Op weg naar Tren-tino

We gaan de Passo Tonale over (1800 m), in de verte zien we sneeuwtoppen; Margrete merkt op: Maar goed dat zij ze niet zien. De reiswezens reageren: Jullie hebben het over ons en sneeuwbergen, dat zien we aan de plaatjes in jullie hoofd. Margrete vraagt zich af hoe ze dat nou kunnen zien, zij hebben daar natuurlijk geen antwoord op. ’s Avonds draaien we de tolweg naar Bolzano/Bozen af en vinden al snel een weg langs een appelgaard, waar wij tussen de bomen (allemaal in kaarsrechte rijen) onze slaapplek vinden. Maar voordat we gaan slapen nog even snel de niet geplukte of geraapte appels verzamelen, voor ons genoeg voor de komende week.

Odilia reageert ’s avonds op Margrete’s vraag: De reiswezens herkennen de plaatjes in jullie hoofd voor zover ze die zelf kennen, sneeuw kennen ze uit eigen ervaring; als jullie het over bomen hebben herkennen zij de “kleur bomen”, maar kennen geen kleur voor boomsoorten, wel, als ze die kennen, voor individuele bomen, b.v. de boom in jouw tuin. Zo herkennen ze ook de plaatjes van jullie familie, voor zover ze die kennen, of als jullie het over iemand gehad hebben en zijn naam daarbij genoemd; ze herkennen dan weer twee kleuren, één van familie en één van b.v. Tante Es. Jullie tegenwoordige mensen zijn veel meer geneigd te kijken naar boomsoorten, en niet naar individuele bomen. Op dezelfde wijze verstaat zo een hond als zijn baas zegt: Zit! De hond neemt de kleur waar die bij deze instructie kent. Ik ben trouwens heel benieuwd naar jouw plannen om samen met Nicolaas opstellingen te doen over planeten en boomsoorten en mineralen; ik wil je daarbij nog een tip geven: stel op mijn plaats op aarde, op de Odiliënberg, en mijn plaats in de kosmos, en ik beveel je daarbij aan om bij de laatste zelf representant te gaan staan, dan voel je dat ook eens en dat is ook goed voor jou omdat jijzelf bijna nooit voor mij gaat staan maar dat aan Margrete overlaat, begrijpelijk wel want het gaat haar nu eenmaal heel gemakkelijk af, maar toch jammer, wat mij betreft mag je het gerust vaker proberen.  Wat ik de volgende dag ook deed, en het lukte me wel om de boodschap door te geven, voelde heel sterk haar dankbaarheid en ontroering dat ik dit deed, maar ook mijn aarzeling omdat ik me ook bewust ben van het verschil tussen mijn tussenkomst en die van Margrete, waarop Odilia zelfs reageerde met: Dit is een oud patroon, dat je bang bent het niet goed genoeg te doen.