op, met de mooie naam Sottolaiolo 1 en 2. (46.031925 / 10.36115) Al de Plaha ligt vlakbij maar iets verder, maar Odilia was al tevreden en had contact met de landschapsengel, dus zou wel verder rondgeleid worden.  

 

Verderop, niet ver van Bergamo in Parco Sellero (plaatsje Sellero) zijn ook rotstekeningen. De gps wijst als precieze plek een plek in de tunnel aan, het ligt natuurlijk daar bovenop de berg, maar we zien geen wegen er naar toe. Odilia laat weten: Dit ligt in dezelfde streek als de vorige, de deva hier is zeer hulpvaardig en geeft me een uitgebreide rondleiding (een ander deel van mij is daar nu bezig) dus deze vind ik dan nog wel. (46.063141 / 10.338691)