Odiliën-berg

Twee uur rijden naar Frankrijk, Saint Dié, Elzas, de Odiliënberg. We lopen tot net voorbij de Druïdegrot (nog geen drie meter diep), Odilia’s ankerplaats op aarde, waar we al tweemaal eerder de door ons verzamelde steentjes hebben gebracht; als die er liggen is zij pas echt en blijvend verbonden. Van al onze bezochte plekken nemen zowel Margrete als ik een steentje mee, ik eigenlijk als reserve, je weet nooit! De vorige keren hebben we alle steentjes bij elkaar gelegd en er een kort klank ritueel en de hartverbinding bij gedaan. Zoals ik het me dit keer herinnerde had ik mijn steentjes apart gelegd; in elk geval had ik het voor deze keer zo in gedachten en toen we daar aankwamen vond ik bij twee rotsstenen er een zeer geschikte plaats voor. Margrete was al wat doorgelopen, ik riep of ze erbij wilde zijn, maar zij was al onderweg naar de plek waar we vorig jaar onze steentjes hadden geplaatst, dus ik legde mijn steentjes neer, bedekte ze netjes met bladeren en takjes, en wilde naar haar plek lopen om daar ons gezamenlijk ritueel te doen.
Echter, Margrete had helemaal in haar hoofd dat we onze steentjes gezamenlijk zouden neerleggen, vond het dus zeer ongepast dat ik zonder overleg anders had gehandeld. Bovendien naar haar gevoel moesten de steentjes gezamenlijk geplaatst worden, ze kwamen toch van dezelfde plaatsen en werden nu gescheiden! Boos, boos en nog eens boos.
Dat zij een ander idee erover had deerde mij niet, zouden we kunnen overleggen en alsnog uitvoeren, maar voor Margrete was de teerling al geworpen en was van enig mogelijk overleg geen sprake meer, en eigenlijk het hele ritueel al verstoord. Ik vond juist haar uitbundige boosheid heel verstorend. We kwamen er niet meer gezamenlijk uit, zij “deed haar ding” en boos liepen  we terug naar de auto. Margrete had wel gevoeld dat Odilia zich aandiende maar wilde haar niet toelaten. Eenmaal bij de auto kon ze Odilia niet meer tegenhouden. Odilia liet weten dat ze had gevoeld dat Margrete haar niet had willen toelaten, maar “met mijn verontschuldiging dat ik zo heb doorgedrukt, ik ben nu even nog eigenwijzer dan Margrete, maar ik wil nu een boodschap aan jullie kwijt.
Jullie maken het veel te groot, de steentjes liggen op mijn plek en daar ben ik heel blij mee, en de wezens die er mee verbonden zijn ook en dat zijn er heel veel! Kortom: één groot feest. En dat ze niet bij elkaar liggen is al opgelost, daar is een soort contactwezen voor gekomen; jullie maken je druk over oude patronen waar jullie beiden in vast zitten; laat los! Hou niet vast aan hoe jullie het elk verschillend gepland hadden, besef wat een grote vreugde er heerst rondom de steentjes dankzij jullie inspanning, neem dat mee, en dat het ritueel niet helemaal gegaan is zoals gepland, jullie goede intentie is gevoeld, heel veel dank!“
Margrete: Zei ze dat echt, nog eigenwijzer dan ik? Ik: ja, echt, ongelooflijk hè? Toen kon Margrete een lach niet meer onderdrukken, en hebben we eerst ter plekke even nagepraat tijdens onze maaltijd, en gingen goed geluimd weer op weg naar onze laatste bestemming voor die dag.