Rondom Sophia

Sophia ligt vrij westelijk in Bulgarije; tussen de grens met Servië en Sophia in ligt de stad Pernik en het dorpje Lyulin; voorbij dit dorpje in een soort steen-woestijnlandschap ligt onze bestemming Krivi Kamik, dat “gebogen steen” betekent (42.664444 / 23.078056). Misschien wordt hiermee een polissoir bedoeld, zo’n uitgeholde ronde steen? We weten dat pas als we ‘m vinden… we zijn in de buurt nu. Het was een lange rit, we besluiten niet verder te zoeken, het wordt al aardig donker. Om 8 uur is het echt helemaal donker, en het pad hier naartoe was al spannend genoeg om te rijden. We gaan dus ook vroeg slapen, komt goed uit, we zijn heel moe.

We vragen de reiswezens of ze in de nacht (ze slapen nooit, ze hebben geen lijf dat moe wordt) naar lichtwezens willen uitkijken, en ook naar eventuele dieren. Ja, beren! grappen ze. Wij begrijpen ze wel: op een vorige reis in Bulgarije hadden we onze tent opgezet in een natuurreservaat waar beren waren (waren we even vergeten), en ’s nachts kwam er inderdaad een berin aan onze tent. Margrete had ‘r al zien aankomen, en mij gewaarschuwd, maar ik was in dromenland en zei: ’t Is vast een hond, en sliep weer in. Toen ik een minuut later een stevig gegrom hoorde moest ik haar wel gelijk geven, maar de berin liep alweer weg, dus “niets aan de hand” en ik terug in dromenland. De volgende ochtend ben ik wel geschrokken van mijn reactie; of beter gezegd: gebrek aan reactie!

Midden in de nacht wordt de stilte doorbroken door een auto die met flinke vaart komt aangereden over het hobbelige pad met een zeer beweegbare felle schijnwerper om alle hindernissen te ontwijken. Hij stopt even naast onze auto, een man schreeuwt: Problems sir? Ik schreeuw terug: No problems! Ok! En de auto snelt al hobbelend verder. Wij gaan weer door met slapen, maar Margrete wordt door de reiswezens in beslag genomen: Problems sir, no problems, hahaha, en herhalen dat een keer of vier. Dan kunnen we eindelijk weer gaan slapen. En ja, dat kun je verwachten: ’s ochtends bij het ontwaken klinkt het meteen weer: Problems sir, no problems! Hahaha. De reiswezens waren al aardig in de stemming! Hoeperdepoep zat op de stoep. Maar ook: Er zijn hier lichtwezens! We gaan te voet op zoek naar de steen, volgen de aanwijzingen van de gps, maar vinden ‘m niet. We overleggen met Odilia, die heeft een aantal lichtwezens waargenomen, maar kent geen getallen, ze legt het op haar manier uit: jij, zij en ik, en waarschijnlijk meer. Maak maar contact met een vertegenwoordiger. Dat lukt, Odilia is er welkom, we wisselen steentjes uit en leggen lekkers neer, en keren terug naar de bewoonde wereld.

Odilia vertelde ons ook nog dat ze bericht had ontvangen uit Kreta: er was daar noodweer geweest, veel schade, misschien ook slachtoffers. Ons werk heeft er indirect zelfs een bijdrage aan geleverd: diverse contactwezens hadden gezegd dat het tijd werd dat er een frisse wind ging waaien om de lichtwezens wakker te schudden, en die is er gekomen! De deva had ook verteld dat dit al een tijdje in de atmosfeer hing, en daarom had ze ons tijdig laten gaan, anders had ze ons graag uitgenodigd nog wat langer op haar eiland te vertoeven, maar ze wist dat dit een betere keus was.

Wij merkten er in zoverre ook iets van dat, wat het weer betreft, de zomer ineens leek afgesloten, 2 dagen bewolkt en 2 dagen regen, en de nachten heel fris.

Onze volgende bestemming lag ten oosten van Sophia, dicht bij bij de stad Razlog: het dorpje Eleshnitza. De megaliet die ook wel de St Varvara mineral bath (41. 868826 / 23.622057) wordt genoemd, bevindt zich in een heel klein achteraf-straatje van drie huizen aan de ene kant, en aan de andere kant een grote rots. Het achterste huis was in gebruik als varkenskot. De plek waar de eventuele steen zou zijn, was enorm overgroeid met braamstruiken en ander dicht gewas. Odilia zei direct: Dit is geen geschikte plaats voor een lichtwezen, hij heeft zich al helemaal teruggetrokken in de rots, en is heel verzwakt. Ik betwijfel of het zin heeft om ‘m te laten blijven. Momenteel is hij te zeer verzwakt om die beslissing te kunnen nemen, we zullen ‘m eerst gaan ondersteunen en dan verder zien. Maak maar geen contact, dat vergt te veel van ‘m, doe alleen de hartverbinding. Het voelt achterin dit steegje, met die bramen en die varkens heel verwaarloosd en triest. Niet prettig om te vertoeven!

