West- Zwitser-land van noord naar zuid.

Zaterdag 28 bracht de hele dag regen, de verdere week alle dagen heerlijk zonnig zomerweer;  ook in de natuur voelt het nog hoog zomer, volop bloeiende bloemen, vlinders, bijen en andere insecten, de herfst laat zich alleen kenmerken door veel paddestoelen in het bos  en in sommige streken fel gekleurde bladeren aan de bomen, en ’s avonds vroeg donker. Alleen op de dag van Leidens 0ntzet zien we de zon bijna niet.

De eerste bestemming bracht ons vlakbij het welbekende Dornach,(dichtbij Basel) vooraan in het bos bij Aesch, tegenover een trim-werktuig, enigszins verscholen, een zgn. steenkist (dolmen grab). Odilia waarschuwde dat het wezen daar heel erg teruggetrokken was, maar probeer maar of je contact krijgt. Hij was uitermate verbaasd aangesproken te worden: Jullie zien mij toch niet! Hoe weten jullie dan van mij af? Maar wel bijzonder, dat is wel heel lang geleden dat ik contact had met mensen, wat een mooie tijd, die komt nooit meer terug! Margrete: Dat klopt, maar het Grote Lichtwezen uit die tijd (Odilia) is wel terug, hier en nu, met ons mee gekomen. Werkelijk? Als dat eens waar kon zijn. M: Het is waar, wij praten met haar net zoals nu met jou, en als je zo net geluisterd hebt, heb je dat al kunnen horen. Ondertussen liepen bij mij als zijn representant de tranen over de wangen van ontroering, zo ontdaan was hij. Vol blijdschap en dankbaarheid namen we afscheid om hem verder met Odilia te laten.

Op zondag vertrekken we voor de tweede bestemming, maar onderweg zien we onverwachts het plaatsje Niederbipp aangekondigd, en in Oberbipp woont onze goede vriendin Babs, die we eigenlijk op de terugweg (als we er tijd voor zouden vinden) wilden bezoeken; dus dan maar nu, we zijn toch in de buurt. Maar haar telefoon nummer klopte niet, en haar precieze adres wisten we niet; zouden we het nog weten te vinden in een plaats met duizend inwoners? Rondgevraagd, maar niemand die haar naam kende, maar ineens herinnerde Margrete zich dat Babs soms in de käserei werkte. Die wist men ons wel te duiden, nog even vragen aan een jongeman die in een tuin aan het werk was, en die zei: Ja hier! En zou ze wel thuis zijn op een stralende zondagmiddag? Margrete had dat getest en de uitkomst was dat we haar thuis zouden treffen. En inderdaad, ze vertelde dat ze ’s ochtends nog vol plannen zat wat ze die dag allemaal zou gaan doen, en uiteindelijk er niets van was gekomen en ze nog thuis zat. Ze begreep zelf eigenlijk niet wat haar nou had thuis gehouden. Welk toeval! Ze vertelde dat onze vriend Berchthold vlakbij haar in de buurt een huis had gekocht, en Ulli, die we ook goed kenden van natuuropstellingen, er op bezoek was. Dat werd me toch een onverwachte reunie! En Ulli’s neef met zijn Maleisische vrouw (en haar dochter) waren er ook, die kenden we nog niet, maar haar uitstekende oosterse kookkunst leerden we direct kennen door een overheerlijke maaltijd! Tevens een feestje voor onze reiswezens, want de leden van dit gezelschap hadden veel en ver gereisd, dus veel uitwisseling. Berchthold’s huis biedt uitzicht op vele hoge sneeuwtoppen, die we tot in de avond hebben zitten bewonderen tot ze eerst blauw en daarna grijs/zwart kleurden, fantastisch! Ondertussen kwamen Margrete en ik te spreken over onze reisdoelen, onze missie erachter, over reiswezens, over Odilia, megalieten en hun Archai-wezens etc. Ze waren een en al oor, zaten vol vragen, en uiteindelijk nodigden we Odilia uit, o.a. om uit te leggen hoe alles deze dag zo had kunnen lopen, dat was toch meer dan toeval? Reken maar, zei ze, hier hebben heel wat karmische wezens aan meegewerkt, vooral omdat er geweten werd  dat in deze groep er veel belangstelling leeft voor de wereld van de natuurwezens en wat dies meer zij. En wat dacht je van het kussen van jouw sofa? Daar is al lang veel plezier aan beleefd, en nog steeds!  (Dit behoeft enige uitleg:  Op een gegeven moment stond Berchthold op van zijn houten bank, en zagen we ineens het kussen waarop hij had gezeten: onmiskenbaar het kussen van mijn bank thuis dat zoek was geraakt. Wat bleek? Drie jaar geleden hadden Margrete en ik deelgenomen aan een weekend natuuropstellingen in Duitsland, waar ook Berchthold, Babs en Ulli waren. Margrete liep toentertijd nog op krukken, en had om goed te kunnen zitten een kussentje nodig, dat zij van mijn bank had meegenomen. Blijkbaar vergeten om mee terug te nemen! En bij toeval door Berchthold meegenomen. En nu liet Odilia nogmaals van zich horen: In die tijd kon Margrete niet zo goed uit de voeten, en droeg jij (Ferry) zorg voor jullie bagage. Dus het was niet Margrete die jij al die tijd verweten hebt die het heeft zoek gemaakt, maar jijzelf! En wij, vanuit onze wereld hadden er reuze schik in om te zorgen dat jij dat van jezelf zou ontdekken door het hier terug te vinden! (Berchthold had er wel moeite mee om er na al die jaren ineens afstand van te moeten doen). Odilia bood aan de groep aan nog enige persoonlijke vragen te beantwoorden, waarbij ze de mensen diep in het hart wist te raken. Berchthold had een vraag hoe hij een intensere verbinding met de bergen kon leggen; Odilia’s reactie: door voor de bergen te zingen of muziek te maken. Aldus sloten we de avond af met een intense gezamenlijke muziek-sessie, gericht op de bergen. En op 0dilia’s voorstel sloten we de avond af met de hartverbinding, zoals we die enkele jaren geleden van een graancirkelwezen hadden vernomen (zie onze website  www.natuurlijkewezens.nl )      

