Stylos – Natuurlijke Wezens

Stylos, niet ver van Ghania. De coördinaten kloppen (35.4495 / 24.1273) en er staat een infobord. Ik sta bij het hek van de olijfgaard en zie dat er een stevig slot op zit. Aan de overkant roept Margrete vanachter de auto: er hangt toch een sleutel bij! Nou was ik misschien niet helemaal alert, maar dit kon Margrete nooit echt goed gezien hebben, ik stond er vóór!! Maar het klopte wel. Dus het hek konden we openen, sterker, ik kon er met de auto doorheen, zo de olijfgaard in, tot vlakbij de tholos. We keken er eerst even rond, en wilden dan Odilia aanroepen, maar het is niet Odilia die doorkomt. Wie of wat dan wel, een contactwezen of het lichtwezen van deze plek zelf?
Ik ben het lichtwezen, ik heb jullie laten komen; jullie stonden al een tijdje bij het hek te aarzelen en toen heb ik mijn contactwezen gestuurd om haar het beeld te laten zien van hoe je hier kunt komen, want ik voorvoelde dat jullie hier met een speciale reden komen. Ik had al iets vernomen van de deva van hier, maar niet verwacht dat jullie ook persoonlijk hier naartoe zouden komen. En wat bijzonder, ik kan met jullie praten, ongeveer net zoals vroeger, en we kunnen elkaar ook nog heel helder verstaan. Ik wou dat iedereen dat deed. En ook die wezens van jullie, contactwezens? Nee, reiswezens, deze ondernemen vaak ook zelf initiatief. Nou, die praten heel wat af, heel grappig. Ieder mens heeft een reiswezen, en die zou je altijd kunnen aanspreken, ook al weten de mensen zelf van niets. Dat wist ik niet, maar dat ga ik voortaan wel proberen! Ik had trouwens van de deva van hier al iets vernomen, maar durf het nog steeds niet hardop uit te spreken, het is zo vreemd, zo groots. De deva-van-vroeger is terug, ze is met ons mee gekomen naar het eiland, en ook naar hier, nu. Dus jullie zijn eigenlijk haar boodschappers? Dat klopt. Wat geweldig, nogmaals, maar nu ben ik maar met jullie aan het praten, en ik geniet daar reuze van, maar eigenlijk is het niet de bedoeling dat we dit blijven doen, ik zou de Deva-van-vroeger welkom moeten heten. Hoewel, het geeft me ook een gevoel van veiligheid om ’t nog niet direct aan te gaan; onzin eigenlijk, want ik wil het heel graag, en bovendien, ik ben nog heel helder en krachtig, ik zou best een nieuwe taak willen aangaan. Ik ben jullie ontzettend dankbaar, en wens jullie een goede reis verder. Dank je.

Margrete en ik overlegden hoe nu verder? Hier blijven slapen? Het is een mooie stille plek, we weten niet of het mag, maar die sleutel hing er niet voor niets bij het hek, en trouwens, niemand die ons hier ziet. Aldus besloten we er de nacht door te brengen.

Even later kwamen de reiswezen melden dat het contact al gelegd was. Ik zei ze dat ik een vraag voor ze had. Nee, nu eerst wij! Hij vindt ’t geweldig dat jullie hier blijven slapen! Nou, mijn verzoek was of jullie hem dat wilden vertellen, sluit dat even mooi aan! Wij vinden het hier geweldig; in Ghania waren heel veel reiswezens (volop toeristen!) en lekkers, ook wijn, en het lichtwezen hier is heel boeiend, en er zijn contactwezens, en schapen en honden, wij vermaken ons wel! Mogen wij samen met zijn contactwezen nog wat verder gaan? Als je maar zorgt dat jullie niet verdwalen!

Odilia: Wat een kracht! Wat fijn dat jullie hier blijven slapen, jullie zullen nog wel wat van hem gaan voelen vannacht, hij straalt hier in de wijde omgeving zijn kracht uit, wat een energie. En zoals daar bij dat hek, direct zo besluitvaardig, geweldig, aan hem ga ik nog veel plezier beleven, ja, die gaat veel voor mij betekenen!

Die nacht kregen we heel veel merkwaardige en intense dromen! En Margrete was haar bijna chronische hoofdpijn kwijt, en had geen last meer van haar insectenbeten (en de verdere reis is dat zo gebleven)!

De volgende ochtend meldden de reiswezens: Eigenlijk toch wel saai hier, maar het lichtwezen is leuk, hij heeft ons allerlei plaatjes (wij zouden beelden zeggen) laten zien van jullie dromen; hij had jullie ook graag iets tastbaars willen geven, hij geeft licht, dat konden de mensen vroeger waarnemen, maar jullie niet. En eigenlijk is het ook niet onze taak om met lichtwezens of hun contactwezens te communiceren, dus we weten niet of we er wel goed aan gedaan hebben.

Ik: Juist wel, dat is toch heel nuttig, het is ook communiceren, het lijkt mij juist een uitbreiding van jullie taak, eentje die nog niet eerder bestond. Het zou goed zijn als meer reiswezens dat gaan doen, en zo dienen jullie als voorbeeld.

Odilia: Nou, jullie hebben een goede nacht gehad met al die energie en het licht van dit lichtwezen! Over jullie vraag, het plaatje van de menhir op Naxos: de Deva-van-de-eilanden heeft me meegenomen langs allerlei eilanden, maar deze zijn we nog niet tegen gekomen. Als wij ‘m vinden dan krijgt Margrete het beeld ervan helder terug, dat is het teken dat we hem gevonden hebben. En ik heb ook een duidelijk plaatje van die andere, Skopelos, want daar heeft Margrete mij de foto van laten zien, zo’n steen met struiken er omheen. Deze deva zoekt samen met mij alle eilanden systematisch af, ze weet wat ik zoek, en soms vinden we nog meer plaatsen met een lichtwezen; het gaat langzaam, ook omdat ik ondertussen ook nog met andere dingen bezig ben, maar ik heb er alle vertrouwen in.

.
In januari 2019, dus 4 maanden nadat wij in Griekenland waren, kwamen we op internet een afbeelding tegen van de zgn. dragonhouses op het eiland Euboea. Odilia reageerde direct: ik voel me zo dankbaar voor jullie werk, want het breidt zich alsmaar uit, er komen er steeds meer bij, zo ook deze, ik heb met deze ondertussen ook verbinding; ook in de andere landen waar jullie geweest zijn breidt mijn netwerk zich verder uit, het is geweldig, heel veel dank!

Op 21 februari 2019 kwamen we deze onverwachts tegen op internet: Colossus of Dionysus., op het eiland Naxos.
Odilia liet weten dat ze ook met deze al contact had.