Als we wegrijden maakt er een wezen contact via Margrete, hij komt van het lichtwezen vandaan, een contactwezen! Ja, het lichtwezen heeft iets gevoeld, en mij toen naar jullie gestuurd om toch nog contact te maken, hij wil weten waarom jullie hier waren. Ik had ondertussen de auto geparkeerd en legde onze bedoeling uit. Dat zou hij zeker doorgeven. Ik had nog een vraag: Zijn er nog andere lichtwezens in de omgeving? Nee, alleen deze. En weg was ie.

Het hield me wel bezig, hoe een lichtwezen dat er zo slecht aan toe is, toch nog de kracht had om een contactwezen te sturen; of was dat de kracht van het contactwezen zelf? En ook, hebben wij mensen ook een contactwezen?
Deze vragen aan Odilia voorgelegd: Ja, als jullie ons in de lichtwereld aanroepen dan gebruik je een contactwezen zonder het te beseffen! Maar dat is dan niet een persoonlijk contactwezen, die alleen bij jou hoort. Zodra jij de behoefte voelt om een boodschap te sturen, dus om contact te maken, trek je een contactwezen aan uit je directe omgeving. Dit gebeurt ook op momenten zoals Margrete die soms ervaart, dat ze wordt voortgeduwd bijvoorbeeld. Dat gebeurt dan door een soort duw-contactwezen. Dieren maken veel gebruik van een contactwezen, bijvoorbeeld om te weten waar voedsel te vinden is. Ikzelf heb vaste boodschappers, en in wezen – als jullie mij aanroepen – wordt dat in eerste instantie door mijn boodschappers opgevangen en dan doorgegeven. Als mensen emotioneel sterk met elkaar verbonden zijn en elkaar goed aanvoelen wordt het onderlinge contact ook verzorgd door contactwezens; bij een intieme vriendschap gaat het initiatief vaak van het lichaamswezen uit, en dan verder via een contactwezen. Zo kun je telepathie en empathie begrijpen. Er zijn heel veel soorten en kwaliteiten contactwezens.
Enigszins te vergelijken met de zgn. Chrituswezens? Hun taak is totaal verschillend, maar de werking, de manier waarop jullie hen (onbewust) aantrekken, komt aardig overeen.

Als wij door de poort van de dood gaan, kunnen we dat dan allemaal zelf waarnemen?

In principe wel, als je daarvoor kiest.

Nu je het over soorten van wezens hebt: er zijn ook sfeerwezens! Vanmorgen in dat restaurant waar jullie ontbeten hebben, daar is smakelijk om jullie gelachen, vooral door de sfeerwezens. Die hebben namelijk een plaatje van jullie gewoonte om met fruit te ontbijten, en nu zaten jullie aan de goulash, dat vonden ze wel heel grappig! 

En als je wilt kan ik je nog meer vertellen over verschillende wezens: jouw lichaamswezen is nu niet erg blij met je, je hebt weer eens veel te lang gereden; ik daarentegen vond het niet zo erg, zo had ik tenminste even rust, jullie hadden me genoeg te doen gegeven! En haar lichaamswezen is blij als morgen het gips van haar arm mag; het is nu wel duidelijk dat er geen breuk is, maar wel een stevige verstuiking. Ze moet die brace nog wel dragen, maar die geeft veel meer ruimte aan haar spieren om te bewegen, en dat is ook nodig, anders hebben die weer veel hersteltijd nodig. Maar ze moet wel heel rustig oefenen, beslist niets forceren. Door die val heeft ze ook meer last van de kneuzing aan haar ribben; dat heeft ze je niet verteld maar het speelt wel. Ik moet zeggen dat ze heel creatief is in hoe ze omgaat met haar lichamelijke beperkingen.

Zo werken jullie allebei je eigen soort karma uit, jij met je afgeslotenheid wat emoties betreft, zij met haar lichamelijke beperkingen. Over soorten wezens gesproken: karma-wezens dragen zorg voor jullie ontwikkeling, soms leuk, soms ook heel lastig, maar altijd zinvol.

We volgen de aanwijzingen van de gps. Die leidt ons over steeds smaller en slechter wordende bergweggetjes. Deze zijn op een goed moment zo slecht, dat ik het niet meer verantwoordelijk vind om verder te gaan. Weer een uur terug!