Bari

Het lijkt zo vanzelfsprekend, maar op onze reizen in andere streken / landen hebben we heel wat lichtwezens ontmoet die niet bereid waren tot contact met het Grote Lichtwezen, of wel omdat ze in pijn waren over het in de steek gelaten zijn, en soms ook nog heel woedend over zijn, en anderen hadden zo ver de hoop en het verlangen opgegeven dat ze in hun bewustzijn ver weg gezakt waren en met rust gelaten wilden worden. Zulke reacties hebben we op deze reis (inclusief Zwitserland) nog niet meegemaakt. Qua verslagschrijving lijkt dit wellicht wat eentonig, maar toch zeker niet vanzelfsprekend.

Verder naar volgende bestemmingen in de buurt van Bari, de grote havenstad heel wat noordelijker aan de oostkust, dus niet meer echt in de hiel/hak, maar qua weer nog wel echt zuidelijk, volop zon en 24 graden.
 
Laat in de avond bereiken we Dolmen la Chianca, (41.194144 / 16.487337) aan een stille weg even buiten Bisceglie, ten N.W. van Bari. Een vrij groot dolmen, wordt duidelijk aangegeven, goed beschermd. Ook dit lichtwezen voelt zich overrompeld, maar wil graag weer contact.
 
Tegenover dit dolmen ligt aan de weg een ruime parkeerplaats waar we zijn blijven slapen. De reiswezens hadden weer eens een saaie dag gehad en vroegen of ze weer ’s een feestje mochten bouwen; wat ons betreft prima als het onze nachtrust maar niet zou verstoren. Het zou anders lopen: wij hadden die nacht bezoek van enkele muggen, en van tijd tot tijd hielden we een muggenjacht en sloegen er op los, daarmee het feestje van de reiswezens geheel verstorend. Jammer voor ze maar voor de muggen voelden we geen medelijden, ondanks dat Odilia wel ’s gezegd had dat ook muggen lichtwezens zijn en nuttig in het grote geheel.


De reiswezens werden op andere wijze gecompenseerd voor een voor hun nogal saaie dag:  Margrete was boos dat ze niet de klamboe bij de achterdeur had opgehangen, op mijn instigatie overigens, want naar mijn idee komen muggen ook via openstaande zijraampjes binnen en heeft zo’n klamboe dan weinig zin. Ik dreef een beetje de spot met haar: Miss Klamboe miste haar klamboe, waar ze wel om kon lachen, maar toch enigszins agressief haar tanden in mijn arm zette. Een zgn. bijtsessie (kende ik onderhand wel van haar), maar dit was de eerste keer dat de reiswezens dit meemaakten en ze vermaakten zich er uitbundig en hartelijk om. Met name ook omdat ik me er wel tegen verzette om slachtoffer te worden van haar bijtlust. Wat een vermaak, en of ik vaker zo wilde reageren dat zij zou gaan bijten. ’s Ochtends hield het hun nog steeds lacherig bezig: Willen we vaker!!

Bij dolmen della Chianca stond een info-bord waarop nog drie andere dolmens stonden aangegeven, dus wij op zondagochtend op zoek, zonder coördinaten maar met google-maps, en met succes:
Vanaf de SP86 vonden we de bordjes volgend Dolmen Frisari aan de Carara Lama dell’ Aglio, eigenlijk geheel in stukken, maar wel beschermd achter een laag muurtje en onder een afdak. Eerst kort overleg met Odilia, de hartverbinding en toen: “Ik heb jullie nu al twee keer gehoord, dit maakt me nieuwsgierig en ongeduldig, dus snel contact”, en met heel veel dankbaarheid aan ons adres.

