Ligurië 1e deel

 

Het Monticello Dolmen, (44.189578 / 8.331217) nabij de stad Finale Ligure in de regio Ligurië (de kuststreek bij Genua). Even voorbij het punt dat de coördinaten aangeven is een parkeerplaats voor drie auto’s en daar loopt een pad omhoog. Een nogal lastig begaanbaar pad vol vaste en losse stenen, tevens vrij steil. Margrete heeft er plezier in, een lekkere klim, ik heb last van nogal drukkend weer en de omschakeling van twee uur ingespannen rijden. Wat er nog over is van het dolmen ligt direct aan het pad. Odilia: Is er slecht aan toe, weet niet of jullie er contact mee kunnen maken, maar probeer maar. Ik als representant voel me net zoals ik mezelf net beschreven heb: Net aan aanwezig, weinig helder, te slap om nee te zeggen, weinig vertrouwen dat het wat zal opleveren. Odilia laat later weten dat ze ‘m ondersteunende wezens zal sturen, en dan maar afwachten. Terug bij de auto gutst ’t zweet van mijn lijf, ga me eerst afspoelen, doe daarvoor mijn horloge af (dierbaar erfstuk van mijn vader), leg ‘m even op het dak van de auto, en daarna vertrekken we voor de volgende. Daar aangekomen besef ik dat ik mijn horloge niet van het dak heb gepakt. Margrete test voor me of het zin heeft terug te rijden, zullen we het nog ergens vinden? Nee. Zeker weten? Ja. Heel jammer, zonde, een erfstuk van mijn vader, en een heel goed horloge. Voor alle zekerheid toch ook nog in de auto gezocht, hoewel ik er heel zeker van was dat ik ‘m op het dak had laten liggen. Je weet nooit.

De volgende, naamloos, 342 m boven zeeniveau, in dezelfde regio, een steil kronkelweggetje op, na een paar scherpe bochten wordt de weg onbegaanbaar voor de auto. Volgens de gps nog 3,3 km te gaan. We besluiten daar te overnachten; er komen enkele bergbeklimmers langs, maar geen van alle weet iets van megalieten hogerop. Margrete test dat wij daar ook niets zullen vinden. We doen ons verhaal aan Odilia die samen met de deva op zoek gaat, maar uiteindelijk ook onverrichter zake. (44.19345 / 8.31225)

De volgende ochtend toetsen we de coördinaten voor de volgende bestemming in, we dalen af en berijden dezelfde weg als we gekomen zijn, dus ook langs de parkeerplaats van gister. Toch maar even geparkeerd, er rond gekeken, ook op de plaats waar ik gedraaid had, maar niets! De auto gestart, ik wil wegrijden, zie ik mijn horloge voor me op het dashboard liggen!! Dit kan niet!! Hier zou ik het al veel eerder gezien hebben, we hebben er samen zelfs naar gezocht. Direct Odilia aangeroepen, wat speelt hier, dit kan echt niet op normale manier gebeurd zijn, weet jij er meer vanaf? Zij: Ja, het is een erfstuk van je vader, dat mag niet zomaar zoek raken, en jij was gisteren niet helemaal aanwezig (nu ook niet helemaal, maar wel iets beter). Je hebt ’t inderdaad op het dak van je auto laten liggen, en toen is er vanuit onze wereld ingegrepen. Ik hoop dat dit een goede les voor je is. Ik: Dit kan toch niet, kunnen jullie mijn horloge opgepakt hebben en in de auto hebben terug gelegd?! Wij kunnen dat als we het belangrijk genoeg vinden. Neem je les. Nou, bijzonder, heb er moeite mee, zo onwerkelijk, maar ik besef dat het wel waar moet zijn, want ik ben er heel zeker van dat ik ’t op het dak heb laten liggen. Heel veel dank, ben er heel blij mee, voel me geraakt. Margrete viel me bij: Ik weet heel zeker dat ik gisteren op je dashboard heb gezocht, het lag er niet. De reiswezens deden ook nog een duit in het zakje: Wij hebben ook gezien dat je het op het dak hebt laten liggen! Wonderbaarlijk allemaal.


Aan de overkant van dezelfde  parkeerplaats, bij een agriturismo omhoog voor Bric-le-Pile, Sanguineto, maar google-maps wil ons nog bijna 4 km steil omhoog laten lopen. Dan eerst maar even vragen bij de agriturismo, de mensen hebben er nog nooit van gehoord en weten ook van geen dolmen daar omhoog. Dochterlief belt nog naar vriendje Thomas, die beter Engels spreekt, maar weet er ook geen dolmen. Overleg met Odilia die met de deva op zoek gaat. Even later bericht dat ze daar hoog iets heel ouds hebben gevonden, reeds lang ver weggezakt, maar voor ons beslist onbereikbaar; ze heeft twijfels of het gaat lukken deze nog tot leven te roepen, maar geeft de hoop niet op al zal dit zeker veel tijd vergen. Wij kunnen verder gaan en deze plek los laten.

