Cres

De volgende 2 krachtplaatsen liggen op het eiland Cres, een kwartiertje varen met het pontje. Ons eerste doel bevond zich in het dorpje Beli , volgens onze informatie op internet een muur-petroglyph, of “inkerving” (45.111364 / 14.354411), met een diameter van 15 cm op de voet van een steen, precies bij de kruising van drie weggetjes. Nu was het echter volgebouwd met huizen, dus niet meer bestaand, of verborgen in/onder een van de huizen.


De andere krachtplek, het Tramuntana dolmen bereikten we na een lange wandeling vanuit Beli, over een keienpad. Vlak bij de kruising met de doorgaande weg kwamen we bij een groep merkwaardig gevormde stenen, waarvan Odilia aangaf dat deze onderdeel zijn van een groter complex; we hoefden niet per se verder te zoeken naar het dolmen/hunebed (45.115 / 14.350).
Odilia liet weten dat de deva-van-het-gebied meeluisterde, en zeer behulpzaam was en Odilia nog wel verder zou leiden naar andere, voor ons onbekende krachtplaatsen. Wij maakten eerst contact met een alweer zeer bereidwillig en nieuwsgierig, zelfs gretig contactwezen, dat blij was dat er weer wat leven in het ingeslapen gebied kwam, en ook de reiswezens dankbaar was voor hun krachtdadig verstorende optreden bij de ingeslapen lichtwezens.
Hierna voelde Margrete zich aangesproken door een ander wezen, het bleek de deva-van-het-gebied zelf te zijn; ze was nieuwsgierig hoe het zou zijn om met ons te praten, dat had ze al heel lang niet meer gedaan. Ze vertelde ook dat ze gehoord had van ons ritueel, en er erg nieuwsgierig naar was. Wij zeiden dat het wel heel eenvoudig was en zeker heel anders dan wat zij van vroeger gewend was. Maakt niet uit, vroeger is voorbij, en de oude rituelen van vroeger zouden bij jullie moderne mensen niet werken. Dus we deden de hartverbinding.

Verder vroegen wij haar of zij de deva van het hele eiland was. Nee, alleen van deze punt. En ze vertelde hoe blij ze was dat het Grote Lichtwezen van vroeger terug was, en dat ze ons daar heel dankbaar voor was, en onze reiswezens leuke gasten vond.
We reden terug over de hoofdweg, met een zowel overgelukkige Odilia als een overgelukkige Deva-van-het-gebied.