Eiland Fyn

Eiland Fyn

Komende vanaf het vasteland Jutland staken we over naar het eerste eiland Fyn, met als hoofdstad Odense. Hier bevindt zich de eerste echte bestemming van onze reis: Lyndeskov Hesthave​ (55.25233 / 10.64132) aan de Assensweg, de N323: een groepje kleine hunebedden. Margrete stemde zich af op Odilia: Hij leeft wel, maar ik krijg nog geen contact. Willen jullie contact maken? Ik ging als representant staan, en kreeg direct een sterk gevoel: Wat zijn jullie vreemde snoeshanen, wat​  komen jullie doen? Jullie zijn anders dan andere mensen​, jullie weten meer, maar zijn jullie te vertrouwen? Margrete: Ja, wij  weten meer en ​maken nu contact met je; we weten van je taak van heel vroeger en het Lichtwezen van vroeger wil jou graag met een nieuwe taak verbinden, ze is met ons mee gekomen.  Dat klinkt ongelooflijk, de mensen zijn toch weg, en de mensen van nu kennen mij niet. Praat maar met het Lichtwezen. ’t Is dat jullie er blijk van geven er iets van te snappen, dat maakt ’t moeilijk om dit zomaar af te wijzen; maar jullie Lichtwezen zal met sterke argumenten moeten komen om mij echt te overtuigen. Toch wel heel bijzonder dit.  De rest​ lieten we over aan Odilia.​

Even van de weg af ligt een zgn. langdysse, een langgraf ofwel een langwerpige grafheuvel. Ik voelde er weinig bij, maar ​Margrete voelde ‘m heel duidelijk, vrouwelijk qua energie. Margrete ging als representant staan: Hallo, ik weet waarvoor jullie komen. Je ligt er mooi bij. Ja, daar ben ik ook heel blij mee. Margrete vertelde over het Grote Lichtwezen, en vroeg of ze al contact met elkaar hadden​. Ze is nog in gesprek met die vorig​e, en dat is ​een lastige klus, ik weet ’t, want ​i​k ben verbonden met die andere. Ik zoek zelf wel contact met haar. ​
Ik vind ’t leuk als jullie zo meteen nog even langs komen. Ik: we gaan hier vanavond nog eten. Hier aan de tafel, wat gezellig! (Er staat een houten picknicktafel vlakbij.) .

Volgens de plattegrond moeten er verder langs het pad nog meer liggen, aan de rand van het bos. We rijden het pad af tot een “cattlegrid” waar dieren niet overheen kunnen; een bordje Dysserne wijst naar links. Daar parkeerden we de auto, en volgden het pad langs het bos, dat even later het bos ingaat om​ uit te komen op een open vlakte in het bos. We zien twee prachtig grafheuvels naast elkaar, en iets verderop nog een kleinere. We raadplegen Odilia: Jullie hoeven hier niets te doen, ze zijn verbonden met het langgraf en de andere stenen; het voelt hier als thuiskomen; en die lange is enorm krachtig.
Boeiend artikel over Lyndeskov/Lindeskov

De (auto)bemiddelaar klopt aan: Hoe gaat ’t nu verder? Dat blijft onduidelijk, net als vandaag; we gaan op zoek, soms vinden we wat, soms is ’t langer zoeken. Ja, maar zoals vandaag kan ik m’n taak niet naar behoren doen. We begrijpen het en zullen ons best doen vaker contact te maken. Margrete heeft trouwens het gevoel dat het autowezen​ toch wel nieuwsgierig is en dat het nu beter met hem gaat. Ja, hij probeert zich aan te passen, en proeft jullie als het ware, bijvoorbeeld of je hem nog gaat schoonmaken; maar als jullie me niets zeggen kan ik niets voor ‘m doen. Nou, voor morgen is het duidelijk toch? Ja, dat het onduidelijk blijft. Tsja, zo is het. 

Margrete voelt nog een aanwezigheid, of eigenlijk  twee​; ze hoort iets dat lijkt op gegrinnik, heel zachtjes. Margrete wilde dat ik eerst contact maakte met haarzelf als representant, ze wilde weten of ze er echt waren: Natuurlijk, je hoort me toch nu! Bestaan jullie echt? Je praat toch met me! Ik: Wie zijn jullie dan? Jullie reiswezens. Zijn jullie altijd samen? Alleen als jullie samen zijn. Met welke praat ik nu? Die van haar. Ben je al lang bij haar? Toen ze in een restaurant reerug moest eten en dat niet wilde. En wist je toen al dat ze veel ging reizen? Ach, het voelde passend, en ik was ook mee naar dat land waar ze altijd moest janken (Polen). En de mijne, sinds wanneer ben je bij mij? Toen je die reis ging maken op de brommer, die andere ging toen eerder naar huis, en toen met de politie, dat was niet zo handig. (Ik was net geslaagd voor de HBS en reed op een Mobylette met armverlichting, maar de batterij was leeggeraakt en de politie hield me aan, één agent bleef bij mij, de ander is wel drie kwartier weg geweest om passende batterijen voor me te kopen; ik moest ze wel zelf betalen, maar kreeg geen boete.)

Ben je nooit bang ons kwijt te raken? Nee, we zijn gekoppeld aan jullie lichaamswezen, die waarschuwt ons altijd, en anderen helpen ook. Hoe hebben jullie Neuengamme ervaren? Niet zo leuk, wel bijzonder. Hebben jullie er weet van wat daar gebeurd is? Nee, houden we ons niet mee bezig.

​Het moge bekend zijn dat Margrete en ik al heel wat reizen achter de rug hadden, maar we hebben nooit geweten of iets gemerkt van reiswezens​. Blijkbaar hebben ze zich altijd stil gehouden, ofwel was het per ongeluk dat Margrete ze nu hoorde. En in alle literatuur over natuurwezens zijn we ze ook niet tegengekomen. Hoe dan ook, we voelden ons er zeer verrast over. Natuurlijk vroegen we uitleg aan Odilia, wat is hun taak, heeft iedereen een reiswezen? Ja, iedereen die reist krijgt een reiswezen toebedeeld, zeg maar vanuit een soort groepsziel, en die blijft je hele leven bij je. In tijden dat je niet reist dommelen ze wat in, en zodra je echt op reis gaat wordt hun belangstelling weer gewekt. En hun taak is informatie uit te wisselen, zodat mensen wat opener kunnen worden voor andere leefwijzen, gebruiken e.d. Dat gebeurt voor de meeste mensen onbewust, maar heeft toch een uitwerking. We waren benieuwd of we nog meer van ze zouden merken!

We gingen door naar Sulkendrup Molle​, e​en grote grafheuvel vlakbij Orbae​k, ten zuidwesten van Nykerk​, Sulkendrupvej 1. Ooit werd hier een steen uit weg gehaald, wat de constructie wankel en gevaarlijk maakte; nu wordt hij van binnen gestut. Deze grafheuvel stond niet op onze lijst maar we waren een Nederlander tegen gekomen die ons erop attent maakte; hij vertelde ook dat er veel vleermuizen in huisden.

​Ik als representant: Welkom en wat bijzonder zo rechtstreeks contact! Margrete vroeg hoe “ik” me voelde met die metalen stut erin. Heel tevreden, hij is met zorg aangebracht en geeft stevigheid. Margrete gaf uitleg over het Grote Lichtwezen dat graag contact wilde maar op dit moment waarschijnlijk nog elders bezig was. Dat is goed, ik wacht het af, en wat die nieuwe taak betreft, ik wil wel eerst kennismaken, ben heel benieuwd.​