Nabij Offen-burg

In het donker benaderen we nabij Offenburg Ortenberg met wijngaarden, we rijden helemaal naar boven tot vlakbij het kasteel en gaan daar slapen. We proberen met een zaklantaarn nog de menhir Bibelistein of Glückelestein tussen de wijnranken te vinden, maar de volgende ochtend blijken de coördinaten er een paar meter naast te zitten; op de goede plek staat zelfs een bordje, maar hij was ook niet te vinden in het donker omdat er een struik voor staat. ’s Nachts laten de reiswezens weten dat Odilia al contact heeft. ’s Ochtends komen de reiswezens bezoek aankondigen: het contactwezen van het lichtwezen (wij liggen nog in bed): Goedemorgen, ik hoorde dat jullie contact wilden (?), vandaag is één groot feest, het Grote Lichtwezen is terug! Jullie hebben hier geslapen, dat gebeurt al heel lang niet meer, heel vroeger wel dus ik weet wat slapen is; vroeger praatten mensen ook met het lichtwezen, nu nooit meer, alleen jullie, maar het is wel iets anders. Op deze mooie plek kwamen vroeger heel vaak mensen, nu alleen maar af en toe, maar niemand die contact maakt. En vroeger waren er meer lichtwezens in de omgeving, hadden we contact met elkaar, nu is dat er niet meer, en neemt weer afscheid. Odilia laat weten samen met de deva op zoek te gaan in de omgeving want er moeten meer lichtwezens zijn. Vreemd, gisteravond was het kasteel mooi zichtbaar met verlichting; nu in de ochtendmist is het totaal aan het zicht onttrokken.

Door naar Schwaibach, nabij Gengenbach, voor twee megalieten: Heidenplatz und Steinsofa, liggen op 20 m van elkaar met elk  een lichtwezen; langs de weg tegenover nr 23 hangt een bordje aan een schuur, en van daaraf loopt een behoorlijk steil pad, (1,1 km) maar Heidenplatz staat geregeld aangegeven. We overleggen even met Odilia, even later zegt het lichtwezen: Ik wacht, en jullie gesprek zo even vind ik uitermate intrigerend; wij hebben onvoorstelbaar lang gewacht, maar gelukkig leven we niet met tijd, en ook onvoorstelbaar met jullie te kunnen praten, en helemaal onvoorstelbaar dat het Grote Lichtwezen hier door mensen wordt gebracht, maar ach, we zijn er heel blij mee. Ook hier gaar Odilia met de deva op zoek naar meer lichtwezens.


De kolossale Mauzenstein ligt hoog op een berg met voor auto’s verboden maar goede wegen nabij Bad Herrenalb, Bernbach. Wij rijden toch maar de berg op, maken contact met het lichtwezen, houden een uitgebreide pauze op de berg in de zon; een boswachter reageert verbaasd ons hier aan te treffen, geeft uitleg dat je hier alleen met speciale vergunning met de auto mag komen, maar we mogen onze lunchpauze afmaken. We hadden heel bewust het risico van een bekeuring genomen, want om hier te kunnen komen is echt uren lopen, en dat gold dus niet alleen op deze plaats, maar ook al eerder een paar keer. Hoe dan ook, een beetje schuldbesef en waardering van zijn vriendelijkheid.

En hier overleggen we: hebben we echt nog zin om verder te gaan megalieten af te reizen? Eigenlijk zitten we “vol”, voelen we. We besluiten door te rijden naar Maasmechelen om daar grote kiezelstenen mee te nemen voor mijn landje in Reeuwijk. We maken aanstalten om te vertrekken, maar ontdekken een aantal “omgevingsfactoren”  te hebben verontachtzaamd. Als eerste meldt zich Odilia: Ik krijg de indruk dat jullie een beslissing hebben genomen? We vertellen dat we niet naar nog meer megalieten gaan maar (bijna) rechtstreeks huiswaarts. Ze heeft alle begrip voor onze beslissing, zegt dat ze al ruim tevreden is met het vele dat ze in deze reis heeft mogen ontvangen van ons en wenst ons een goede reis verder, en tot later.
Door haar tussenkomst begrijpen we dat er meer zijn die we moeten informeren: de reiswezens, die heel teleurgesteld reageren, willen nog wel heel lang doorgaan, zijn uiteindelijk reiswezens! En het autowezen! Die reageert zo mogelijk nog heftiger, had ie totaal niet op gerekend, hij genoot zo van heerlijk rijden over al die verschillende soorten wegen, vooral de snelwegen, heerlijk! en dan vanaf morgen heel veel stil staan? Wat jammer, hij had het zo naar zijn zin: 9000 km afgelegd zonder haperen.
Het is niet anders. Nog wel vier uur rijden (werden er vijf, door de files) naar Maasmechelen, waar we de auto zo parkeren dat we de herrie van de DSM minder horen, ’s ochtends stenen rapen, later in de ochtend de stenen “lozen” in Reeuwijk en rond lunchtijd thuis. Vol van megalieten, en nu nog verslagen schrijven en foto’s plaatsen. En als dat gebeurd is: versturen!
Bij deze, het laatste stukje van deze reis. We hopen dat de verslagen jullie konden boeien. En dank aan hen die erop gereageerd hebben..