Rozen-streek

De volgende ochtend met volop zon door naar Shipka, over de Shipka pas, een flinke klim en afdaling, waar we op de top weer eens met kippensoep ontbeten.
Bij het plaatsje Shipka in de vallei van de Thraciërs – een rozen- en lavendel-gebied – liggen veel grafheuvels, links van de weg drie die open zijn voor bezoek, met Tracische tempels er in, Shoushmanets, de eerst ondekte en tot museaal pronkstuk gemaakt, zonder lichtwezen,
Helvetia Mound (42.705558 / 25.346391) en


Griffins Mound (42.705532 / 25.34461), de laatste twee zonder beelden overigens, maar wel met nog levende lichtwezens die zich in wezen onder het huidige gebouw bevinden. Odilia is alleen in die twee geïnteresseerd. We maken contact met een contactwezen, als vertegenwoordiger van beide, dat alles wil weten over ons contact met het Grote Lichtwezen, en daarna zegt zich sterk te willen maken voor onze boodschap, want hij voelt zich volledig overtuigd van het belang ervan.

Aan de rechterkant van de weg liggen ook heuvels – één ervan, de Ostrusha Mound (42.689941 / 25.35098) zou in principe te bezoeken zijn, maar alles is afgesloten. De reiswezens kunnen echter gewoon door glas en steen heen, en nodigen een contactwezen uit om naar de auto te komen. Hij niets gelooft van ons verhaal, Er zijn ons al zo vaak sprookjes verteld. Ik stel ‘m voor het zelf te onderzoeken, dat zou ie zeker doen, maar als het waar mocht blijken, dan is het wel een groots feest! 
We besloten daar te blijven overnachten, heerlijk stil en donker, de hele parkeerplaats voor onszelf. Een uurtje later, horen we van de reiswezens: Ze hebben contact!
Nog een uurtje later, was er een heel andere verrassing: de helle nachtverlichting floepte aan! Even de auto achter een gebouwtje uit het licht gezet.

Margrete vroeg zich af of reiswezens eigenlijk onderhevig zijn aan zwaartekracht. Zelf wisten ze daar niet het antwoord op, dus we vroegen het Odilia: Er zijn natuurwezens die wel degelijk afhankelijk zijn van zwaartekracht, denk maar aan plantenwezens, maar reis- en contactwezens zijn dat niet, die zijn dus ook nooit bang om te vallen. Reiswezens hebben een maximale afstand die ze kunnen gaan, maar de afstand horizontaal of verticaal is gelijk. Er zijn lichtwezens die vanuit de kosmos met het grootste gemak de aardse atmosfeer binnen gaan; zelf kan ik dat ook maar doe het zeer zelden.
En beseffen jullie wel dat zwaartekracht zelf ook een natuurwezen is! In principe kun je je er gemakkelijk wat los van maken, waar de mensen heel vroeger vaak gebruik van maakten; het zwaartewezen heeft daar ook geen moeite mee.

Andere vraag, afgeleid van zwaartekracht: Ruimtevaartuigen, hoe ervaren jullie die?  Als zeer storend, hoewel we van tevoren wisten dat ze er zouden komen. We laten het echter wel gebeuren, het hoort nu eenmaal bij de ontwikkeling van jullie mensen. En mensen op de maan? Die zijn er nog nooit geweest! Weet je dat heel zeker? De eerste maanlanding is op aarde als een enorm grote gebeurtenis ervaren. Puur bedrog, kijk maar op internet, er staan veel filmpjes die het bedrog tonen, zoals die vlag die op de maan wappert, op de maan is geen wind! (De opname van de zgn. maanlanding is gemaakt door Stanley Kubric!)

Iets heel anders, nu we toch contact hebben: haar lichaamswezen (van Margrete) geeft aan dat het gips van haar arm af moet op de datum die de arts heeft voorgeschreven, eerder of later zou niet goed zijn. En ik heb de reiswezens er nu op voorbereid dat jullie op de terugweg zijn.

