Rondom Foggia

De volgende ligt in het binnenland niet ver van de stad Foggia, aan de Via San Severo, volgens onze info (megalithic portal) een henge (?), Paso di Corvo. Toegangshek gesloten, we lopen in het donker over het omgeploegde veld ernaast, twee hondjes komen ons blaffend tegemoet, aan Margrete’s looptempo merk ik al dat ze “geleid” wordt, we worden opgewacht door een meneer die geen engels spreekt, voor ons het woord chiuso (gesloten) wel vijf keer herhaald, ik  probeer wat italiaanse en internationale woorden die weinig effect scoren, maar Margrete weet precies waar ze zijn moet, achter een huisje, ze kan het dus onmogelijk gezien hebben, loopt erheen, neemt wat foto’s, ik volg even later want het gesprek met de meneer leidt tot niets.
Wij hebben het gezien, wij hebben ons laten zien, nemen afscheid van de meneer (grazie, ciao!) en halverwege het omgeploegde veld vragen we contact met een contactwezen, die graag  meer wil weten, want zijn lichtwezen heeft wel iets bijzonders gevoeld bij ons. Wij leggen ‘m onze bedoeling uit, hij geeft aan geen beslissingen te kunnen nemen maar zal wel alles aan zijn lichtwezen melden. Als we bij de auto komen zeggen de reiswezens dat er al contact is tussen Odilia en het lichtwezen.

Henge bij daglicht

 

Vlakbij op een weggetje een klein stukje het veld in (mocht de startmotor het niet doen dan is hulp nabij) gaan we slapen.

Even later twee autolampen die op ons schijnen: Staan we in de weg? (heel goed mogelijk, midden op het pad) of staan we op iemands erf? (weten we wel zeker). Nee, bezorgd of we problemen hebben en hulp nodig. Alweer: Va bene. Tutti oké! Buena Notte! Si, buena notte.

De reiswezens vinden weer dat ze een saaie dag gehad hebben (naar ons idee genoeg techniekwezens in de garage, maar die hebben niet echt hun belangstelling) en willen weer een feestje bouwen. Onze bekende voorwaarden, wij hebben een prima nachtrust genoten en horen de volgende ochtend dat het feestje mislukt is: het boomwezen van de olijfgaard had geen zin te komen en aan de andere kant een kaal veld, valt niet veel van te halen.

De volgende ochtend, maandag 14, start de auto direct, een Renault dealer in Foggia heeft pas volgende week tijd voor ons maar verwijst ons naar een Renault garage 20 km verderop in Orta Nova. Ze spreken Engels, checken nog even of het niet de accu zou kunnen zijn, het is even onderhandelen en benadrukken dat we èn onderweg naar Nederland zijn, èn in de auto slapen en ‘m dus ook ’s nachts nodig hebben, uiteindelijk voor een kleine meerprijs kunnen ze ‘m dezelfde dag nog in orde maken. (de startmotor moet ergens opgehaald worden). Tussen de middag sluit de garage, hek op slot en alarm aan, ze bieden zelfs aan ons naar Foggia te brengen voor een restaurant maar we hebben al een kant en klare maaltijd bij ons (Margrete ’s ochtends al bereid) en mogen op het terrein verblijven. Om zes uur rijden we de auto weer de weg op om een flink eind te rijden richting onze volgende twee bestemmingen vlak onder L’Aquila, dat iets noordelijker ligt dan Rome, maar in het binnenland, zo’n drie uur in totaal, waarvan we er ruim één aflegden voor we een slaapplek kozen.