’s Avonds reden we nog naar onze volgende bestemming in het nabijgelegen Attiswil Freistein  om te gaan slapen op de parkeerplaats van de kerk vlakbij de menhir die daar op een ruim grasveld staat. Pas toen we in bed lagen ontdekten we dat de klok in de kerktoren elk kwartier luid de tijd aangaf; gelukkig waren we moe genoeg om er doorheen te slapen. Wel kregen we midden in de nacht bezoek van het contactwezen van het Lichtwezen: er was hun verteld, door “die wezens die bij jullie horen”, dat het Grote Lichtwezen van heel lang geleden terug is, kan dat? Dat was toen een mooie tijd, heel anders hier, geen huizen, alleen maar bossen en velden, ik kan ’t me nog maar vaag herinneren, zo lang geleden! En hoe kan het dat ik met jullie kan praten, dat kon vroeger ook, maar een beetje anders, niet met woorden, maar klanken, bijzonder allemaal. Ik: Het Grote Lichtwezen is inderdaad terug, via ons kon ze deze plek terug vinden, misschien luistert ze nu wel mee; zodra het donkere licht (=de maan) weg gaat komen wij naar je lichtwezen om het contact met het Grote Lichtwezen te herstellen, vertel ‘m dat maar. Ga ik doen, dag! 

Die ochtend bij de menhir: Sorry dat we je hebben laten wachten. Lichtwezen: Ach, wat is tijd, ik heb het nieuws gehoord en haar al enigszins gevoeld, dus ik weet dat het waar is. En misschien maar goed ook, ik ben nu wat voorbereid, anders zou het wel als een schok zijn aangekomen. Maar hoe nu verder, want ik ben wel reuze nieuwsgierig. Margrete legde uit dat zodra wij ons gesprek beëindigden het Grote Lichtwezen zich zou laten voelen, maar eerst legde ze nog uit dat de verbinding via de steentjes voor eeuwig in stand zou kunnen blijven, en dus niet afhankelijk van ons zou zijn, want wij gaan weer verder naar een volgend lichtwezen om dat te verbinden. Het lichtwezen: Jullie doen mooi werk, en geweldig bedankt, ik ben zo blij, dank, heel veel dank, dag.

En wij op weg naar de volgende: Agassiz Stein.  

Eerst even schrikken, Margrete’s smartphone gaf geen enkele verbinding meer, geen mailbox, geen googlemaps, vervelend. Toen de mijne geprobeerd, idem dito. Wat speelt er? We hebben op reis wel eens eerder last gehad van storende grappenmaker-wezens, nu weer? Even goed zoeken en er kwam een berichtje, een aanbieding voor internet-verbinding voor 15 euro. T-mobile (en waarschijnlijk ook andere providers) heeft blijkbaar geen overeenkomst met Zwitserland. Goed om te weten! En misschien Oostenrijk net zo? Goed om op voorbereid te zijn voor een volgende reis.

Onze derde bestemming in Zwitserland: Agassiz Stein nabij Murten, Haut-Vully, vlakbij de Murten See. De gps wijst naar rechts vanaf de weg over een pad langs maisvelden, iets verder naar rechts vooraan maar steil omlaag het bos in. Na wat uitglijden en vasthouden stuiten we op een race-circuit voor mountainbikes. Er loopt een pad naar links, en daar tegen de heuvelwand zien we een zwerfkei van enorme omvang, wel 3 m hoog en 5 breed; dat is ‘m! We overleggen kort met Odilia: Maak maar contact, ik zie helder licht. We doen dit keer eerst de hartverbinding met klank erbij, dan spreken we het lichtwezen aan: Ben je er? Ja, hij is helder aanwezig, vertelt dat ie onder de indruk is van onze klank, maar heeft ook iets opgevangen van ons gesprek met 0dilia: Wie of wat was dat? Margrete: het Grote Lichtwezen van vroeger! Hij: Ik vermoedde het al, maar durfde het niet uit te spreken. Margrete: Wil je nog een keer onze klank horen? Hij: Graag, maar nog liever wil ik contact met het Grote Lichtwezen, wat bijzonder na al die tijd, maakt me echt heel verlangend. Margrete: Wij laten je los, dan kun je contact maken, dag. Hij: Dank, heel veel dank, en goede reis verder, oh, wat ben ik dankbaar! En wij gaan weer verder, naar…..