Dolmen Albarosa staat nergens aangegeven, maar m.b.v. druivenplukkers weten we het ongeveer te vinden. We zitten in het goede gebied maar dan nog blijkt het een hele zoektocht door allerlei wegen en paden door en langs muscaat-druivengaarden, en gelukkig is het oogstseizoen, we moeten diverse keren vragen en komen steeds een stukje naderbij, tot tenslotte we op het pad staan waar het zijn moet, maar we zien het dolmen nog steeds niet. Iets verderop zien we twee steenhopen liggen, zouden dat de restanten zijn, of ligt het daar achter dat bosschage? Margrete zegt: Ik ga wel even kijken; ik ben nog bij de auto bezig; ze blijft langer weg dan ik had verwacht, tot ik haar hoor roepen, ik kijk om, zie haar bij het bosschage vandaan komen, wat moeilijk lopend, loop haar tegemoet. Ja, ze heeft het dolmen gevonden, heeft zich a.h.w. laten leiden, maar dat leiden ging nogal krachtig en dwingend, heeft zich bij het bosschage naar binnen laten duwen is toen van een flinke steen het lege graf ingevallen, heeft me van daaruit geroepen, maar dat  heb ik niet gehoord, is er toen uitgeklauterd met gekneusde rug en hand en nog wat schrammen hier en daar, en ook heel erg geschrokken. Wat is er precies gebeurd? De contactwezens van het lichtwezen daar hadden ons al eerder waargenomen van de andere kant, maar daar zagen we alleen een dichtbegroeid hek, zijn toen rondgereden naar deze kant,  en hebben ook hier nog enige tijd rond gekeken voor we deze plek opzochten. Het lichtwezen had gevoeld dat er iets speelde en heeft zijn contactwezens duidelijk geïnstrueerd ervoor te zorgen dat we het dolmen zouden vinden. Wel, zij zijn duidelijk geslaagd in hun opdracht, en zodoende kon het lichtwezen weer met het Grote Lichtwezen verbonden worden. Onze missie dus ook geslaagd, zij het met een wat hoge prijs voor Margrete. 

 

Dolmen di Chianca dei Paladini vinden we via google maps, waar al gemeld werd: waarschijnlijk nu gesloten. Klopt, en meer waarschijnlijk: altijd gesloten, met een groot hek, maar er vlak naast loopt een ingang met pad de olijfgaard in, en daar verderop is er geen scheiding meer tussen het ene en andere terrein, dus het dolmen eenvoudig gevonden. Groot, met aan drie zijden een hoog hek, de vierde zijde geheel open. Even overleg met Odilia, het lichtwezen heeft dit gesprek opgevangen en reageert: Vreemd, jullie praten met het Grote Lichtwezen, is ze er nog? Dan  wil ik ook contact met haar! Zo gezegd zo gedaan.

 

 

In dezelfde streek de plaats Barletta: Canne Menhir, groot en stevig, klassiek model, bijna 3 meter, aan de rand van een olijfgaard heeft aandachtig meegeluisterd en is heel nieuwsgierig en gretig. (41.290502 / 16.152013)

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Zelfde streek op een hoge berg, Monte Saraceno, het laatste stukje weg, smal, steil omhoog en slecht begaanbaar, vanaf de top de zee zichtbaar. We ontdekken al snel drie “gaten / graven” in de grond, denken dat dit het is, loop vanwege het uitzicht nog iets hoger en ontdek er nog vele meer, en nog wat later lopen we een andere kant op en ontdekken nog een veld met heel veel necropoli. Odilia is onder de indruk, deze is heel oud, dat dit nog bestaat! De naam: Necropoli Daunia bij Mattinata. (41.69393 / 16.056298)
Op voorstel van Odilia nodigden we een vertegenwoordiger uit, deze luisterde zeer belangstellend, in eerste instantie zonder commentaar, maar toen Margrete over het Grote Lichtwezen van vroeger begon, uitte hij toch zijn grote verbazing, van zó lang geleden? Echt? Ja echt, en daarna volgde nog Margrete’s uitleg over de steentjes die eeuwigdurend contact mogelijk maken, toen kreeg hij haast, wilde naar zijn lichtwezen terug want “Ze hebben al contact, ik wil er bij zijn!”