Een half uurtje verder komen we bij Buzovgrad, nog een Thracisch monument (42.570363 / 25.376873). We durven het pad niet in te rijden, en gaan te voet verder. Heerlijk weer, maar weldubbele roestige prikkeldraad hekken rechts van ons, en restanten van schijnwerpers op het pad tussen de hekken in. Voelt zeer onprettig, een voormalig communistisch strafkamp? Verderop zijn er bouwactiviteiten, voor een groot deel ondergronds, dieper dan je voor een parkeergarage zou verwachten . Ook wel een beetje geheimzinnig, de weg ernaar toe al ver tevoren afgesloten. Ik vraag aan de reiswezens wat ze daar voor energie voelen. Daar houden we ons niet mee bezig. Duidelijk, zij mijden donkere energie. We lopen drie kwartier, vernemen van de reiswezens dat er dieper in het bos wel lichtwezens zijn. Overlegd met Odilia, zij kan geen contact krijgen met de deva, snapt niet wat er aan de hand is, maar met de lichtwezens in het bos wil ze graag contact. Het contactwezen is blij met ons contact, vertelt dat enkele lichtwezens heel helder zijn, maar de meeste slapend, ze hebben ook niets te doen. Fijn, met het Grote Lichtwezen erbij kunnen ze weer een taak oppakken!

Voor ons was het vervolgens nog wel 45 minuten teruglopen, waar we het bordje ontdekten waar we op de heenweg linksaf hadden moeten slaan, maar het bordje hangt zodanig dat je het vanaf de heenweg niet ziet. We hebben een voldaan gevoel over het contact met lichtwezens, jammer genoeg echter geen foto van een megaliet.

Daarmee waren we wat deze reis betreft klaar voor Odilia. In het voorjaar weer verder, op Corsica en Sardinië.
Over de snelweg via Sofia naar Servië, vlak voor de grens, overnachten we aan de rand van een bos. Nog even de dag-afsluiting met Odilia en de reiswezens. Ik zeg tegen ze: saai hier hè, alleen maar bos. Even later stormen er zo’n twintig paarden langs aan de andere kant van het hek. Mmm, niet helemaal saai, maar in elk geval geen lichtwezens. Mochten jullie echter iets interessants vinden, laat maar weten. Dat hebben we geweten! Eerst kwamen ze langs met de bosgeest, die was nog nooit in een auto geweest, had nog nooit met mensen gepraat, vond het heel leuk en ook spannend, was heel tevreden met de grote levendigheid in zijn bos, en ook benieuwd naar het lekkers dat de reiswezens ‘m hadden voorgespiegeld, en ook naar de plaatjes van onze droombeelden.
We hadden een nacht met vreemde onrustige dromen.
s’ Ochtends heel enthousiaste reiswezens: ze hadden een feestje gebouwd en daarvoor alle wezens in het bos uitgenodigd, en gezamenlijk naar onze droombeelden gekeken, en erin meegedaan, vermoeden we. Hoe ze dat doen snappen wij zelf ook niet, maar zij beweren het. En dat allemaal in de auto?
Nee hoor, de meeste er net buiten (?). En welke natuurwezens zijn er dan zoal op bezoek geweest? De bosgeest natuurlijk, het paardwezen, het wezen van de torren, en die van de mieren, enkele boomwezens, steenwezens (maar anders dan Briek, bij jouw in de straat), zandwezens (maar anders dan bij de zee), sfeerwezens (maar anders dan bij jullie thuis), luchtwezens, windwezens (we hadden wel plotselinge windvlagen bij de auto gevoeld), boomverzorgwezens, verplaatsingswezens, en heel voorzichtig ook de bosreus; daar zijn we een beetje bang voor, want hij kan zich heel groot maken.
Bosreus, bestaat die ook, wat is zijn taak? Mensen bang maken om ze uit het bos te houden, maar tegenwoordig zien de mensen ‘m niet meer en trekken ze zich dus niets van ‘m aan, maar hier zijn er nog een aantal. We hebben er maar één uitgenodigd. Het was echt een heel feest ! hahahahihhihi, en eigenlijk ook naar de bioscoop, met al die plaatjes van jullie dromen, hahahahihihi, dat was echt leuk, en nu zijn er nog een heleboel die wachten op het lekkers: wijn en honing en chocola, niet omdat ze er allemaal ervan willen eten, maar ze   kennen het niet en willen gewoon weten wat het is.

Odilia vertelde dat ook de deva-van-het-gebied, nieuwsgierig geworden door alle drukte, even polshoogte was komen nemen.

Nu “gewoon” weer verder, niet op zoek naar nog meer ontdekkingen, qua afstand nog 14x Ede – Den Haag in “reiswezen-begrippen”. (Twee dagen.)

Jullie lezers, dank voor je belangstelling en jullie reacties, we hopen wat meer inzicht gegeven te hebben in de wereld van natuur- en lichtwezens, de wereld die dagelijks in en om ons heen is, vol liefde en opbouwende krachten, helaas voor de meesten van ons zo moeilijk waarneembaar.

ferry en margrete