De volgende in Ligurië,  hoog boven Arma Strapatente, nabij Orco-Feglino, eigenlijk de achterkant van de berg van de vorige plek, een bijna volle parkeerplaats, veel bergbeklimmers. In de rotswand gaten, grotten misschien, waar de neolieten hun opbaringen / voorouder-inwijdingen lieten plaats vinden, voor ons moeilijk voor te stellen in zo’n hoge rotswand. Maar liep er 5000 jaar geleden wellicht een pad, nu weggespoeld door de rivier? In elk geval kunnen wij er niet bij, maar Odilia en de deva aldaar welzeker. De ceremonie met de steentjes, de hartverbinding en het lekkers voor de natuurwezens (honing, chocola, tabak en rode wijn) doen we bij de parkeerplaats. (44.21153 /8.35028)

Op naar Alpicella, Ceresa, ook in de bergen, maar met de auto konden we niet verder. Er was daar een man aan het werk, die vertelde ons nog een kwartiertje verder te lopen. En verderop lagen er grote stenen langs het pad. Restanten van dolmens? Aan de reiswezens gevraagd of ze er lichtwezens konden waarnemen. Nee, niets! Nog verder lopen? We besloten tot overleg met Odilia die vertelde dat de stenen daar inderdaad restanten van hunebedden zijn maar nog wel met lichtwezens, alleen waren die zo ver weggezakt dat ze voor de reiswezens niet meer waarneembaar  waren. Geen contact maken, maar alleen de hartverbinding om ze heel zachtjes terug te roepen, maar verder met rust laten; wel steentjes en lekkers, en dat laatste om de natuurwezens die met hun betrokken zijn aan te moedigen ze te blijven ondersteunen. De reiswezens nu hadden het idee dat ze iets fout hadden gedaan, maar we hebben ze er stevig van overtuigd dat dit beslist niet het geval was en dat we hen absoluut niets verweten. Terug naar de bewoonde wereld, Varazze aan de kust, in de Coop genoten van een heerlijke warme maaltijd. (44.40679 / 8.54818)


Dan weer de bergen in, naar Monte Beigua nabij Alpicella, een 100 m lang pad, Strada Megalitica langs de Bric Grippina Heuvel, er schijnt ook een fontein te zijn. Maar het liep anders: op 3,3 km afstand van deze bestemming geeft mijn gps aan rechtdoor te rijden; de weg houdt echter plotseling op, voor ons staat een huis met smalle voortuin.. Ondertussen sta ik op een kleine parkeerplaats waar geen ruimte is om te draaien, de weg achter me loopt naar beneden, dus niet te zien in mijn spiegel. Ik verken de parkeerplaats van het huis achter me, waar ook zonder drempel een grote diepte aan grenst, kies voor een veilige draai maar er is wel hoogteverschil tussen de weg en de parkeerplaats. Ik schat in dat mijn bumper het wel haalt, maar helaas, de linker hoek scheurt los. Ik kan er wel mee rijden en weer beneden in Varazze zoek ik reparatie voor de bumper. Drie garages later vind ik eindelijk ergens achteraf een carrosserie-bedrijf. Het is half zes vrijdagmiddag, de man begint direct aan mijn bumper en om zes uur zit ie weer vast. Aan de man’s inzet kun je merken dat hij zijn werk met liefde en toewijding doet. De reiswezens hadden dit ook waargenomen (konden ze zien aan zijn licht!) en waren ervan onder de indruk “bijna had hij de auto gezoend, zo toegewijd was hij”. Wat een bof,nog voor het weekend weer in orde. Odilia: daar hebben wij hard aan meegewerkt, ook in ons eigen belang! Monte Beigua hebben we verder maar gelaten, spijtig voor Odilia. (44.404939 /8.559025)

Menhir Cian da Munega (= nonnenveld) in Sant’Ambrogio staat op een heuveltje hoog boven de snelweg en aan de andere kant is dit een nogal achteraf gelegen onopvallende verhoging langs een stille weg en ook nog achter een hek vanwaar wij ‘m benaderen. (44.36706 /8.60116) Hij heeft een weids uitzicht over de Golf van Ligurië aan de ene kant en op een berg aan de land-kant. Odilia is zeer bezorgd over de herrie en vraagt ons alleen de hartverbinding te doen, de steentjes en het lekkers. Als ze uitgesproken is zegt ze: Ach, probeer toch maar contact te maken, wie weet lukt ’t wel. En of het lukt! Hij is sterk en helder aanwezig, de herrie vindt ie inderdaad zeer storend maar hij geniet van zijn uitzicht, fijn voor zijn werking. Hij heeft vragen over hoe wij ‘m gevonden hebben en van ‘m af weten, vindt het idee van Odilia om vannacht langs te komen voor contact als het wat stiller is prima, maar voegt er even later aan toe: Ach, ik ben toch wel heel nieuwsgierig, laat ze zich nu maar vast een beetje zien, dan weet ik zeker dat jullie hetzelfde Grote Lichtwezen bedoelen als ik; het is op zich al bijzonder dat jullie met deze boodschap komen, maar ik heb graag zekerheid. En heel veel dank.

Les Peintures du Rocher du Cháteau (rock art) niet bereikbaar, aan de overkant van het water.