Het houdt me nog steeds bezig, wat zit er achter dat Margrete en ik in maart de covid griep kregen en kort daarna vernamen dat d.m.v. een bloedprik aangetoond kan worden of je genoeg anti-stoffen in je bloed hebt om een zgn. corona-paspoort te krijgen waarmee we tzt naar voorstellingen mogen, maar voor ons veel belangrijker, naar het buitenland, weer op reis langs megalieten (want er liggen er per land nog 1000 te wachten in Spanje, Frankrijk, Schotland, Engeland, en nog een onbekend aantal in Roemenië en Polen). Kunnen we dit testen m.b.v. kinesiologie?
Proberen! Mijn eerste vraag: is dit alles (covid krijgen en horen over die vingerprik) toeval? Nee!. Gaat die vingerprik ons tzt helpen naar het buitenland te kunnen? Ja. Dit kalenderjaar nog? Ja! (we hadden vorig jaar getest dat het dit jaar niet meer zou lukken). Heeft bij dit alles Odilia een rol gespeeld? (mijn intuïtie had me al veel langer hierbij een ja laten voelen; uiteindelijk is het ook in haar belang, naast dat ze ons graag ter wille is): Ja!
Die avond liet Odilia zich voelen en ik wist natuurlijk wel waarover het zou gaan, dus ik begon er zelf maar over: Dit had je waarschijnlijk wel een keer van mij verwacht? Ik wist dat het een keer komen zou ja, daarvoor ken ik je goed genoeg. Wat je vraag betreft: Me met dit soort zaken bezig houden ligt niet in mijn taak besloten, maar in zekere zin zou je kunnen zeggen dat ik e.e.a. wel gefaciliteerd heb. Maar waarvoor ik voornamelijk kom, is om te waarschuwen niet al te optimistisch te zijn; als ik in het licht kijk zie ik de situatie voorlopig alleen maar grimmiger worden, en ook al heb je op je vraag over reizen naar het buitenland een positieve uitslag gekregen, en ik ben me ervan bewust dat Margrete heel zuiver test, ik zie het voorlopig nog niet gebeuren. Nu is toekomst voorspellen niet mijn specialiteit, maar het licht laat mij wel veel zien wat er aan zit te komen, en daar zie ik niet veel positiefs bij. Wees dus niet te voorbarig met plannen maken en neem mijn waarschuwing serieus, er wordt nog op nieuwe en strengere maatregelen gezind . En wees voorzichtig, er wordt streng gecontroleerd, en zonder pardon gehandhaafd. Dat is het wat ik wil laten weten! Dank, en tot later.
Het is ondertussen alweer een maand geleden dat wij de covid-griep hadden, en Margrete de longontsteking erbij. Zij heeft zowel van de huisarts als van Odilia de waarschuwing mee gekregen om zes weken rustig aan te doen en voorzichtig met zichzelf te zijn. Bovendien merkt Margrete het al snel als ze buiten komt dat koude lucht direct op haar longen slaat. Maar goed, nu komt er een echt zonnige zaterdag aan, we maken plannen voor Reeuwijk: daar moeten bomen en heg gesnoeid worden en het gras gemaaid.
De avond ervoor Odilia: beslist niet! de temperatuur is nog veel te laag, er staat een stevige wind, in de zon zitten verdraag je nog niet en uit de zon is het te koud voor je longen, dus kruip in je holletje, blijf thuis. Ik begrijp dat je dit heel graag zou willen, maar je lichaamswezen is heel erg bezorgd over je plannen voor morgen, echt niet doen hoor, en ik begrijp je boosheid hierover, maar besef toch hoe ernstig ziek je bent geweest, je speelt met je gezondheid als je nu lange tijd naar buiten gaat, niet doen dus! En ja, Margrete heel erg teleurgesteld en boos. En ik? Ik ga dus maar alleen, want er moet dringend aan de tuin gewerkt worden, en ik doe dat met plezier. Voor mij heel erg dat Margrete niet mee kan? Ach. Voor haar wel sneu.
