Noord Bulga-rije

Een flink eind noordwaarts, nu door prettig aandoende landschappen, rijden we door kleine dorpjes met afwisselend mooie villa’s en armzalige huisjes, paard en wagen bij de ene en een dikke mercedes bij de andere plek. Bij Jasenovic liggen 26 grafheuvels, waarvan sommige Thracische tempels verbergen. Odilia is niet in allemaal geïnteresseerd, maar zeker wel in de Koningstempel, Sveshtari Thracian Tomb (43.745024 / 26.7669), tegen betaling is deze toegankelijk. Heel bijzonder, beelden van Grieks aandoende godinnen, ornamenten en enkele vage fresco’s. Maar wel volkomen ingekapseld in beton, met een paar sterk zoemende klimatiseringsapparaten erbij. Odilia vraagt ons eerst naar binnen te gaan, daarna in de omgeving bij twee andere heuvels te kijken en daar zal Margrete wel aangesproken worden. Het contactwezen dat dit doet is ten einde raad: het gaat niet goed met de lichtwezens hier, een voor hen vreemde cultusplaats over ze heen en dan nog in beton afgesloten; storende apparatuur, scherp kunstlicht, en veel toeristen die onrust brengen. Hij stort zijn hart uit bij ons, ik vertel ‘m over het Grote Lichtwezen, waarop zijn reactie: Wat hebben we eraan, ze hebben toch geen taak meer en zijn er slecht aan toe. Ik vertel ‘m dat Odilia ook steun kan geven waardoor ze eerst kunnen herstellen Dat zou pas wat zijn, dat is heel hard nodig, is het echt waar? Enigszins hoopvol nemen we afscheid van ‘m.
We blijven er nog enige uren rondhangen, Margrete een uurtje slapend in de auto, ik in m’n blote bast op een bankje lekker lezend in de zon, terwijl de medewerkers van de tempel in trui en dikke jas rondlopen en wat vreemde blikken op mij werpen (wat wederzijds is trouwens).

De volgende vier bestemmingen liggen 4 uur rijden zuidwaarts. We besluiten vandaag nog 2 uur te rijden, de rest morgen. Vóór het donker wordt zoeken we een slaapplek; bij een verlaten (fabrieks?)pand vinden we een redelijke plek. We kijken even naar het pand: geen dak of vloeren, geen ramen of deuren, alleen de muren staan er nog. Zal er nog een huisgeest zijn? In de tuin ligt flink wat afval, toch niet zo’n prettige plek, we besluiten nog wat verder te rijden en vinden een mooi beschut liggend veld. De reiswezens: Er was daar nog wel een huisgeest hoor, we hebben contact met ‘m gemaakt omdat we dachten dat jullie daar zouden blijven, we hadden gehoopt dat jullie wat voor ‘m konden doen.
Even later Odilia: Jullie hebben nu een mooie plek, veel fijnere energie dan bij dat huis; de reiswezens zijn een beetje van slag, ze vonden het zo zielig voor die huisgeest. Ik stel voor dat ik daar straks even heen ga om de huisgeest verder te helpen; er is hier een zeer behulpzame deva van dit gebied, die me er graag naartoe wil leiden. Ze vertelde wel dat dit hier eigenlijk altijd zo gaat, er staan veel huizen leeg met nog een huisgeest erin, zo gaat dat hier. (In Nederland ook, maar daar staan veel minder huizen leeg en worden onbewoonbare huizen veel sneller afgebroken.)
Nog even later, meldden de reiswezens: De huisgeest heeft het begrepen hoor, Odilia heeft ‘m verteld dat er beslist nooit meer iemand komt wonen. Ze had ons meegenomen in een bubbel, dus we waren erbij, en ons op dezelfde manier weer teruggebracht, fijn hè voor die huisgeest, want hij had wel hulp verwacht doordat wij ’t hem verteld hadden.