Tweede Kerstdag, op bezoek bij vrienden in Limmen, vlakbij Heiloo en Alkmaar. In Heiloo zijn twee heilige putten, volgens sommigen met geneeskracht; nou die willen wij natuurlijk wel eens zien en onderzoeken. De Willibrordus put bij het Witte Kerkje in hartje centrum is hermetisch afgesloten, je kunt er geen water zien, laat staan uithalen. We nemen er geen speciaal wezen waar noch energie en de deur van het kerkje is op slot, ook al is het zondag (niet meer in gebruik als kerk maar wel voor concerten). Dan de Runxput: deze ligt in een park achter een kerk (daar is de parkeerplaats), in het park behalve een ruime vijver ook een plaats voor open-lucht diensten met op de plaats van het altaar een zeer prominent geplaatste gekruisigde Jezus en verder nog wat heiligen afbeeldingen. De put bevindt zich op het voorterrein van de kapel; eerst even in de kapel voelen, maar er snel weer naar buiten: het voelt er zeer bedrukkend en erg katholiek, niet prettig (misschien voor katholieken wel?). Ook hier is de put afgesloten, maar in het deksel is een klein luikje waardoor je met een lange ketting met een smal vat eraan water kunt putten. Als je een literfles wilt vullen ben je wel even bezig, maar het kan wel. Verder ziet het er allemaal erg netjes en verzorgd uit, maar erg levendig voelt het niet.
Wij gaan even voor de regen schuilen in de overdekte omgang en daar voelt Margrete dat een wezen zich kenbaar wil maken. Ik vraag contact (beantwoord door een ja-knik) en stel ons voor, en vraag wie of wat z/hij is, wat z’n taak is. Ik zorg voor dit gebied. Je bedoelt het park, of ook er buiten? Meer, vroeger was het groter. Voel je je tevreden, uiteindelijk is alles netjes verzorgd? Ach, dit is wat jullie mensen willen, toch. Maar niet wat jij zou willen? Het is wat ingeperkt allemaal, heel vroeger was het veel vrijer en de mensen toen stonden er veel meer voor open, nu hebben ze een eigen vastgelegd idee van zo is het. Wat je vertelt voelt net zo aan als in de kapel, erg bedrukkend. Weet ik niet, ik kom daar nooit. Het is wel duidelijk, dankjewel. Is goed, dag.
Na afloop vroegen we ons nog wel af wat ie met vroeger zou hebben bedoeld, de moderne mens of de komst van het katholicisme, dus al heel lang geleden. Odilia gaf uitkomst: de komst van de katholieke kerk, en voegde er nog wel aan toe: er lopen hier wel leylijnen die in de grond nog wat energie geven, er zijn mensen die dat kunnen waarnemen. En met een beetje fantasie erbij kun je dan nog steeds wonderen ervaren? Met een sterke fantasie erbij inderdaad.
Behalve gezelligheid, benieuwd naar de heilige putten, het vooruitzicht van een culinaire maaltijd (want over Eddie’s kookkunst hebben we al vaak gehoord) en ook benieuwd naar zijn nieuwe huis, stond ook op het programma te onderzoeken of we b.v. door middel van opstellingen iets konden doen aan Eddie’s twijfel of zijn nieuwe huis nou wel de juiste keus voor ‘m is. Nu het huis klaar is voelt het voor hem eigenlijk te groot, en de bijbehorende schuur te klein om als ruime werkplaats te dienen waar hij zo op gehoopt had. En hij krijgt geen vergunning deze schuur te vergroten. Kortom twijfel alom. Terwijl wij gezamenlijk de voors en tegens van het huis de revue laten passeren voelt Margrete alweer een aanwezigheid: de huisgeest! Zij gaat representant staan (loopt stevig heen en weer), laat weten dat hij (de huisgeest) blij is dat het huis nu bewoond is, want die periode dat het leegstond vond ie maar niks, en met de inrichting en verzorging is ie ook heel tevreden. En de nog lege tuin? Hou ik me niet mee bezig, ik ben van het huis! Hij maakt een krachtige indruk, en als we dit uiten reageert ie: Natuurlijk, anders pas ik toch niet bij zo’n groot huis, het is mijn taak om alle ruimtes hier te vullen en daar wil ik me ook voor inzetten, en daar heb dus ook de nodige kracht voor nodig. En datzelfde geldt ook voor de bewoners, maar ik begrijp dat er wat dit betreft iets aan de hand is, ik neem wat twijfels waar, klopt dat? Eddie en Inge leggen uit dat het huis eigenlijk wat te groot voelt, en dat Eddie inderdaad ermee bezig is geweest een andere woning te zoeken, en dan dit huis zou verkopen, maar dat hij nog geen passend alternatief heeft gevonden, en nu twijfelt of dit snel zal komen en dan maar beter kan beslissen definitief te blijven. De huisgeest reageert nogal fel: Als je hier tegen je zin in wilt gaan wonen dan kun je maar beter gaan, dan komt er wel weer iemand anders, dat heb ik liever dan dat je hier met ontevredenheid blijft wonen! Duidelijke taal! Eddie geeft aan dat er ook nog enkele andere aspecten voor hem in mee spelen en hij tijd nodig heeft om helderheid te krijgen. De huisgeest hoopt dat dit niet al te lang gaat duren, ja bij hem aan duidelijkheid geen gebrek. Kortom, een pittige kennismaking!
